Blijven bewegen, dat natuurlijk hét motto van alledag voor iedereen. Maar daar gaat deze song niet over.
Drummer Budgie “Dit is een van de meer existentiële nummers op ‘Los Angeles’. Het is een hommage aan Koyaanisqatsi van Philip Glass, Ron Fricke en Godfrey Reggio, met tekst van Isaac Brock””.
Producer Jacknife: “Het nummer is absurd. Het geluid is absurd. En het gaat over insecten.”
Drummer Budgie, bassist Steven Severin (beiden van de in 2002 defintief gestopte Siouxsie and the Banshees), Lol Tolhurst (tot 1985 toetsenist bij The Cure) en Isaac Brock (leadzanger/gitarist bij Modest Mouse) gaan olijk te keer in ‘We got to move’.
Maar hoezo hommage aan Koyaanisqatsi? En waar zijn die insecten? Misschien in het in de tekst bezongen matras?
Ik kom er niet uit. Kunt u het voor ons duiden?
Reacties (1)
Zoals ik het begrijp zijn wij, de mensen die insecten waar veel van wordt gevraagd, we moeten werken, sociaal zijn, ons ‘huis’ netjes houden, meegaan in een vibe, carrière maken, wetten gehoorzamen en voor iedere taak staat een poot van het insect. Het matras kan rust, of de dood zijn of ons eerste begin.
Koyaanisqatsi is een aanklacht van ons verstoord leven, hoe ver we afgedwaald zijn van natuur die wij ook beschadigen, we beschadigen de omgeving, misschien het matras waar we ooit geboren zijn.
We moeten, moeten, moeten is dat we voortgedreven worden maar ons ook zelf in een waanzin beweging hebben gezet.
Maar ik denk dat je beter alle nummers kunt luisteren om een betekenis te vinden, want ik heb het nummer geluisterd, toen een betekenis gegeven, en toen op AI gezocht en die geeft weer een andere, maar ook deels dezelfde betekenis. Die heeft het over een aanklacht op het oppervlakkige leven in LA, de schaduwzijden, het racisme.
Vandaar dat ik denk dat de betekenis pas duidelijk kan worden door het hele album te luisteren.