Vandaag het laatste deel van ons drieluik over ‘monumentaal herdenken’. In het eerste deel vroegen we welke monumenten op u een grote indruk maken. Het tweede deel draaide om de vraag welke monumenten aan verandering of verwijdering toe zijn. Vandaag het laatste deel met voorstellen voor toekomstige monumenten. ‘Historic England’, een organisatie voor behoud van het Engelse erfgoed, schreef een competitie uit voor nieuwe manieren van herdenken en herinneren en selecteerde uit alle inzendingen tien voorstellen. Eén daarvan zou redelijk snel toepasbaar kunnen zijn bij monumenten en standbeelden die verwijzen naar een discutabel verleden: A Long Shadow Over London (details op de website van de ontwerpers). Stel je voor dat bij elk standbeeld van Jan Pieterszoon Coen (verantwoordelijk voor de genocide op de Banda eianden) vanaf de sokkel een strook tegels als een schaduw over de grond ligt. Daarop de namen van de slachtoffers die Coen heeft gemaakt. Zo hoeft het standbeeld dus niet weg, maar krijgt het de juiste context. Er is een vrij eenvoudige manier om een geschiedenis, met alle lichte en zwarte kanten, in alle volledigheid te ‘monumenteren’.
Lola Marsh is een indiepopduo uit Tel Aviv (met soms wat versterking). Het neuzige accent van zangeres Yael Cohen zorgt voor een extra dosis charme.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Rihanna valt voor mij een beetje in de categorie guilty pleasures. Als popzangeres vliegt ze alle kanten op, je kan haar niet op een bepaald genre vastpinnen. Maar zingen kan ze in elk geval wel. Getuige ook de vele samenwerkingsprojecten die ze doet met de groten der aarde. Mikky Ekko valt daar niet direct onder, maar ze hebben samen wel een nummer gemaakt dat mij kippenvel bezorgt. Stay.
Mikky moet misschien nog een beetje oefenen. Al is Smile op zich wel aardig. Best wel goed eigenlijk. Hij zal vooral een flinke dosis geluk op zijn pad moeten vinden. Het is hem wat mij betreft gegund. Rihanna mag sowieso blijven.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Prachtig zo’n Marslanding. Maar Houston, ‘We’ve Got A Bigger Problem Now’.
U hoorde de Dead Kennedys met hun eigen variant op “California Über Alles”, in 1979 door de Dead Kenneydys gelanceerd als kritiek op Jerry Brown, destijds gouverneur van California.
Na wat tussenstations (als burgemeester, als procureur-generaal en ook nog even verkiesbaar voor het presidentschap) is meneer Brown weer gouverneur van California.
Wat de Dead Kennedys in 1979 nou precies tegen de Democraat Brown hadden is wat vaag.
Wintergatan is een folktronica (whatever that may be) gezelschap uit Göteborg, dat zijn eigen instrumenten bouwt, met als kroonjuweel bovenstaande speelmachine. Klinkt een beetje als Jean-Michel Jarre, maar dan met hout en knikkers.
Onthulling in de Guardian: Paul Manafort ontmoette meerdere malen Julian Assange in de Ecuadoraanse ambassade in Londen. Onder andere precies tussen het moment in dat Manafort campagnemanager van Trump werd en WikiLeaks gekraakte data van Hillary Clintons campagne openbaarde. Iedereen ontkent. Robert Mueller boos. Speculatiemolens draaien op volle toeren.
Ik heb best wel een hekel aan hardcore. Maar happy hardcore is ergens zo kinderachtig dat het weer grappig is. En ik lees dat Scooter 25 jaar bestaat, dus dat is wel een vermelding waard. Om dan weer met Hyper Hyper aan te komen vond ik ook zo wat, dus ik heb even verder gezocht. Deze kende ik niet eens, maar als je Supertramp “covert” heb je meteen mijn aandacht. Geinig.
Vanmorgen sloten we het drieluik over monumenten af. Het ‘Monument’ van Fates Warning stelt toepasselijke vragen (hier de tekst).
Is it fiction, is it confession
Is it passion or just a profession
Is it performance, is it expression
Is it passion or just an obsession
Fates Warning is gelabeld als zijnde ‘Progressieve Metal’. Vaak wat langere muziekstukken van heavy metal met invloeden uit klassieke muziek geven het een wat ‘monumentale allure’.
Vandaag even geen kutmuziek, maar iets dat Thierry zal bekoren. Aleksandr Borodin (1833-1887) startte zijn carrière als chemicus, maar koos later alsnog voor de muziek. Als een van de vijf leden van het Machtige Hoopje propageerde hij Russische thema’s in de muziek. Hierboven een vrij bekend stuk uit zijn opera Prins Igor. Er is ook een kutversie.
We gooien er op deze vrijdagavond een volledig album tegenaan, want dat verdienen Os Tincoãs. De band bestond al meer dan tien jaar toen ze in 1973 haar eerste (bovenstaande) plaat mocht maken. Dat de mannen extreem goed op elkaar ingespeeld waren blijkt onder meer uit de glijdende samenzang in het eerste nummer.
Nog meer moois uit Mongolië, dit keer in de vorm van iets dat verdacht veel op bluegrass lijkt. Hanggai komt overigens uit Binnen-Mongolië, wat Chinees grondgebied is. De mannen wonen in Beijing tegenwoordig en zijn van vele markten thuis. Mocht bovenstaand lied u bekend voorkomen, dan was u allicht in 2009 op de Zwarte Cross, waar Hanggai het podium deelde met Jovink.
Prachtig liedje van een in Nederland vrij onbekend country-duo. In de VS zijn ze wel redelijk succesvol geweest, hoewel er volgens Wiki alweer 10 jaar niets is uitgebracht. Jammer.