Zinkt het schip van Marijnissen?

Kapitein Jan koerst met de SP al jaren op winst tijdens de landelijke verkiezingen. Met de wind in de zeilen, is de SP ook de eerste partij die al verkiezingsposters voor de ramen laat hangen. Toch lijkt het schip water te maken. Ik heb het over ´Verzetsgate´: verzet vergelijken met terrorisme. Zijn jullie nu zo dom, of ben ik nou zo slim? Als de Louis van Gaal van de Nederlandse politiek, trapt Jan Marijnissen deze maand tegen een aantal zere schenen. Ook op geencommentaar.nl werd de quote van de SP-leider aangehaald. Een stevige discussie is nog gaande. Maar wellicht speelt er meer dan een ongelukkige quote?

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Foto’s van een conflict

De pers is overal aanwezig in de “Juli-oorlog”, zoals de Israëlische aanval op Libanon genoemd wordt. En de pers schrijft verhalen, en schiet foto’s. Zo ook onderstaande foto, welke deel uitmaakt van een serie die de wereld schokte:
Bombekladden
In een mooi staaltje van weblogjournalistiek besloot een Amerikaanse blogger de fotograaf van de foto te bellen. Deze wilde niet geciteerd worden, maar een andere fotograaf die ook aanwezig was, genaamd Shelly, was bereid meer over het voorval te vertellen.

Volgens de fotograaf waren de teksten door de ouders op de bommen gezet, en tekenden de kinderen slechts Israëlische vlaggetjes. Het papier was op na vijf dagen in schuilkelders voor de raketten van Hezbollah, zeg maar.

“Shelly emphasized several times that none of the parents or children had expressed any hatred toward the Lebanese people. No-one expressed any satisfaction at knowing that Lebanese were dying – just as Israelis are dying. Their messages were directed at Nasrallah. None of those people was detached or wise enough to think: ‘Hang on, tank shell equals death of human beings.’ They were thinking, tank shell equals stopping the missiles that land on my house. Tank shells will stop that man with the turban from threatening to kill us.”

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Verdonk wederom wraakzuchtig?

TaidaVerdonk wil het illegalen die uitgezet zijn in de toekomst lastiger maken Nederland legaal weer binnen te komen.
Verdonk laat zo zien dat ze niet goed tegen haar verlies kan, want het is duidelijk dat de terugkeer van Taïda Pasic haar niet lekker zit.
Wat ik hieruit afleid is dat onze minister van vreemdelingenzaken talentvolle mensen, die aan alle eisen voor een legaal verblijf voldoen niet wil toelaten omdat ze in het verleden illegaal in Nederland verbleven. Want dat is het enige dat zo’n regeling oplevert, dat mensen zoals Taïda Pasic buiten de deur worden gehouden.

Op dit moment is het namelijk al zo dat mensen die tijdens dat vorige verblijf strafbare feiten hebben gepleegd worden geweigerd, en op het moment dat ze economisch of gezien de opleiding niet interessant genoeg zijn komen ze er ook al niet in. Op dat vlak is dan ook geen winst te behalen. En vergeet daarbij niet dat het illegaal in Nederland verblijven niet strafbaar is.

Trouwens, hoeveel heeft de hele affaire Pasic de Nederlandse Staat eigenlijk gekost? Had Verdonk niet kunnen weten dat dit zou gaan gebeuren? Kan iemand hierover niet eens kamervragen stellen aan Verdonk? Verspilling van overheidsgeld en -tijd, ook al in de affaire Hirsi Ali, zou zwaarder bestraft moeten worden.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende