Sargasso 5 jaar!

Gisteren! Ja, ik doe mijn naam eer aan. Als verzachtende omstandigheid wil ik aanvoeren dat het hier nogal druk was voor mij de afgelopen dagen. Sargasso 5 jaar, jongens waar doen jullie het van! Maar in ieder geval gefeliciteerd met de behaalde mijlpaal. Op verzoek van de Sargasso redactie heb ik, mede namens de rest van het weblog, nog wat handenarbeid afgeleverd. De link volgt wanneer Sargasso het heeft geplaatst. Ik hoop niet dat mijn medeloggers mij afmaken :-) P.S. Het lijkt erop dat wij ook een klein jubileum hebben: Dit is de 3000ste post! Lees verder: (nsfw!, of druk heel snel op "pauze")

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Vroege joggers

Logo Sargasso 5 jaar!Met M. op visite bij mijn ouders geweest. Ze hadden, zoals vaak, weinig nieuws te melden. Ma was weer erg zorgzaam en pa zat weer ouderwets op kleine criminelen te kankeren. Van ma hoorde ik wel een sterk verhaal over een vrouw die een familielid na vele jaren in het verzorgingstehuis was komen opzoeken. En ma had net dienst. “Goh, dat is nou toevallig zeg. Die is net gisteren overleden!”, had ma tegen de vrouw gezegd. Boing! Haar Rotterdamse directheid liet haar nooit in de steek. Voor mij was het wel een aanmoediging om weer eens het graf van oma F. te bezoeken, samen met M. en H. Oma F. was alweer vier jaar dood, rekende H. tijdens de wandeling naar het kerkhof uit. Ik schrok ervan. Vier jaar alweer? En nu ging ik pas voor het eerst naar haar graf?

Het viel me tegen dat er niets op het graf lag. Niet eens een uitgedroogd boeketje. Wie in de familie was er eigenlijk voor het laatst geweest? De hele familie, behalve ik, woonde op nog geen kilometer van het kerkhof. Elders zag ik bloemen liggen op een graf van iemand die al twintig jaar dood was. Twintig jaar! Ik vond het een hele prestatie van die ene man of vrouw die na twintig jaar nog steeds een graf van bloemen voorzag. Die dode persoon moest wel heel bijzonder zijn geweest. Een verzetsstrijder uit de Tweede Wereldoorlog, gokte ik. In elk geval iets heel dappers.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Hulpwerkers jaren onterecht in cel voor Libische AIDS-besmettingen

Bulgaren en Palestijn onschuldig veroordeeldZes Palestijnse en Bulgaarse medische hulpverleners zijn veroordeeld tot de doodstraf voor hun aandeel in de besmetting van 400 kinderen met AIDS. Dit drama vond plaats in 1998, sinds wanneer de verdachten in een Libische cel hebben gezeten. Volgens 100 Nobelprijs-winnaars is er echter van alles mis met de zaak. Ze hebben daarom een protestbrief geschreven. Aan de hand van de mutatie van het AIDS-virus valt namelijk af te leiden dat de besmetting al plaats had gevonden voordat de hulpwerkers arriveerden.

Luc Montagnier, de Franse arts die het aidsvirus als eerste isoleerde, verklaarde in het proces dat de aidsepidemie in het ziekenhuis van Benghazi het gevolg was van gebrekkige hygiëne en hergebruik van spuiten, en dat ze was uitgebroken ruim voor de komst van de Bulgaarse vrouwen.

De politieke druk van onder andere de Bulgaarse president en de Europese Commissie op het toenadering naar het Westen zoekende Libië heeft echter niet tot de verwachte vrijspraak geleid. Het bewijsmateriaal lijkt echter overduidelijk op een vrijspraak te wijzen.

Science has not been respected in this court; without the scientific evidence, there’s no way there could be a fair trial,” said Richard Roberts, a winner of the Nobel Prize in Physiology or Medicine, who hand-delivered a letter of protest signed by more than 100 Nobel laureates to the Libyan Mission to the United Nations in New York in late October. “The Libyan government doesn’t want to admit that their hospital had a problem with hygiene that spread HIV,” said Roberts. “These people were the ideal scapegoats: they were foreigners. And the Libyans knew that the Bulgarian and Palestinian governments couldn’t kick up much of a fuss.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

“Een journalist jongleert met steeds meer ballen”

Logo Sargasso 5 jaar!In februari 2007 verschijnt PopUp, het allereerste “open source”-boek over oude en nieuwe media, geschreven door journalist Henk Blanken en communicatiewetenschapper en publicist Mark Deuze. PopUp gaat over de strijd tussen oude en nieuwe media. Het boek belooft antwoord te geven op de vraag of de gangbare journalistiek bedreigd wordt door internet en burgerjournalistiek. Gaat kwaliteitsjournalistiek ten onder aan arrogantie? Ook op die vraag geeft het boek antwoord. In PopUp worden niet een paar conclusies getrokken, maar alleen maar. Dat journalisten zich veel sterker zullen moeten maken voor eigen talenten en inzichten bijvoorbeeld.

Volgens Mark Deuze (1969) bestaat de oude journalistiek vooral uit “een groep overwegend blanke mannen van middelbare leeftijd”. Journalistiek in Nederland is daardoor een uniforme cultuur geworden. Journalisten missen het vermogen om vrolijk, creatief, innovatief en kleurrijk met alle veranderingen om te gaan. “Het is daarom niet gek dat de meest spannende journalistieke initiatieven allemaal voortkomen uit een context van buitenaf de reguliere beroepscultuur”, aldus Deuze. Als voorbeeld van zo’n spannend journalistiek initiatief noemt hij Sargasso. Deuze is ook een pleitbezorger van burgerjournalistiek. In de media heeft de burger de boel al overgenomen, zo schreef hij op de website van De Nieuwe Reporter. “De scheidslijn tussen professioneel en amateurisme wordt steeds kleiner. Ik weet niet of dat een goede zaak is, maar het is een feit”, aldus Deuze.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Gastlogger: Kunst is er niet om te behagen

Geen Commentaar bespreekt vandaag op twee plekken de rol van de kunst. De oude discussie over de ‘sekskabouter‘ is weer van stal gehaald, en naar aanleiding van Rouvoet wordt gesproken over het kuisen van de kunst. Gastcolumnist Obscura lucht zijn hart.

Egon SchieleMijn stelling: Kunst is er niet om te behagen. Soms doet kunst dat wel en dat is dan mooi meegenomen (vooral ook voor de kunstenaar).

Kunst signaleert, interpreteert, intrigeert, manifesteert, protesteert, duelleert, inspireert, domineert, reflecteert, parodieert en, jawel, irriteert. Met mooi en lelijk hebben de kunst en zijn makers uiteindelijk niets te maken. Net zo min als met de vraag of kunst wel mag of kan.

De kunst van de kunst is nu juist om buiten gebaande paden te treden, zichzelf te vernieuwen en uit te dagen. Om vooruit te kijken en de gebeurtenissen van zijn tijd te duiden. Ook als die visie onwelgevallig is.

In de loop der eeuwen zijn tal van kunstenaars om uiteenlopende redenen in het gevang gezet, omdat ‘de samenleving’ hun werk opruiend, smakeloos of seksistisch vond. Mijn grote held Egon Schiele (nu weer te zien in het Van Gogh Museum) is zo’n voorbeeld, omdat zijn schetsen van naakte kinderen voor pornografisch werden aangezien. En de Kulturkammer van de Nazi’s pasten verboden en geboden tot in het extreme toe.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende