Vroege joggers
Met M. op visite bij mijn ouders geweest. Ze hadden, zoals vaak, weinig nieuws te melden. Ma was weer erg zorgzaam en pa zat weer ouderwets op kleine criminelen te kankeren. Van ma hoorde ik wel een sterk verhaal over een vrouw die een familielid na vele jaren in het verzorgingstehuis was komen opzoeken. En ma had net dienst. “Goh, dat is nou toevallig zeg. Die is net gisteren overleden!”, had ma tegen de vrouw gezegd. Boing! Haar Rotterdamse directheid liet haar nooit in de steek. Voor mij was het wel een aanmoediging om weer eens het graf van oma F. te bezoeken, samen met M. en H. Oma F. was alweer vier jaar dood, rekende H. tijdens de wandeling naar het kerkhof uit. Ik schrok ervan. Vier jaar alweer? En nu ging ik pas voor het eerst naar haar graf?
Het viel me tegen dat er niets op het graf lag. Niet eens een uitgedroogd boeketje. Wie in de familie was er eigenlijk voor het laatst geweest? De hele familie, behalve ik, woonde op nog geen kilometer van het kerkhof. Elders zag ik bloemen liggen op een graf van iemand die al twintig jaar dood was. Twintig jaar! Ik vond het een hele prestatie van die ene man of vrouw die na twintig jaar nog steeds een graf van bloemen voorzag. Die dode persoon moest wel heel bijzonder zijn geweest. Een verzetsstrijder uit de Tweede Wereldoorlog, gokte ik. In elk geval iets heel dappers.
Zes Palestijnse en Bulgaarse medische hulpverleners zijn veroordeeld tot de doodstraf voor hun aandeel in de besmetting van 400 kinderen met AIDS. Dit drama vond plaats in 1998, sinds wanneer de verdachten in een Libische cel hebben gezeten. Volgens 100 Nobelprijs-winnaars is er echter van alles mis met de zaak. Ze hebben daarom een protestbrief geschreven. Aan de hand van de mutatie van het AIDS-virus valt namelijk af te leiden dat
Volgens Mark Deuze (1969) bestaat de oude journalistiek vooral uit “een groep overwegend blanke mannen van middelbare leeftijd”. Journalistiek in Nederland is daardoor een uniforme cultuur geworden. Journalisten missen het vermogen om vrolijk, creatief, innovatief en kleurrijk met alle veranderingen om te gaan. “Het is daarom niet gek dat de meest spannende journalistieke initiatieven allemaal voortkomen uit een context van buitenaf de reguliere beroepscultuur”, aldus Deuze. Als voorbeeld van zo’n spannend journalistiek initiatief noemt hij Sargasso. Deuze is ook een pleitbezorger van burgerjournalistiek. In de media heeft de burger de boel al overgenomen, zo schreef hij op de website van
Mijn stelling: Kunst is er niet om te behagen. Soms doet kunst dat wel en dat is dan mooi meegenomen (vooral ook voor de kunstenaar).