1. 3

    Moet je vooral ”The Great Crash 1929″ van Albright senior eens lezen… Mooie paralel met het heden… Senior waarschuwde daar dan ook voor…

    Maar “The end of Iraq” toch maar bestellen vanmiddag…
    Als pa het o.k. vond, kan het niet anders dan een prima boek zijn…

  2. 6

    Ai, HansR, daar ben ik niet zo in thuis… Wel interessante materie… Ga mij daar vananvond eens in verdiepen…

    En tjah, Bush jr…. “Saddam tried to kill my daddy”…

  3. 7

    @ 1 HansR. Inderdaad, de dingen dit hij zegt spreken me ook aan, maar dat pragmatische wordt wel betwist hoor.

    Een interessante recensie http://hnn.us/roundup/entries/29297.html
    met als basiskritiek dat Galbraiht een pro-koeridische agenda heeft en dat zijn voorziene end up of Iraq niet slechts pragmatisch is, maar ook ideologisch gekleurd. Hij versimpelt en selecteert de feiten om zijn punt te maken. Galbraiht zoekt in de geschiedenis voor bewijs voor de stelling dat Irak puur kunstmatig en inherent instabiel is en dat de tegenstellingen tussen de drie verschillende delen van Irak historisch bepaald zijn. Dat bewijs is vaak geforceerd en soms onjuist. Hij haalt ook alleen die historische vergelijkingen aan die zijn claim ondersteunen. Multi-ethnische staten die niet uit elkaar gevallen zijn bijvoorbeeld negeert hij.
    Tenslotte is The end of Iraq geen net, aantrekkelijk alternatief voor de huidige situatie omdat de situatie op de grond niet zo gemakkelijk in afzonderlijke delen uiteenvalt:

    Galbraith is at pains to render Iraq as an “artificial” and highly fissile construct. Galbraith on two occasions reiterates the now widespread but highly erroneous notion that current ethno-religious divisions in Iraq strongly correlate to the old administrative organization of the Ottoman Empire: Mosul was supposedly “Kurdish”, Baghdad “Sunni”, and Basra “Shiite”. In reality, however, Mosul was essentially a mixed-race province, whereas Baghdad, though home to a large Sunni community, was probably the largest Shiite province of the Ottoman Empire – with its borders extending as far south as today’s Muthanna governorate and with all the rural territory surrounding the holy cities of Najaf and Karbala solidly Shiite, Baghdad was actually far more of a Shiite point of gravity than was Basra (which politically was Sunni-dominated). This in turn means that there was never any such close fit between ethno-religious and administrative maps as that suggested by Galbraith, and that Iraq has in fact a far longer record of ethno-religious coexistence than he seems prepared to admit.

    Galbraith similarly seems to read the contemporary Iraq situation with lenses not admitting more than three colors. There is great diversity among Iraqi Shiites, not to mention the strong anti-Iranian leanings in large parts of the community. In particular, he disregards the rift between exiles and non-exiles, which has grown into a formidable cleavage within the United Iraqi Alliance (UIA). Galbraith’s biases with regard to this intra-Shiite pluralism are particularly important, because they lead the reader to uncritically accept another problematic standard phrase about the Shiites, namely that they monolithically support a bid for a federal unit that would be made up of all majority-Shiite provinces in Iraq (this would have tallied with Galbraith’s ideas). Again, a closer look at the situation on the ground reveals competition between different visions – especially between proponents of a small-scale federal entity limited to three oil-rich Shiite provinces in the far south (this is the most enduring federal project by Shiites and it is regionalist rather than sectarian), and the more recent scheme to create a nine-governorate explicitly Shiite super-unit from Basra to Baghdad as a fence against Sunni terrorism. This crucial distinction goes unrecognized in many journalistic reports out of Iraq, where increasing Shiite enthusiasm for the general principle of federalism almost automatically tends to get portrayed as support for the particular plan of a single large Shiite entity, and where considerable remaining Shiite skepticism towards federalism (especially among independents and Sadrists) is often overlooked completely.

    Much of the remainder of his argument for partition is either based on the increasing levels of political violence more generally, or not related to Iraq at all. The idea of coexistence in Iraq is “absurd” charges Galbraith. The decisive proof? Yugoslavia and Czechoslovakia and the Soviet Union all fell apart. But what about other possible comparisons, such as Lebanon – which descended into ethno-religious mayhem and saw extensive internal displacement of its population from 1975 to 1990, only to rise again as a unitary “mosaic”-like state? And what is Galbraith’s position on the large numbers of other “artificial”, post-colonial, multi-ethnic states worldwide that somehow continue to function? Galbraith seems to have scant interest in such examples of ethno-religious coexistence and reconciliation; instead he mocks anyone who shows interest in keeping Iraq unified.

    It should serve as a reminder to Galbraith that his claims about Kurdish leader’s anti-Iraq attitudes cannot possibly be repeated with regard to Sunni and Shiite elites, and that, despite the ongoing horrific violence, large masses of Iraqis, certainly in the Arab areas, continue to demand a “national Iraqi” army, a “national Iraqi” oil distribution policy, and a meaningful role for Baghdad as capital.

    But Galbraith has already made up his mind. His “solution” – the “three state solution” may be what many readers of this book are really interested in. Such a territorial solution of separating Kurds, Sunni Arabs, and Shiite Arabs may appear superficially attractive to Democratic and liberal audiences in the United States, simply by offering a clear-cut alternative to Bush’s Iraq policy. Instead of semantic fidgeting with “timetables for withdrawals,” “threats of withdrawal” or “deadlines for withdrawal,” partition may come across as an innovative, hands-on approach that can mark a clear alternative to the line of the current administration. (If implemented it could also be trumpeted as ultimate evidence that everything the Republicans ever did in Iraq was profoundly misguided.) In short, after years of Democratic discomfiture over an Iraq situation where criticism of US policy always risked being deemed unpatriotic, partition schemes may now give the impression of being deliciously refreshing.
    The interesting thing here is that Galbraith’s “solution” is in fact far less clear-cut than his chapter headings suggest. The consequence, of course, is that, in terms of formulating a comprehensive policy alternative, Galbraith’s “plan” is not really all that sophisticated. It differs little from the more standard demand for immediate US withdrawal, except for the barely disguised call for putting more arms into Kurdish hands and the prospect of erecting a permanent US military base in Kurdish territory – this would apparently do service as a deterrent against what Galbraith candidly describes as the danger of carbon copies of Taliban-era Afghanistan and revolutionary Iran evolving in Sunni and Shiite areas as side effects of his plan. In other words, this is basically a “let’s get out and hope for the best” initiative. That position merits a separate and serious discussion on its own terms; suffice to say in this context that Galbraith’s contribution is by no means the original, distinctive and radical “solution” promised to the reader in the chapter headings.

    One concludes this book with the impression of an author who may well end up serving in a T.E. Lawrence–like capacity for the Kurds, but who lacks a solidly cast policy proposal for all the territory of modern Iraq. At its best, Galbraith’s book offers interesting insights into the mind of an influential US intellectual. At its worst it seems a pre-written obituary that has long been languishing in a desk drawer. The country it describes stubbornly refuses to lie down and die; hence, the author has turned sour and through increasingly heated ad hoc addendums to the text does his utmost to accelerate the final exit. The End of Iraq is in itself far from lethal, but the possibility that other Western intellectuals may try to surpass Galbraith remains.

  4. 8

    @jordi
    Dat is een aardige!

    Als ik het goed begrijp is de kritiek op Galbraith dat zijn voorgestelde opsplitsing via de etnisch-religieuze lijnen in Irak niet zal werken omdat binnen die voorgestelde delen de verschillen nog zo groot zijn dat er wellicht nog meer gesplitst moet worden. Moeilijk vast te stellen wie er gelijk heeft. In elk geval ziet Galbraith blijkbaar dat het niet aan de VS is te bepalen hoe Irak moet worden opgesplitst.

    Uiteindelijk is het een intern proces dat bepaalt of de verschillen in een gebied groter zijn dan de verbindende eigenschappen.

    Wat weten we eigenlijk weinig van dat land.

  5. 9

    @ HansR 8 “Als ik het goed begrijp is de kritiek op Galbraith dat zijn voorgestelde opsplitsing via de etnisch-religieuze lijnen in Irak niet zal werken omdat binnen die voorgestelde delen de verschillen nog zo groot zijn dat er wellicht nog meer gesplitst moet worden”.

    Nou dat ten eerste ja. Reidar Visser zegt dat zelf niet met zoveel woorden, maar overal waar je straks een grens gaat trekken zitten er mensen aan de verkeerde kant. Waar de grens getrokken gaat worden daarover zal gevochten worden en je kunt ook wel voorspellen wat er met de mensen aan de verkeerde kant van de grens gaat gebeuren.

    Maar de kritiek betreft denk ik vooral dat hij strijd voor een zaak (voor de Koerden en anti-Bush) maar dat hij zich anders presenteert.

    Iets als onvermijdelijk, historisch bepaald en de minst slechte oplossing voorstellen (terwijl dit op veel punten niet klopt), omdat je dat als gunstig ziet voor de bevolkingsgroep waarmee jij sympathiseert is niet echt “intellectually honest” http://www.washingtonmonthly.com/features/2006/0609.hirsh.html

  6. 10

    @jordi
    Mmm…

    Het kan zijn dat de keuze voor de splitsing zoals Galbraith die maakt aanvechtbaar is. Dat zou me niet verbazen in die complexe situatie. Maar juist vanwege de complexiteit zijn de motieven van die critici om e.e.a. aan te vechten interessant. Ook hun motieven zullen aanvechtbaar zijn. En dat kan ik op dit moment in elk geval niet beoordelen. Noch van de een, noch van de ander. Gebrek aan kennis.

    Een separaat Koerdistan komt mij overigens gegeven de geschiedenis etc… niet onlogisch voor.

    Intellectual Honesty is ook maar betrekkelijk.
    Opportunisme is politici en bestuurders meer eigen.

  7. 11

    Hans: “Een separaat Koerdistan komt mij overigens gegeven de geschiedenis etc… niet onlogisch voor.”

    Mij ook niet, daar hoef je de geschiedenis niet eens voor te verdraaien.

  8. 14

    @Jordi: Die twee links spreken elkaar mooi tegen…

    Feit is natuurlijk dat in ieder geval een deel van Iraaks Koerdistan de facto al 15 jaar zelfstandig is en zich niets van de rest van het land aantrekt. Ik ben er vrij zeker van dat de koerden dat niet meer gaan weggeven (tenzij Turkije of een nieuwe Iraakse sterke man er gaat binnenvallen, met een langdurige guerilla als gevolg).