Bommen uit Iran?
Aan een heftig gevoel van deja vu valt niet te ontsnappen dezer dagen. Het begon zaterdag met een artikel in de New York Times met als titel “Deadliest Bomb in Iraq Is Made by Iran, U.S. Says” met daarin plaatjes die sterk doen denken aan die van de Iraakse “mobile chemical production facilities“.
Vervolgens is er een dag later een besloten persbriefing in Irak waarin Amerikaanse defensiefunctionarissen anoniem met een aantal journalisten spraken. Daar kwam uit naar voren dat Iran verantwoordelijk zou zijn voor bommen die aan tenminste 170 Amerikaanse soldaten in Irak het leven zouden hebben gekost.
De echo van het roffelen van de oorlogstrom in aanloop naar de invasie van Irak is duidelijk. Het is nu alleen nog wachten op een laatste concrete aanleiding om Iran aan te vallen.
Jammer genoeg is ook dit keer de betrouwbaarheid van de informatie moeilijk te bepalen.
Om te beginnen het artikel van Michael Gordon in de NYT. Alle informatie die gepresenteerd wordt, komt uit anonieme interviews. Je zou verwachten dat dhr Gordon zijn les wel had geleerd nadat hij zo heftig de mist in gegaan was met het verhaal over de alumium pijpen voor het verkrijgen van verrijkt uranium in Irak.
En dan die besloten persconferentie. Alle functionarissen opnieuw anoniem. Het “bewijsmateriaal” werd wel getoond, maar er mochten geen camera’s of fototoestellen aanwezig zijn om het vast te leggen. Deze bijeenkomst was trouwens ook al een keer uitgesteld. Kennelijk paste het plaatje nog niet bij het gewenste praatje.
Op diverse plaatsen is al stevig inhoudelijk kritiek geleverd op de “bewijzen” van deze laatste openbaring. Maar dat verschijnt natuurlijk niet als grote krantenkop.
Ook hier in NL lopen de meeste media net als tijdens de aanloop naar de invasie in Irak weer netjes aan de leiband van de VS mee en tonen ze braaf dat Iran de grote boeman is.
Stap voor stap wordt zichtbaar waar een aantal grote buitenlanddeskundigen ons al voor gewaarschuwd hebben, de oorlog met Iran zal hoe dan ook gebeuren.
En als er niet genoeg bewijs te fabriceren is, helpt het misschien wel een beetje als Iran stevig getreiterd wordt middels het laten verdwijnen van Iraanse functionarissen in Irak.
Alle aandacht gaat de laatste tijd uit naar de kabinetsformatie. Dat betekent dat het kamerwerk eigenlijk weinig voorstel. Een demissionair kabinet dient ook geen sappige wetsvoorstellen in.