Hoe diep kan je zinken als nieuwszender? Heel diep. Luistert u rustig eens naar het nieuws uit het Radio 1 journaal van vandaag 17:00 uur. Begint u maar op 4:07.
Ja, u hoort het goed. Er is een pedicure vastgezet omdat ze geld gestolen heeft! Wereldschokkend nieuws. Nieuws dat normaal gesproken het lokale wijksufferdje net haalt, of bij Hart van Nederland als opening dient natuurlijk.
Wat mankeert de redactie van het Radio 1 journaal om dit soort items op te nemen? Is de wereld dan werkelijk ineens zo’n paradijs geworden dat een diefstalletje er ontzettend uitspringt? Of was het geld op en hebben ze gewoon de eerste de beste persofficier gebeld met de vraag “Heb u nog wat?” Je zou het kunnen afdoen als incident natuurlijk. Ware het niet dat enige weken geleden er uitgebreid aandacht besteed werd aan twee tieners die van huis gelopen waren. Jawel, echt waar kijkbuiskindertjes, van huis weggelopen. Gelukkig vonden ze de blagen in Amsterdam terug. Reden om een journalist van het Radio 1 journaal op pad te sturen en wat diepte-interviews te doen bij de school van de twee. Echt tenenkrommend (vanaf 09:50).
Als er nou nog een andere goede Nederlandse nieuwszender op de radio zou zijn, kon ik daar nog naar toe vluchten. Maar helaas. Mijn volgende auto krijgt dus een satellietradio. Kan ik tenminste naar de BBC luisteren.
Twee verhalen op dezelfde dag die naadloos op elkaar aansluiten. Allereerst een artikel over de Amerikaanse regering die in Europa de gegevens van financiële instellingen ophaalt. We schreven hier kort over nadat bekend was geworden dat Swift desgevraagd inzage gaf in internationale transacties. Joep Dohmen Dimitri Tokmetzis zijn hier voor NRC Handelsblad eens goed ingedoken (hulde!). Daar komt naar boven dat eigenlijk alle bankgegevens opgevraagd kunnen worden door de Amerikanen, zonder dat de wet in Europa of Nederland daarin voorziet. Dit alles onder het mom van terrorisme bestrijding.
Dan het artikel over de FBI in de VS die gegevens verkregen middels de Patriot Act misbruikt voor andere onderzoeken dan naar terrorisme. En hier gaat het dan ook over onze financiële gegevens die toch al op dubieuze wijze verkregen zijn.
Ik raad u aan beide artikelen volledig te lezen om een goed beeld te krijgen bij wat er nu werkelijk gaande is (tenzij u Zutman heet). Quote van Jacob Kohnstamm in het NRC artikel:
„Wat zou u ervan vinden als Poetin of de Chinezen hier uw financiële gegevens zouden opvragen? Uw spaartegoeden, hypotheek, bankafschriften. Zouden wij dat accepteren?”
De vraag is echter, wat doen we hiermee? De politiek heeft na wat vragen en een ontwijkend antwoord van Zalm vorig jaar het er maar bij gelaten, op een kleine oprisping na. Europa is in overleg en de banken geven geen commentaar.
In de tussentijd heeft een vreemde mogendheid de vrijheid mijn financiële gegevens op te vragen zonder tussenkomst van een rechter in Nederland of een wet die hier duidelijke regels voor stelt. En omgekeerd hoeven we dit echt niet te proberen.
Het is toch wel gênant om zien dat er zo nonchalant omgesprongen wordt met deze flagrante schending van onze privacy.
Hoe hier iets aan te doen? In de pen klimmen maar weer. Allereerst een e-mail sturen naar de Tweede Kamer. En eigenlijk ook maar een schrijven naar alle financiële instellingen waar ik diensten heb lopen. Met name voor dat laatste kan ik wel wat hulp gebruiken. Gegeven de glibberigheid van de banken in deze kwestie, is het zaak de brief goed te formuleren. Reacties hierop zijn dan ook van harte welkom.
Heeft u ooit wel eens uw mening (fundamenteel) gewijzigd naar aanleiding van artikelen en/of discussies alhier op Sargasso?
Ook in een gebotoxt hoofd kan een feministische geest wonen.
Commentaar in Trouw gisteren over de internationale vrouwendag vandaag. Dit in reactie op de rechtszaak die documentairemaakster Sunny Bergman aanspant tegen de cosmetische industrie.
Het is trouwens maar de vraag of 8 maart überhaupt nog de rol speelt waarvoor ze ooit in het leven is geroepen. Workshops paaldansen, kunst kijken, wandelen, veel discussie, praten, cabaret en gezellig samen zijn lijken de hoofdmoot uit te maken van deze dag. Kennelijk is fijn met elkaar bezig zijn belangrijker geworden dan echt een vuist maken. En dat terwijl er nog zoveel te emanciperen valt.
