Een motie heeft mij vanacht wakker gehouden. Na het doorlopen van de achterstallige kamerstukken kwam deze motie tegen bij het onderwerp emancipatiebeleid. Ik geef hem u even helemaal:
“De Kamer,
gehoord de beraadslaging,
van mening, dat een discussie over de seksualisering van de samenleving slechts gevoerd kan worden op basis van gedegen kwantitatief onderzoek;
verzoekt de regering een representatief kwantitatief onderzoek uit te voeren naar de mate van seksualisering van de samenleving en de Kamer over de uitkomst te informeren,
en gaat over tot de orde van de dag.
Koşer Kaya (D66)”
Ik ga er even vanuit dat dit onderwerp tot een motie heeft geleid naar aanleiding van het onderzoek van Myrthe Hilkens (kijk vooral haar optreden bij Het Gesprek).
Maar hoe kan je de seksualisering van de samenleving kwantificeren? Ten eerste heb je niet eerder een onderzoek gedaan en kan je dus nauwelijks vaststellen of dit meer of minder is geworden. Maar belangrijker nog, wat ga je dan in getallen uitdrukken? Het percentage bloot in videoclips? Het aantal nachtelijke reclames voor sekslijnen? En als je die getallen hebt, wat weet je dan?
Onderzoek naar feiten kan helpen bij het goed duiden van een ontwikkeling. Maar in dit geval vraag ik me toch sterk af welk nut het heeft. En in ieder geval ben je snel weer een jaar of twee verder alvorens je iets gaat doen.
Weg van de dagelijkse hectiek van bloggen en werken met computers zat ik afgelopen week met een stapel boeken opgesloten in een hutje aan de rand van Nederland. Op de achtergrond het fluiten van wat vogels, het ruizen van de wind, mitrailleurvuur en schietende tanks, op de voorgrond slechts het knapperend haardvuur en het ritselen van papier.
Zes boeken gelezen. Vijf voor de ontspanning, maar eentje vanwege het bloggen. Na drieënhalf jaar bloggen en tweeduizend postjes, leek het me wel eens aardig om te lezen hoe een journalist dat nou aanpakt.
Niet dat ik mezelf als een journalist zie. Maar ik zie wel dat zo nu en dan het maken van postjes wel degelijk in de categorie “nieuws maken” valt. Nu ben ik heer en meester in het her-uitvinden van het wiel, maar af en toe is het ook wel aardig om over andermans wielen te lezen. Daar kan je alleen maar van leren. Daarom heb ik het boek The Universal Journalist van David Randall tot me genomen.
Nu zou ik een samenvatting van het boek kunnen geven, maar dat is erg lastig. Het boek is namelijk al een samenvatting. In krap 250 pagina’s krijgt ieder aspect van het uitoefenen van het journalistieke vak aandacht op de meest geconcentreerde manier. Het lijkt bijna of de auteur een volledige opleiding heeft willen stoppen in dat kleine boekje. Je merkt dat achter ieder stuk een wereld van ervaring schuil gaat, maar die krijg je verder niet te zien. Hij springt van intro’s naar hoe voer je nou onderzoeksjournalistiek uit en dan weer door naar het gebruik van statistiek.
Daarbij maakt hij rijkelijk gebruik van anekdotes van goede en slechte gevallen uit de geschiedenis. Denk hierbij aan het Watergate verhaal van Bernstein en Woodward. Dat maakt het lezen aangenaam, maar gaat tegelijk in tegen een van zijn belangrijkste principes. Hij hamert er op dat je met feiten moet werken. En alleen voorbeelden uit het verleden zijn niet voldoende om een punt hard te maken. Maar vaak komt het daar wel op neer.
Bestaat er zoiets als een ‘gezonde verslaving’?
Zou Musharraf die Taliban soms vrij laten om er zeker van te zijn dat de VS de komende jaren hem nog moeten steunen in de zijn “strijd” tegen het terrorisme?
In een tijd waar hypes, spoeddebatten, kamervragen en soundbites in de media het politieke discours bepalen, is het een verademing een politicus tegen te komen die er anders in zit. Zo’n politicus is Kees van der Staaij van de SGP. Zijn uitspraak in een artikel over de “dynamiek” in het huidige politieke landschap verwoordt zijn positie goed:
We zijn bezig ons parlement om te vormen in een politiek café waar elke avond met een minimum aan kennis en een maximum aan stemmingmakerij de hype van de dag wordt gevoerd.
Maar wat maakt hem dan een uitzondering? Heel eenvoudig, hij werkt aan een grondwetswijziging waarvan de effecten pas over tientallen jaren te meten zijn. Iedereen is nog bezig met te zeuren of het toch niet goed was om een referendum over het gewijzigde nieuwe grondwettelijke verdrag te houden, maar dhr van der Staaij is met de toekomst bezig. Waarom bij ieder groot verdrag van de EU weer opnieuw deze heibel krijgen, als je het ook gewoon een structurele aanpak voor zulke zware verdragen kunt neerzetten.
En diende hij, eerst nog samen met Mat Herben, alweer een jaar geleden een wetsvoorstel in. In dit wetsvoorstel staat dat alle Europese verdragen door een tweederde meerderheid in de Tweede en Eerste Kamer gesteund moeten worden. Daarmee komt het bijna op gelijke voet met een gewone grondwetswijziging. Het huidige artikel 91 bepaalt nu al dat internationale verdragen die onze grondwet raken een tweederde meerderheid nodig hebben. Het voorstel van dhr van der Staaij gaat net een stapje verder.
Alle recente verdragen ten aanzien van Europa, denk aan die van Nice, Maastricht en Amsterdam, hadden slechts een gewone meerderheid nodig. Voor toekomstige verdragen wordt de drempel dus hoger. Dhr van der Staaij gaat dus niet voor iedere keer een losse discussie over al dan niet een referendum, maar legt de lat in de representatieve democratie gewoon wat hoger. Door het in de grondwet vast te leggen, kan bij een Europees verdrag dat veel weerstand opwekt een regering niet snel even de procedure omgooien. Het heeft dus nogal verstrekkende gevolgen. Maar gegeven het steeds verder toenemende gewicht van Europese verdragen niet eens zo’n slecht voorstel.
DATA - Bij al de commotie over de olieprijs is het wel goed om weer een update te geven van de grafiek van de voor inflatie gecorrigeerde benzineprijs in Nederland. Alle prijzen omgerekend naar 2007 euro’s dus.
Update 2008-02-23: Nieuwe versie van grafiek beschikbaar.
Update 2011-07-23: Nog nieuwere versie van grafiek beschikbaar.
Update 2012-02-14: Nieuw record, dus weer een nieuwe grafiek
