Hij kwam dit weekend al binnen als linktip en is vandaag alsnog door iemand in de waan gezet, de site waarop privégegevens staan van mensen die direct dan wel indirect betrokken zijn bij het uit Nederland zetten van asielzoekers. De site is overigens niet/nauwelijks bereikbaar.
“Zo is de judoclub genoemd van een vierjarig zoontje van een directeur van een detentiecentrum voor asielzoekers.”
Zelf had ik besloten er geen aandacht aan te besteden. In een democratie vind ik het geen gepaste actie om uitvoerders van beleid persoonlijk aan te vallen. En al helemaal niet in hun privéleven.
Het was natuurlijk een sappig item om een discussie op te starten, maar het zou mij medeplichtig maken aan iets waar ik verre van wil blijven. Nu het breder in het nieuws is, kan ik er wel even bij stilstaan.
Maar ik kan er kort over zijn. Ik vind het een laffe, lage, gemene en onoorbare actie. Het is het ultieme zwaktebod als je niet meer met argumenten een debat kunt winnen om dan mensen direct maar aan te vallen om ze zo te blokkeren in de taak die ze opgedragen hebben gekregen.
En het is ultiem laf om zelf anoniem te blijven bij de uitvoering van zo’n actie. En ik heb ook het vermoeden dat de figuren die achter deze actie zitten waarschijnlijk wel moord en brand schreeuwen als opsporingsmethoden uitgebreid worden waardoor hun gegevens in databanken komen te staan.
“Bevel is bevel? Mooi niet! Zoek de verantwoordelijken op.” Stond op de site te lezen.
Pardon eikels, dit is een democratisch besluit dat uitgevoerd wordt. Niet een Befehl uit een dictatuur. En hoezeer ik het ook oneens ben met het besluit, het gevecht vindt plaats in Den Haag, met woorden.
Barbaren!
Update 19-05-2008: De hieronder beschreven constatering van een fout staat ter discussie. Zie reacties. Er wordt naarstig gezocht naar de “waarheid”.
Ging het laatst om een leugen, dit keer is het een enorm stomme fout van een aantal kranten die slaafs het ANP volgen. Het gaat om dit stukje tekst in het NRC en de Telegraaf:
“Daar wordt hij beschuldigd van terrorisme, omdat hij opkomt voor de Arabische minderheid in Ahwaz, een olierijk door Iran geannexeerd gebied bij de Perzische Golf.”
Ten eerste is Ahwaz geen gebied maar de hoofdstad van Khuzestan. En ten tweede is Khuzestan nooit geannexeerd door Iran. Sterker nog, Khuzestan wordt gezien als het startpunt van Perzië, later Iran.
Het was Irak dat probeerde het gebied te annexeren, wat leidde tot de Irak-Iran oorlog.
Ja, de provincie kent een Arabisch sprekende minderheid. En ja, er is een afscheidingsbeweging in dat gebied. Maar dat wil nog niet zeggen dat het dus “bezet” gebied is.
Voor alle duidelijkheid, dit heeft dus niets te maken met de zaak Al-Mansouri. Iran treedt hier met voeten allerlei mensenrechten. En dat kan niet hard genoeg aan de kaak gesteld worden.
Maar door het gebruik van het woord “annexeren” krijgt Iran onterecht het stempel opgedrukt van een expansionistisch land. Een indruk die de Amerikanen ook graag willen wekken omdat het andere belangen dient.
Dus ANP, NRC en Telegraaf, hou u bij de feiten, zoals De Pers en Trouw dat bijvoorbeeld doen.
Het is nog niet eens zomer, of een zwaar gevoel van komkommertijd zet al in. Tuurlijk, er is nog oorlog, honger, onrechtvaardigheid, misdaad, bedrog en wat al niet meer in de wereld. Maar geen grote actuele ontwikkelingen. Het is zondag middag, een waterig zonnetje schijnt en de vogels fluiten. Tijd voor bezinning dan maar?
Adrianus van Otterloo, stoer, 3d object van hout.
