The plastic generation. Een kwart van de pubers wil plastische chirurgie omdat ze ontevreden zijn over hun uiterlijk. Teken van deze tijd of zorgwekkende trend?
Gisteren ontsnapte een zeer cynisch lachje aan mijn mond. Een mond die binnenkort stevig misbruikt wordt zonder dat ik daar iets aan mag doen, maar daarover later meer.
Het cynische lachje kwam op na het lezen van deze zin in een stukje over privacy in het NRC Handelsblad: “Politici blijven hun aandacht richten op privacyschendingen door de overheid.”
Kennelijk leef ik in een ander universum dan de schrijvers van het stuk. De laatste jaren heb ik niets anders kunnen constateren dan dat het juist de politici zijn die zorgen voor steeds verder gaande privacyschendingen door de overheid.
En dat werd deze week maar weer eens bevestigd. In een commissievergadering van de Tweede Kamer afgelopen dinsdag riepen het CDA en de VVD op om toch vooral van alle buurtbewoners het DNA af te nemen als er in de buurt een ernstig misdrijf heeft plaatsgevonden. Met de voorspelbare steun van de kleine christelijke partijen, PVV en groep Verdonk, heb je zo een nieuwe wet.
Na reeds veroordeelde criminelen, inclusief de jongeren, moeten dus nu ook gewone burgers DNA afstaan. Definieer het begrip buurt een beetje ruim en je hebt binnen tien jaar van alle Nederlanders het DNA in een databank. En waarom? Omdat de politici denken dat het zou kunnen helpen bij het oplossen van misdrijven. Nee, geen harde feiten hierover, dat is een flauwe vraag. Gewoon starten en dan zien we later wel wat we er nog meer mee kunnen doen.
Tussen de kamerstukken zat dit keer een brief van Minister Wouter Bos van Financiën over de kredietcrisis. Dit is al de derde brief dit jaar. Dat geeft wel een beetje aan hoe hard de crisis aan komt.
Voordat ik zelf een paar punten uit de brief haal, bij deze de vraag naar de financieel en economisch deskundigen die hier meelezen om toch vooral jullie inzicht te geven. Het is namelijk best wel complexe materie die echter verstrekkende gevolgen kan hebben.
Zelf heb ik drie punten naar aanleiding van deze brief.
Ten eerste zie ik de reflex naar verder gaande regelgeving om soortgelijke situaties in de toekomst te kunnen vermijden. Basel II is niet genoeg, dus komen er nieuwe zaken bij (BCBS, CRD). Daarbij moet ik denken aan een opmerking van iemand (een deskundige, link helaas kwijt) die aangeeft dat de huidige crisis mede tot stand is gekomen doordat bestaande regelgeving de laatste jaren is versoepeld. Dat roept dus de vraag op of het wel zin heeft nieuwe regels te maken wanneer die na enige tijd, als iedereen de ellende weer een beetje vergeten is, weer verdwijnen. Dan zorgt het alleen maar voor overhead terwijl het weinig resultaat heeft (iedereen is nu toch al voorzichtig).
Verder constateer ik bij de voorstellen voor die regels een neiging om naar kwantificatie van de risico’s te werken zodat financiële instellingen een benoemde hoeveelheid geld reserve moeten houden bij risicovolle financiële constructies. Maar de les die ik uit deze crisis heb meegekregen, was nou juist dat de constructies inmiddels zo complex waren geworden, dat zelfs de specialisten er met geen mogelijkheid meer iets zinnigs over konden roepen. Teveel factoren die een rol zouden spelen. Dus hoe zinvol of haalbaar is zo’n maatregel dan?
