Jason Salavon, MTV’s 10 Greatest Music Videos of All Time: 1. Thriller, 2001
Hier de volledige clip. Stond bij ons op 9 in de lijst van beste videoclips.
Een heel klein stapje voorwaarts voor deze regering in de virtuele wereld. Online participatie van burgers met het hele wetgevingsproces vonden ze toch wel een goed plan. Zo goed dat ze in het regeerakkoord hebben vastgelegd dat 10% van de wetten online aan “consultatie” bloot gesteld moest worden.
En jawel, sinds gisteren is er: Internetconsultatie!
Nu is het natuurlijk niet mogelijk om een initiatief van pas 1 dag oud al te evalueren. Daar moet het toch eerst even een paar maanden de kans voor krijgen.
Maar toch wil ik nu alvast wat kwijt. Hoe krijgen ze het voor elkaar om in een web 2.0 tijd alleen maar toe te staan dat mensen 1 (één!!!!) reactie mogen geven. Dat die reactie (zover ik kan zien) niet zichtbaar is voor anderen. Dat er geen discussie over elkaars reacties mogelijk is. Dat er geen reacties tussentijds gegeven worden door ambtenaren (bv over toelichting technische en juridische beperkingen). En dat het niet mogelijk is om op reacties of op het voorstel te stemmen. Waar is de interactie????
Het kan niet de techniek zijn geweest die dit blokkeerde. Het moet “beleid” zijn geweest. Waarschijnlijk koudwatervreesbeleid.
Kortom, probeer dit web 1.1 initiatief eens (het is vooruitgang, heus). Maar stuur ze ook een mailtje met het verzoek om MEER!
De Telegraaf volgt het Britse voorbeeld en zorgt ervoor dat de bonnetjes van de ministers openbaar worden. Is dit een goede zaak? En vervult de Telegraaf hiermee haar rol als waakhond van de democratie?
Het rapport Brinkman over het redden van de dode bomen doet vooral veel stof opwaaien vanwege de aanbeveling om mensen met een internetaansluiting de dode bomen geld te laten geven.
Maar de aanbeveling is het resultaat van een onderzoek. En dus is er een aanleiding voor het onderzoek. En als ik het rapport goed lees is dit de sleutelpassage m.b.t. de aanleiding:
“De commissie is primair geïnteresseerd in de toekomst van de journalistiek en de rol die ze speelt in ons democratisch bestel, al is ze uiteraard niet ongevoelig voor het economisch belang van de sector. Het gevaar bestaat dat in de huidige transitiefase schade ontstaat aan de journalistieke infrastructuur met gevolgen voor het democratische bestel die niet worden opgevangen door nieuwe vormen en online constellaties.”
En daar zitten twee aannames in:
1. De journalistiek is de belangrijkste democratische waakhond
2. Er zijn nog geen alternatieve democratische waakhonden en het is de vraag of die er komen
Met beide punten ben ik het niet eens. Het gaat wat ver om dan gelijk te zeggen dat het rapport naar de prullenbak kan (er staan ook een paar interessante aanbevelingen in), maar indien ik gelijk heb, haalt het wel de grond onder het rapport vandaan.
Laat ik met de eerste aanname beginnen.
Journalistiek in de traditionele betekenis van het woord (journalisten van de dagbladen uit de 19e en begin 20ste eeuw) was inderdaad van groot belang voor het functioneren van de democratie. De journalistiek heeft zich op dit punt deels later verplaatst naar radio en TV. Daarmee nam het belang echter niet af, maar veranderde geleidelijk wel de vorm en de kwaliteit. In mijn ogen was er tot het begin van de jaren negentig van vorige eeuw ook nauwelijks anders mogelijk. De toegankelijkheid tot politici en het politieke proces was voor de gewone burger beperkt. Op een paar uitzonderingen na zag niemand kans om dat buiten de vaste mediakanalen onafhankelijk te volgen.
Die situatie is echter drastisch veranderd. Zonder in te gaan op alle relevante ontwikkelingen volsta ik met te verwijzen naar het getwitter tussen @maximeverhagen en veel van zijn volgers over actuele onderwerpen.
De journalistiek als traditionele middle-man is grotendeels uitgeschakeld.
Daarmee wil ik niet zeggen dat de journalistiek geen taak zou hebben bij het levend houden van de democratie. Maar die taak zouden ze beter uitvoeren als ze meer op de inhoud zouden gaan zitten en minder op de personen en de one-liners. Het aantal echte openbaringen door de journalistiek is uitermate beperkt. En het duiden van de belangrijkste ontwikkelingen wordt het grootste deel van de tijd ondergeschikt gemaakt aan de waan van de dag. Uiteraard zijn er veel uitzonderingen te noemen. Maar het falen van de oude media in de aanloop naar de oorlog Irak is een schitterend voorbeeld het functioneren van het schoothondje. Het ging toen meer over een of andere afluisteraffaire van een prinses en een vage echtgenoot. Lekker belangrijk voor de democratie.
Veel journalisten zien dit mogelijk anders. Maar als oude-media-veelvraat zie ik de beperktheid en het effect van de ruis.
Al ruim een jaar lang komt met enige regelmaat de irritante reclame voorbij die afsluit met “….kip het meest veelzijdige stukje vlees, kip! Campagne mede mogelijk gemaakt door de Europese Unie.“.
Al maanden wilde ik hier een stukje over schrijven. Kwam er niet van. Maar gisteren verscheen ineens het bericht dat geld van de EU gebruikt gaat worden om ons meer melk te laten drinken. Om de arme melkboeren te helpen en omdat het toch zo “gezond” is.
Toen brak mijn klomp. Waarom geld van de EU gebruiken om producten van een reeds gestoorde bio-industrie-markt nog verder door de strot van de Europese consumenten te duwen? Als er één manier is om er zeker van te zijn dat mensen denken dat hun belastinggeld verspild wordt in Brussel, is het dit wel. En als er één manier is om mij aan het twijfelen te brengen over het nut van de EU is het dit ook wel.
Hoe kan de EU nu een commissaris hebben die de hele tijd bezig is met eerlijke concurrentie terwijl een ander deel van de EU bezig is om de markt te manipuleren. En waarom steeds weer op het vlak van de landbouw? Hebben die gvd zo langzamerhand niet genoeg steun/subsidie/smeergeld gekregen? Of schijten die lui in Brussel nog steeds koeienvlaaien bij de gedachte aan weer een blokkade van een paar tractoren?
Hopelijk bedenken ze zich nog en sturen ze die Verburg weer met lege handen naar huis.