Kent u Aljanz nog? Van die foute Russische synthpop uit de jaren tachtig? Die gasten treden nog steeds op, zij het niet langer met elkaar. Dit nummer heet ‘Zonder jou’. Hoe toepasselijk.
Wegens teveel verstand van zaken. De officier van justitie was tot juli bestuursvoorzitter van Meldpunt Discriminatie Regio Amsterdam (MDRA). Daarin had ook Mitchell Esajas zitting, tevens voorman van Kick out Zwarte Piet.
Kick out Zwarte Piet was een van de mede-initiatiefnemers van de betoging op de Dam naar aanleiding van de dood van de Amerikaan George Floyd, waar rapper Akwasi een mogelijk strafbare uitlating deed toen hij riep dat hij in november een zwarte piet in zijn gezicht zou trappen, als hij er op straat een tegenkwam.
Kan drum op zichzelf onderhoudend zijn om te beluisteren? Oordeelt u zelf. Senri Kawaguchi is een jazz en fusion drummer uit Japan die veel optreedt op Jazz en Drumfestivals. Haar bijnaam in Japan is ‘de prinses van de vele slagen’.
Toen Siouxie Sioux (van Banshees fame, ja) werd gevraagd om een track voor de finale van de thriller/horrorserie Hannibal te schrijven, hoefde ze niet lang na te denken. De zangeres was reeds een fan van de serie. Het gaf haar volgens eigen zeggen een hoop inspiratie om hier haar tanden in te zetten.
Am I going crazy? Possibly. Hier zien we CeeLo Green een stemmig countrynummer doen. Zou Quentin Tarantino een Django-achtig liedje voor de soundtrack van z’n laatste project hebben besteld?
Een romantische ziel is het, die Till Lindemann. De Winterreise is er niks bij. Maar wat ik dus alweer glad vergeten was: dat zijn laatste album met Peter Tägtgren bestaat uit liedjes voor een theatershow, die draaide om het sprookje van Hans en Grietje.
Aanvankelijk dacht ik dan ook dat bovenstaande clip een transgender metafoor behelsde of iets dergelijks. Een man, gevangen in het lichaam van een vrouw, die de echtgenoot waar ze van houdt niet kwijt wil. Of andersom?
Of een dikke vrouw die zichzelf lelijk vindt omdat de maatschappij haar dat heeft wijsgemaakt? Blijkt het gewoon Grietje (Gabriela Maria Schmeide) die wordt vetgemest door de grote boze heks en elke dag vreest te zullen worden geslacht en opgegeten.
Die gelaagdheid hè, dat is dus kenmerkend voor kunst met de grote K.
The Main Squeeze covert alles van Black Sabbath tot Michael Jackson en weer terug. Of zoals hier Pink Floyd.
Vroeg ik me laatst af wie toch die geweldige drumbeats neerlegde in Sébastien Telliers La Ritournelle, bleek het gewoon de vader van de Afrobeat zelf te zijn.
De Nigeriaanse Tony Allen leerde zichzelf op 18-jarige leeftijd drums bespelen, liep in 1964 Fela Kuti tegen het lijf en de rest is geschiedenis. Afgelopen april kwam deze nestor van de ritmiek op 79-jarige leeftijd te overlijden.
De Waterboys hebben een nieuw album uit. Hoogtepunt daarop is een 23-jaar oude cover van Kate Bush, in 2010 al eens uitgebracht door zanger Mike Scott. Op The Red Shoes (1993) had Bush samen met Prince al eens hetzelfde lied vertolkt.
Eigenlijk had ze alleen om achtergrondkoortjes gevraagd, maar toen ze de opnames terugkreeg, zaten daar tot haar verrassing ook tal van instrumentaties bij. Bush en haar geluidsontwerper braken zich vervolgens het hoofd hoe ze daar weer een Bush-lied van moesten maken.
Yoann Launay verblufte in 2016 de jury van de Franse versie van The Voice met deze vertolking van Brel.
Een vrolijk liedje in deze verwarrende tijden. Uptown Girl van Billy Joel (uit 1983). Hier in een funkvariant van gelegenheidsensemble Scary Pockets.
Gary Clark Jr. doet het coronaleed even vergeten met deze moddervette cover van Jimi Hendrix’ Voodoo Child. Even de eerste minuut met gebabbel doorspoelen.