Ik ben gek op poezenfilmpjes sinds mijn laatste poezenkind is overleden. Noem het compensatie voor het verlies, maar bijna elke avond ga ik even kitty’s kijken op YouTube. En ik stuitte op dit bijzondere, onwaarschijnlijke verhaal. Het behoeft verder geen uitleg, kijk maar.
Iets later dan gepland, maar hier alsnog een Closing Time.
Wegens Closing Time ben ik tegenwoordig vrij actief op zoek naar nieuwe muziek, dus ik klik op alles wat ik niet ken. Vaak is het niks, maar Charlotte Cardin vind ik echt een ontdekking. Ze doet me ontzettend denken aan Amy Winehouse. Maar echt meteen, je hoort dat edgy geluidje in de stem, het vibrato, maar ook de muziek en de tekst zijn helemaal Amy. Ik heb voor de zekerheid even gecheckt of het niet een cover is, maar nee. Of het haar bedoeling is of niet, maar als Amy-kloon is ze wat mij betreft geslaagd. En dat is helemaal niet erg, integendeel. Ik kijk erg uit naar de Nederlandse doorbraak van dit Canadese meisje.
RECENSIE - Vorige week werd ik door mijn lief verrast met een avondje theater. Iets waar we allebei dol op zijn, maar wat we veel te weinig doen. We hebben niet in alles dezelfde smaak, maar hij kent me goed genoeg om te weten wat ik leuk vind. En ik vind Jack Wouterse leuk.
Ik heb nooit geweten dat hij begonnen is als clown, nog wel in het circus van Sjoukje Dijkstra, Nederlands enige echt succesvolle kunstrijdster. Van wie ik dan ook weer niet wist dat ze een circus had. Wat best vreemd is, want mijn moeder is altijd groot fan van haar geweest. Maar het gaat nu even over Jack Wouterse dus. Die zelf ook een circus begon, maar uiteindelijk als acteur furore maakte. Die grote lobbes met de prettige stem. Hij loopt inmiddels tegen de pensioenleeftijd aan en deze theatervoorstelling wordt aangekondigd als #DE LAATSTE#.
Het is een one-man-show in alle opzichten. “Ik doe gewoon alles zelf. Zelf schrijven, zelf decor maken, alles zelf, de hele mik. Dat heb ik altijd willen doen. Nog eenmaal alles uit de kast.” En dat doet hij.
Eigen foto KvdS
We zijn in het Zaantheater, wat een erg leuke locatie is. Met een mooie foyer, vriendelijk personeel en grappige wc’s: Op de deuren staan bekende artiesten afgebeeld in allerhande bizarre posities, echt leuk bedacht. Je komt meteen in de stemming, zeg maar.
OPINIE - Er is al heel veel over gezegd, maar ik wil daar toch wat aan toevoegen. ‘Cause it just pisses me off! Had ik net een aardige lofzang gehouden op Echte Christenen, krijg je dit. Dat moest ik even verwerken, hoewel ik heus wel op de hoogte ben van het fundamentalisme van sommige orthodoxe gelovigen van christelijke huize. Zoals onder andere bij onze “vrinden” van de SGP. Fractievoorzitter Kees van der Staaij is dan ook niet geheel onverwacht medeondertekenaar van deze Nashville-verklaring.
Het gaat om een relatief kleine groep, wat voor de meeste van ons reden genoeg is om er onze schouders over op te halen. Maar ik moest meteen denken aan Hannah Gadsby met haar voorstelling Nanette (te zien op Netflix). Daarin vertelt zij over haar jeugd in een zeer christelijk milieu, waarin homoseksualiteit destijds door 97% van de mensen in haar omgeving als verdorven werd gezien. Zij groeide op met de notie dat ze er niet mocht zijn, dat ze een aberratie was, iets smerigs in de ogen van God en haar omgeving. Zij heeft haar hele leven zo’n beetje in de verdediging gezeten en compenseerde dat met humor. In haar indrukwekkende voorstelling gaf ze aan dat ze daar behoorlijk klaar mee was, en wilde stoppen met comedy, omdat ze zichzelf daarbij zo vernederde. Waarbij ze een mooie tegenstelling tussen nederigheid en vernedering neerzet. Ze is inmiddels teruggekomen op dat stoppen, omdat bleek dat heel veel mensen geraakt werden door haar verhaal, door het verdriet en de woede, hoewel met veel humor gebracht. Het zet je aan het denken. Want zíj wist door humor te overleven, maar hoeveel mensen kunnen dat niet? Hoeveel mensen worden agressief of depressief met alle gevolgen van dien?
Het verbaast me een beetje dat een aantal usual suspects nog niet zijn langsgekomen in de Closing Time-serie over drugs. Dat moet ik toch even rechtzetten. Te beginnen met Jethro Tull. Voor wat betreft de oudjes wel een favoriet van mij persoonlijk, al vliegen ze soms ook wel een beetje uit de bocht. Veel van hun muziek is…behoorlijk apart, vaak wonderschoon maar soms ook een complete kakafonie… Maar die gekte maakt het juist zo interessant.
Geboeid volgde ik vorige week een live-blog op de site van de EO. De actiegroep We Gaan Ze Halen (WGZH), die de laatste tijd weer behoorlijk in de media is geweest, hield daar bij monde van Gert-Jan Kole een verslag bij, van hun reis naar Griekenland en weer terug. Het is een verslag van echte Christenen (met hoofdletter), die vanuit diepe overtuiging dit avontuur aangingen.
Ik moest actief op zoek naar dit verhaal, want de site wordt niet overal (bijna nergens) gelinkt in de berichtgeving. Die dan wel weer vrij overvloedig is, jammer genoeg meestal vrij negatief en bepaald niet feitelijk.
Ik heb me hier en daar een breuk gelachen over de artikelen en de reacties daarop. Staatssecretaris Harbers die, ongehinderd door enige kennis, riep dat het hier om mensensmokkel ging. Gretig overgenomen door verschillende media en reaguurders, die ook niet verder keken dan hun neus lang is. Het roze bruine riool, waar ik me uiteraard niet in heb begeven, maar waarvan ik de koppen van de artikelen door een zoekopdracht wel meekreeg, lachte zich op zijn beurt een hoedje (met veer). Omdat er maar 750 euro was opgehaald – via crowdfunding – voor de actie en ze dus vast niet konden gaan. Stonden die ff voor lul, toen de kolonne toch vertrok.
RECEPT - Wat, alweer vegetarisch? Yep. De bio-industrie is met de kerstdagen wel even genoeg gespekt en jij waarschijnlijk ook. Daarbij is dit echt een heel erg lekker gerecht, al weet ik niet of het ook verantwoord is qua calorieën en koolhydraten, want met die dingen hou ik me niet bezig (wat natuurlijk makkelijk genoeg is als je 48 kilo weegt). Maar de doorgewinterde diëter kan dit ongetwijfeld snel berekenen. Het is in elk geval niet zo moeilijk te maken, al moet je wel eerst weer even door dit verhaal heen bijten.
Dit gerecht heb ik voor 2 personen uitgeschreven, omdat voor meer de bereiding toch wel een gedoetje wordt. Paddenstoelen nemen in rauwe, gesneden toestand nogal veel ruimte in en die zul je in grotere hoeveelheden in fases moeten bakken. Dat is niet zo’n groot probleem natuurlijk. In dat geval zet je gewoon even een bord of schaal klaar waar je tijdelijk de gebakken champies in doet. Ze slinken zodanig dat je die naderhand weer bij hun nieuwgebakken broertjes kunt voegen. Ik gebruik zelf altijd wat gedroogde paddenstoelen voor extra smaak, maar dat heeft niet iedereen in huis en is ook niet echt nodig. Ik zou wel aanraden om tenminste (ook) kastanjechampignons te nemen, alleen de witte variant is wat mij betreft te flauw. Het lekkerste is een melange van verschillende kaboutervriendjes.
RECENSIE - Weergaloos:
Heb je haar weer met de superlatieven. Ik zou natuurlijk ook kunnen schrijven over dingen die ik maar zo zo vind, maar dat zou nogal saai zijn. Sterker nog, ik zou er niet eens aan denken om over zo zo te schrijven. Not how my mind works. Nog sterker; zo werkt jouw hoofd ook niet. Iedereen slaat aan op uitersten. Dat gezegd hebbende; dit is misschien wel een aflevering van De Vloer Op die niet iedereen aanspreekt, laat staan grappig is.
Ik vermoed dat je zelf ervaring moet hebben met de GGZ, en/of een voorliefde voor dit programma, om te begrijpen hoe ongelooflijk goed dit in elkaar steekt. Deze aflevering was natuurlijk veel meer gescript dan anders. But I was blown away.
Het gaat over het leven, over de liefde en de climax slaat nergens op. En toch is het een weergaloos stukje theater.
Dit artikel verschijnt ook op hoevrouwendenken.nl
Een muzikaal momentje van bezinning leek me op deze dag wel op zijn plaats. Wat een prachtig nummer, en hoe passend in deze tijd! Laat er licht in de duisternis zijn, en liefde voor ons allen. Kaarslicht en violen, romantiek en harstocht. Misschien komt het dan ooit nog wel tot vrede op aarde.
RECEPT - Na het vreetfestijn dat Kerstmis heet, hebben de meeste mensen wel behoefte aan wat lichter en vooral makkelijk te maken voedsel. En die worden op hun wenken bediend, want de komende dagen plaats ik een aantal recepten. We beginnen met een heerlijk soepje van geroosterde groenten. Die, afhankelijk van je voorkeur, kan dienen als voorgerecht, of uitgebreid met brood en smeersels ook als hoofdmaaltijd gegeten kan worden. Dat laatste lijkt me vooral de dag na kerst wel de beste optie. Hartstikke gezond na al dat overdadige gedoe. Je hebt er ook weinig werk aan en het staat met een half uurtje op tafel. Elke nitwit die meer kan dan water koken, en die enigszins ontwikkelde smaakpapillen heeft, moet dit met gemak aankunnen.
Voor 4 personen: 3 flinke tomaten, 200 gram (winter)wortel óf pompoen, 1 ui, 1 rode paprika, ong. 1 liter groentebouillon, beetje olijfolie
Verder nodig; oven, bakblik, pan, snijplank, mes, staafmixer of blender. Aan het eind van het recept doe ik nog wat suggesties om de smaak op te leuken, voor wie daar zin in heeft.
Bron: eigen foto KvdS
Snij de tomaten en de ui doormidden, de wortel of pompoen in stukjes, maak de paprika schoon en snij die in min of meer platte stukken. De grootte maakt niet uit. Pleur alles in het bakblik en sprenkel (of giet) daar een beetje olie over. O ja, de ui moet nog wel van zijn vel en zijn kont worden ontdaan natuurlijk. En de aanhechting van het steeltje van de tomaten zou ik er ook uitsnijden. Duh.
COLUMN - De afgelopen week was een rollercoaster voor me. Van een flinke piek naar een diep dal. En ik deed wat ik dan altijd doe; in mijn schulp kruipen. Telefoon uit, alles negeren en gewoon doen of ik alleen op de wereld ben. Recupereren, focussen op de kleine dingen, een stukje wandelen, genieten van de mooie lucht als de zon op of onder gaat. Proberen dat hormonale gedoe in mijn lijf te manipuleren, want dat is toch waar je stemming van afhangt. Ik heb geprobeerd de dingen weer op een rijtje te krijgen. Wat nog niet helemaal gelukt is. Zoals dat vaak het geval is, heb ik nog een lange weg te gaan. Maar vandaag kreeg ik een kerstcadeautje van De Correspondent wat een zeker inzicht gaf, dat het niet allemaal hopeloos is. Dat kleine stapjes óók vooruitgang zijn.
Het artikel gaat over klimaatverandering, iets waar we op dit moment zo’n beetje mee doodgegooid worden. Terecht natuurlijk, gezien alle doemscenario’s die de ronde doen en hoe we de consequenties beginnen te voelen. Lekker warm weer is voor de meeste mensen nog positief (hoewel ik met lede ogen aanzag hoe mijn tuin verpieterde, terwijl ik ook beducht was om te sproeien door het water tekort), in tegenstelling tot de stijgende energierekening volgend jaar, die ons allemaal raakt en waar ik zelf ook niet bepaald vrolijk van word.
Stars on 45 was een studioproject dat meldeys van bekende liedjes in een dansbaar, of zeg maar gerust discojasje goot.
Deze medley was mijn eerste serieuze kennismaking met The Beatles. Ik was 10 jaar oud, en ik vond het geweldig. En dat vind ik nog steeds, hoewel het me nu toch een guilty pleasure-gevoel geeft. Alsof het The Beatles zelf tekort doet, of zo. Dat is misschien ook wel een beetje zo, want hoewel ik de nummers nu in de hele versie ken, heb ik nog altijd de neiging om het vervolg van de medley door te zingen na bepaalde fragmenten. O ja, denk ik dan, je zit weer in de nepversie.