Normaal ben ik geen groot voetbalfan. De competitie kan me gestolen worden. Voor europacup/championsleaguevoetbal loop ik al wat warmer, vooral als er nog Nederlandse clubs aanwezig zijn.
Maar zo eens per twee jaar word ik een voetbalfanaat. Het EK en WK maken van mij een voetbalnieuwsslurpende junk. En ik voel het alweer aankomen, dat WK. Ik kijk nu al uit naar samen met honderden gekken voor de buis zitten: in de kroeg, op straat, in de huiskamer. Nooit alleen natuurlijk. Vreugde en verdriet deel je immers makkelijker als er gelijkgestemden om je heen zijn.
Voor een voetballer is het WK/EK dan ook het hoogste podium waarop je kan acteren. Het enige dat het winnen van de Championsleague diep in de schaduw stelt is het kunnen optillen van die foeilelijke bokaal. Je zal er dan ook alles aan doen om op je best te zijn. Zowel mentaal als fysiek.
Zo niet Rafaël van der Vaart. Waar was hij met zijn hoofd toen hij vorig jaar september zijn vrouw Sylvie Meis natuurlijk insemineerde? Kan hij niet tellen? Was het een ongelukje? Negen en negen is achttien. Daarvan twaalf aftrekken is… ehm, zes. Zes! Juni! WK!
Dombo Rafaël gaf al aan dat hij het aanwezig zijn bij de bevalling prefereert boven een WK-wedstrijd. Daar heeft hij alle recht toe. Maar trek dan ook je conclusie en doe niet mee in Duitsland. Sta je plek aan iemand af die er wél met zijn hoofd bij is.