Joost

Zodra offline wordt gediscussieerd over iets wat met weblogs te maken heeft, moeten wij er natuurlijk bij zijn. Zo ook gisterenavond, toen in De Unie in Rotterdam het debat met de titel “vechten tegen de trollen” werd gevoerd. Zoals wel vaker het geval is bij journalisten is de betreffende webpagina al niet meer te vinden, maar op het thuishonk van debatleider Francisco van Jole kunnen we de aankondiging nog vinden.

Update: Op de pagina stond gisteren een aankondiging, vanochtend was de pagina weg, en nu staat hij er weer.

De redactie van Geenstijl hield overigens woord en viel in geen velden of wegen te bekennen. Maar ook de reaguurders van Geenstijl lieten het massaal afweten. Ondanks een enorm aantal inschrijvingen, die bijna een verhuizing van het debat naar de Doelen had veroorzaakt, was het aantal reaguurders op de vingers van een hand te tellen.

De deelnemers waren Henk Blanken (adjunct-hoofdredacteur Dagblad van het Noorden), Dick van der Meer (plaatsvervangend hoofdredacteur Algemeen Dagblad), Arda Gerkens (Tweede Kamerlid SP), Johan Heslinga en de plaatsvervanger van Danielle Gordens (administrators van Fok!). Om de discussie wat juridisch cachet te geven was ook advocaat Anton Ekker uitgenodigd, die het proefschrift “Anoniem communiceren, van drukpers tot weblog” had geschreven.

De Fok-moderatoren wierpen zich op als hoeders van de vrijheid van meningsuiting, of liever, de “ik weet niet of het lullig bedoeld is”-uiting. Arda Gerkens van de SP maakte zich onsterfelijk door de ene na de andere holle frase te bezigen. Anton Ekker gaf college over de geschiedenis van het anoniem reageren (Luther deed het al!) en Blanken en Van der Meer waren ervaringsdeskundigen op het gebied van modereren. De eerste (1000 reacties per dag) laat de reageerders elkaar modereren de tweede (3000 reacties per dag) laat elk comment lezen voordat het wordt geplaatst.

Woensdagochtend was er groot nieuws. Wishchild Inc. bracht een persbericht uit waarin het aankondigde een draagmoederbedrijf in Kameroen (mirror) te beginnen.

De Telegraaf sprong er uiteraard bovenop en sprak er schande van.

(…)

Tot zover het bericht, eigenlijk. De trouwe lezers van dit weblog weten dat de vorige zin vergezeld zou moeten gaan van een link naar het artikel op de site van De Telegraaf. Logisch, want zo kunnen onze lezers zelf ook controleren of wat wij schrijven de waarheid geen geweld aandoet, of dat we een nuanceverschil over het hoofd hebben gezien.

Maar hier doe ik dat niet. Waarom niet? Omdat het artikel niet meer bestaat. Niet meer, want het artikel heeft wél bestaan. Daarvan hieronder het bewijs:

Nu dus niet meer. Opgelost in het grote niets, en morgen is Google het ook vergeten. Want wat bleek? Het was een hoax. Opgezet door Panorama, om te kijken hoe makkelijk het is om de mainstream media voor de gek te houden. Kinderlijk eenvoudig, naar nu blijkt.
Want op het internet is het bedrijf “Wishchild Inc.” niet bekend, het telefoonummer in het persbericht werkte niet en het emailadres was van een domeinenboer in… Laos.

Hoeveel hints heb je nodig? Blijkbaar waren het er nog een paar te weinig voor De Telegraaf. En wat doe je dan als Krant van wakker Nederland? Je updatet het artikel en verontschuldigd je voor de gemaakte fout. Je verwijdert het artikel en doet alsof het nooit heeft bestaan. Dapper hoor! En dit is niet de eerste keer, want ik heb het al eerder zien gebeuren. Het is blijkbaar de standaardpraktijk bij die krant. Heb je het mis? Vernietig het bewijsmateriaal.