Joost

Vanochtend las ik in de NRC Next een opinie die vraagtekens zet bij de recente roep om de ouders van probleemkinderen te straffen, onder meer door het inhouden van kinderbijslag of uitkering.

Het lijkt een verheviging van de eerdere tendens waarbij de overheid steeds meer de opvoeding van kinderen ter hand neemt. Nu blijkt dat dat niet altijd werkt verlegt ze de aandacht blijkbaar naar de ouders.

Maar ik dwaal af. De opinie in de NRC Next stelt dat “ouders geen daders zijn“, het stelt dat ouders óf zelf ook verontwaardigd zijn over hun ontspoorde kind, óf zelf niet bij machte zijn het te corrigeren. Dus worden de verkeerde mensen gepakt en los je de problemen niet op.

Maar is dat wel zo? Zijn ouders meestal geen onderdeel van het probleem? Op een ander vlak, dat van racisme, is in België recent aangetoond dat het racisme van de ouders zelfs in hoge mate gerelateerd is aan de mate van racisme van het kroost. Racistische ouders zorgen dus voor racistische kinderen.

Voor velen een niet al te schokkende conclusie. Maar is het analoog daaraan dan niet veel te makkelijk om de ouders op andere vlakken dan zo simpel weg te laten komen onder het mom “ouders zijn geen daders”?

De geruchten gaan al een tijdje dat de PvdA het referendum heeft uitgeruild tegen het ontslagrecht. Als dit waar is brengt dat Donner in zwaar weer. Hij heeft zijn politieke leven verbonden aan de versoepeling van het ontslagrecht en zal zich niet zonder slag of stoot gewonnen geven, aangezien hij waarschijnlijk het veld moet ruimen als de hervorming wordt afgeserveerd. Ook zijn eigen partij zaagt al aan de poten van het plan.

Maar gisteren diende zich opeens een vluchtweg aan. Donner wordt genoemd als opvolger van Deetman als burgemeester van Den Haag. Zo kan hij zonder al teveel gezichtsverlies het veld ruimen, waarbij hij het aan zijn opvolger overlaat om zijn stokpaardje aan de kant te schuiven.

Als extra ruilmiddel wordt de missie in Uruzgan genoemd: de PvdA zal moeten instemmen met verlenging. Aangezien de steun onder de bevolking voor zo’n verlenging groeiende is zal dat niet zo’n heel heet hangijzer zijn voor de partij.

Eind goed, al goed zo lijkt het. Maar wordt het zo wel niet heel erg duidelijk waar het burgemeesterschap voor dient?

En nogmaals een ‘red onze kinderen’-initiatief dat er doorheen geramd wordt, gewoon, omdat het kan. Het Europese anti-kinderpornoverdrag dat minister Hirsch Ballin van Justitie vorige week tekende zal waarschijnlijk meer negatieve dan positieve gevolgen hebben voor degenen om wie het gaat: kinderen. En ook niet onbelangrijk, u en ik.

Het idee is even simpel als geniaal, lijkt het. Maak kinderporno kijken strafbaar. Dit zal klanten afschrikken en volgens aloude economische regels betekent minder vraag uiteindelijk minder productie. Ideaal toch? Nee. Zoals het verdrag nu staat zijn er een paar bijverschijnselen die het onderzoekers zelfs lastiger kunnen maken. De politie moet vanaf nu bij onderzoek zelf de wet breken, en vrijwilligers die onderzoek doen naar kinderpornonetwerken wordt het werken zo onmogelijk gemaakt. Een rechter zal immers niet gevoelig zijn voor de argumenten van laatstgenoemden. Uitzonderingen maken zal namelijk dodelijk zijn voor gehele wet.

Een bijkomend probleem is hoe je bewijst dat iemand kinderporno heeft gekeken. Het antwoord daarop in het huidige verdrag is de creditcard. Zodra er op jouw creditcard bedragen worden afgeschreven voor kinderpornosites ben je strafbaar. Ik hoef onze lezers waarschijnlijk niet te wijzen op de bendes die er hun beroep van maken creditcardgegevens te stelen en die vervolgens te gebruiken voor precies dit soort zaken.