Joost

Time magazine roept elk jaar iemand uit tot ‘man van het jaar’. Dit jaar viel Poetin de eer te beurt, waarbij hij een plaats krijgt in een rijtje van indrukwekkende en illustere namen uit het verleden. Om niet direct een Godwin te maken zal ik die namen niet opnoemen.

Laten we maar even kijken naar het juryrapport. Time zegt dat Poetin “het land dat dreigde te mislukken terug heeft geplaatst op de wereldkaart”.

Verder schrijft het blad op zijn site:

In [dit jaar] doemde één land op, dat al van onze geestelijke kaart was gevallen, geleid door een stalen en vastbesloten man, als belangrijke hoeksteen van de 21ste eeuw.

Rusland is het grootste land ter wereld, heeft een grote islamitische bevolking, het beschikt over ?s werelds grootste voorraad van massavernietigingswapens, is de grootste olieproducent na Saoedi-Arabië en een onmisbare partner bij de ontwikkelingen in het Midden Oosten. Dus als Rusland faalt, is er voor de komende eeuw weinig goeds te voorspellen. En als Rusland slaagt, is dat voor een groot deel te danken aan één man.

Ben ik de enige die zijn wenkbrauwen optrekt bij deze kwalificaties? Rusland een belangrijke hoeksteen in de 21ste eeuw? Ja, waarschijnlijk. Maar een hoeksteen met Poetin aan het hoofd? Nee, liever niet. En als Rusland slaagt, dan is dat grotendeels te danken aan Poetin? Het zal wel aan mijn definitie van ‘slagen’ liggen, maar in mijn ogen glijdt Rusland op dit moment juist af naar een totalitaire staat, totaal niet ‘geslaagd’ te noemen. Het democratisch experiment daar is zelfs grotendeels mislukt. Wat mij betreft draagt een Rusland met Poetin aan het hoofd zelfs meer bij aan een instabiele wereld dan een stabiele.