Wat? Staat er nog geen Closing Time klaar? Dan zetten we maar eens een liedje neer van Arcadia, een tijdelijk project van Simon le Bon, Nick Rhodes en Roger Taylor, die bekender zijn van Duran Duran. Ik geloof dat ik het sinds 1985 elk jaar wel eens heb gehoord in de verkiezingstijd.
Mijn zakenpartner kon onlangs in Spanje een kijkje nemen achter de schermen van de Grand Prix-races en kwam terug met de mededeling dat hij het best leuk had gevonden om een keertje te mogen rondlopen in dat rare wereldje van de snelle auto’s. Een guilty pleasure, zoals hij het noemde. Zijn enthousiasme verbaasde me niet, want ik zat wel eens naast hem als we met een strakke 170 over de autobahn of de autostrada vlogen reden.
Of het nu Rome was of Beiroet of Kopenhagen: in de bakken met CDs was altijd wel een vakje gereserveerd voor Bettie Serveert, zelfs al was het soms een bakje voor “Serveert, Bettie”. Met recht een wereldband. Bettie Serveert maakt inmiddels alweer een kwart eeuw interessante muziek en staat zaterdag 22 april in Paradiso.
Na twee disco-nummers, eergisteren “I Feel Love” van Donna Summer en gisteren Giorgio Moroders “From Here to Eternity“, kan het derde deel in deze trilogie niets anders zijn Gruppo Sportivo’s “Disco Really Made It”. Met de onsterfelijk op de titel rijmende regel “It’s Empty and I Hate It”.
Closing Time ging gisteren over hét disco-nummer bij uitstek “I feel love” van Donna Summer. Het werd geproduceerd door Giorgio Moroder, die de synthesisers en een vergelijkbaar opzwepend ritme eerder dat jaar al had gebruikt in een uiterst dansbaar nummer, “From Here to Eternity”.
“Godfather of disco”, schreven de muziekjournalisten later, want clichés als “onverwachte geluidserupties”, “briljant” en “pompend ritme” zijn nooit genoeg. Maar het is een gaaf nummer.
Er zijn twee overeenkomst tussen “I Feel Love” van Donna Summer en de Vijfde Symfonie van Ludwig van Beethoven. De eerste is dat je bij de eerste akkoorden meteen opveert – wat is hier aan de hand?! De tweede is dat het publiek zowel in 1808 als in 1977 meteen in de gaten had dat hier muziekgeschiedenis werd geschreven. In Berlijn, waar Brian Eno en David Bowie werkten aan de LP Heroes, introduceerde eerstgenoemde het nummer aan Bowie met de woorden “I have heard the sound of the future”. En het is krek zo.
Libanon heeft een zwakke overheid en dat betekent dat de burgerlijke vrijheden er wat groter zijn dan in de meeste andere landen van het Midden-Oosten. Vanzelfsprekend zijn er dan ook provocateurs die de grenzen van het haalbare opzoeken. Zoals zangeres Myriam Klink, die een reputatie heeft van relletjes.
Het bovenstaande videoclipje, een duet met Jad Khalifé, was afgelopen week aanleiding voor kabinetsberaad en kreeg vandaag van het Libanese ministerie van Justitie een uitzendverbod. Het zal Klinks populariteit geen kwaad doen. En “Goal”, zoals het niemandalletje heet, is eigenlijk ook wel een leuk deuntje.
RECENSIE - Gisteren is in Nijmegen Ewoud Sanders gepromoveerd, die u wellicht kent als de journalist die elke week op de achterpagina van het NRC Handelsblad een leuk stukje schrijft over de geschiedenis van deze of gene uitdrukking. Hij kan daar zoveel over vertellen omdat hij beschikt over een enorme database van gedigitaliseerde boeken, waaronder titels die nog niet aanwezig zijn in de Digitale Bibliotheek der Nederlandse Letteren. Ik ken niemand – full disclosure: ik ken hem dus – die beter begrijpt hoe digitalisering de zoektocht naar informatie van karakter heeft doen veranderen. Sanders zijnde Sanders heeft hij ook dáár leuk over geschreven: Slimmer zoeken op het internet.
Zijn zoekvaardigheid moet de nieuwe doctor in de neerlandistiek van pas zijn gekomen bij het schrijven van zijn proefschrift, dat is gewijd aan christelijke jeugdliteratuur over “jodenbekering”: verhalen dus over joodse kinderen die het christendom als religie aanvaarden. Wie mocht denken dat zulke boekjes zeldzaam zijn of behoren tot een ver verleden, vergist zich: Sanders brengt niet minder dan zevenenzestig protestantse en dertien katholieke verhalen in beeld, en de jongste (Izaks zoektocht naar de Vredevorst door C. van Rijswijk) dateert uit 2014. Het jaar erna verscheen de zesde druk van M.H. Karels-Meeuses De zoektocht van Lea, dat gewoon leverbaar is. Het genre is springlevend.
Er zijn van die liedjes waarvan iedereen weet, of denkt te weten, dat ze gaan over iets anders dan waarover ze lijken te gaan. Goldfrapps “White Horse” gaat niet over witte paarden en “Eight Miles High” van The Byrds gaat niet over vliegen. Als studenten meenden wij te weten dat “A Forest” van The Cure verwees naar het Gilgamesh-epos, dat inderdaad een scène bevat waarin de gewelddadige koning van Uruk een jonge prostituee inzet om in de wildernis het natuurwezen Enkidu te temmen. De tekst van “A Forest” spreekt die interpretatie niet tegen, maar dat komt ook doordat ze eigenlijk überhaupt nergens over gaat.
SpaceX laat er geen gras over groeien. Deze zomer wil het bedrijf van Elon Musk een opgevoerde Falcon-raket testen, begin 2018 een capsule om mensen naar het Internationaal Ruimtestation te brengen. Kort daarna wil SpaceX twee betalende passagiers in een baan om de maan brengen. Dat is verbijsterend snel.
Nee, ik ga u niet uitleggen wat een flaterfoon is. En ik ga me ook niet verontschuldigen voor het feit dat het clipje hierboven geen echt muziekfilmpje is. De klanken van een flaterfoon zijn trouwens überhaupt niet heel erg muzikaal. Als u de details wil kennen, moet u die maar opzoeken door wat albums van Guust Flater te lezen. Dat is sowieso zinvoller dan om negen uur in de avond nog op het internet surfen om te zien of er op Sargasso een leuk videootje is.
COLUMN - Vorige week donderdag (9 februari) zat ik in de trein van Zwolle naar Amsterdam. Meestal is dat een rustige trein en dat kwam dit keer goed uit, want ik was niet helemaal goed in orde. Zittend in de stiltecoupé probeerde ik desondanks wat te schrijven en dat ging me naar omstandigheden goed af. Als er al een bron van ergernis zou zijn geweest, was het een medereiziger die de vragen stelde die buitenlanders soms stellen: was dit de trein naar de luchthaven? was zijn kaartje goed? moest hij nog overstappen? Hij zei aëroport en geen airport, dus ik neem aan dat hij uit een Franssprekend gebied kwam. Misschien een Algerijn of een Syriër: donker haar, kort baard. Hoe dat ook zij: zijn gefluister vormde geen werkelijke bron van ergernis.
Het moet rond half twee zijn geweest toen we station Almere bereikten en er een medewerker van Service en Veiligheid binnenkwam. Voor wie niet geregeld met de trein reist: S&V-ers worden ingezet op problematische trajecten (met bijvoorbeeld veel zwartreizigers) en zijn vooral gericht op ordehandhaving. Anders dan conducteurs, die vooral service verlenen, lijken S&V-ers meer op politieagenten, compleet met zichtbaar gedragen handboeien.
De S&V-er sommeerde de buitenlander de trein te verlaten. Die stamelde iets over de “aëroport” en kreeg als antwoord iets over “smoking on the toilet”. Als medereiziger zit je altijd wat gegeneerd bij zo’n gesprek. Het was me niet opgevallen dat de man van zijn plaats was geweest, maar van de andere kant: ik had geprobeerd wat te schrijven en had niet echt aandacht gehad voor wat er nog meer in de coupé gebeurde. De beschuldigde verliet de trein, kwam even later terug en ging weer zitten. Hij werd meteen gevolgd door de S&V-er, die de man, die zich alleen verzette door te herhalen dat hij naar de “aëroport” wilde, in de handboeien sloeg en hem de trein uit leidde.