Polarisatie in de praktijk
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Ditmaal voor Arnoud de Jong van Verbal Jam. Dit stuk verscheen eerder op zijn eigen blog.

Er wordt wel eens gesteld dat wij in Nederland geen debatcultuur hebben. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld het Verenigd Koninkrijk, waar in het onderwijs aan de kunst van het debatteren nadrukkelijk aandacht wordt besteed. En dat is te merken. Sommige discussies op de Nederlandse internetfora zijn van een dermate bedroevend niveau, dat ze een regelrechte verspilling zijn van de vrijheid van meningsuiting.
Zo bracht mijn vorige stuk over de verdraaide feiten in Fitna op diverse weblogs de gemoederen in beweging. Opvallend daarbij was dat de (vermoedelijke) Wilders-adepten bij gebrek aan solide argumenten al snel hun toevlucht namen tot de gebruikelijke dooddoeners en kleinerende bewoordingen, vooral natuurlijk aan mijn adres. In hun angst voor het islamitisch geweld scharen ze zich onvoorwaardelijke achter Wilders, als moslims achter hun profeet.
Ondertussen gaan ze geheel voorbij aan het werkelijke punt dat in het stuk van gisteren nu eigenlijk wordt gemaakt. In hun bangelijke agitatie merken ze het waarschijnlijk niet eens op. Het enige wat ik deed was de ene vertaling naast de andere leggen en concluderen dat er sprake was van selectief, onjuist en onvolledige gebruik van citaten uit de Koran door Wilders. En dus van misleiding. Daar moet ik, net als elke andere burger die de democratische rechtsstaat aan het hart ligt, alert en kritisch op zijn.
Stomvervelend vindt
Vandaag plaatsen wij een bijdrage van Arno Uijlenhoet: zelfstandig bestuurskundig adviseur en bestuurslid van
Ik weet niet of jij er weleens last van hebt, maar ik voel me soms onbegrepen. Toen ik klein was had ik dat geregeld. En dan richtte ik me tot iemand of iets daarboven. Ik putte daar troost uit. Er werd naar me geluisterd en geen oordeel geveld. Ik werd ouder en die persoonlijke gesprekken met God, in mijn geval Allah, bleven mij kracht geven in goede en vooral slechte tijden.
De volgende gastbijdrage is van publicist 
Stel u toch eens voor dat de ?



Waarom ben ik toch afgehaakt het afgelopen jaar? Toen Hillary Clinton zich kandidaat stelde was ik net als vele anderen enthousiast. Dat zou wat zijn, een vrouw in het Witte Huis. Zij zou de ellende van acht jaar Bush doen vergeten. En Bill moest ook mee terug. Stiekeme heimwee naar die relatief onschuldige jaren negentig. Geen weapons of mass destruction, geen neocons aan het roer, smullen van het Lewinsky-schandaal maar wel vinden dat Bill mocht blijven natuurlijk.