Carlos

Het is vandaag precies 11 jaar geleden dat het eerste paarse kabinet met koningin Beatrix op het bordes stond. Voor a-religieuzen en andere mensen met een hekel aan het CDA was dit een hoopvolle historische dag. Paars voerde een stringent financieel beleid maar combineerde dit met een positieve kijk op de toekomst. De economie groeide, het begrotingstekort daalde en de werkeloosheid nam af. Er werden zaken rondom euthanasie, het homohuwelijk en de zondagsopenstelling van winkels geregeld die met het CDA erbij nooit waren gelukt. Het tweede paarse kabinet bood op 16 april 2002 haar ontslag naar aanleiding van een NIOD-rapport over Srebrenica. Maar de positieve drive was er toen al een tijdje uit.

Inmiddels zijn we aan de hand van de wijlen hofnar uit Rotterdam over zijn virtuele puinhopen van paars gevlogen en via een chaotisch moeras vol met populistische brulkikkers aangeland halverwege Balkenende II. De economie stagneert nog steeds en onze CDA premier lukt het maar niet om zijn volk te inspireren. Het enige ideologische stokpaardje: Normen & Waarden is in een groot zwart gat gevallen. Tijdens de crisissituatie rondom de moord op Theo van Gogh bleek een premier die te veel vasthoudt aan zijn eigen christelijke identiteit niet in staat een brug te slaan naar het islamitische bevolkingsdeel. Illustratief was zijn horkerige houding op het moment dat een wanhopige turkse moeder bij hem om steun vraagt na de brandstichting in de school van haar dochter. Balkenende kon alleen met zijn handen in zijn zakken miep-miep zeggen en dat was dat (zoef-zoef).