Retro Review: Mel Brooks Spoofs

De onvergetelijke Mel Brooks is bekend geworden met een genre film dat hijzelf ook nog een naam gaf: spoofs. Een spoof film is meestal een parodie op een bekende film, waarbij er zoveel flauwe grappen rond het thema op elkaar worden gestapeld dat alleen comedy puristen geen spierpijn in de kaken krijgen. Een van de eerste films die ik van hem zag, Spaceballs, is een prachtig voorbeeld. Deze parodie op Star Wars draait om de karakters Lone Starr (Bill Pullman, de held) en Barf (John Candy, een soort hondachtig wezen) die prinses Vespa redden uit handen van Dark Helmet (Rick Moranis) in opdracht van Pizza the Hut (alleen die namen zijn al hilarisch).

Memorabele momenten: Dark Helmet komt met Darth Vader-achtig gehijg de bridge op, maar blijkt te stikken in zijn helm; Lone Starr zegt tegen Barf: “jam their radar!” en vervolgens schieten ze een pot aardbeien jam op de radarschotel van het vijandige schip; Dark Helmet wil dat een gebied uitgekamt wordt, waarop de soldaten met een reuzenkam over de grond gaan vegen.

Tot zijn bekendste films behoren verder Young Frankenstein (met Gene Wilder als de erfgenaam van de Frankenstein-vloek), Blazing Saddles (western) en Robin Hood: Men in Tights. Brooks heeft in de jaren een groep acteurs en schrijvers rond zich verzameld waar hij gebruik van maakt in zijn films. Acteurs als Gene Wilder, Dom DeLuise en een rits minder bekende namen komen steeds terug. Maar Brooks zelf is ook in bijna al zijn films wel te zien. Meestal in een bijrol, zoals Yogurt in Spaceballs, maar in Life Stinks uit 1991 neemt hij zelfs de hoofdrol voor zijn rekening.

Twee jaar later neemt hij in Robin Hood: Men in Tights de aloude Robin Hood legende op de korrel, met Cary Elwes in de titelrol, wat voor de wat jongere kijkbuiskindertjes zijn bekendste film zal zijn.

Een minder bekende film – of eigenlijk collage van sketches – is History of the World Part I. Grappig detail: er bestaat helemaal geen Part II… Orson Welles treedt op als verteller in deze film. Het begint uiteraard met de schepping van de wereld, de uitvinding van vuur, het eerste huwelijk, het ontstaan van de eerste artiest – direct gevolgd door de eerste criticaster – en Mozes die de Geboden van God ontvangt…

De romeinse tijd krijgt redelijk wat aandacht, waarin de helden uiteindelijk ontsnappen door vanaf hun strijdwagen een super-extra-grote joint aan te steken en zo de achtervolgers te bedwelmen. Het cabaret-dansnummer over de Inquisitie is… opmerkelijk.

Eerlijk is eerlijk, het blijft hele flauwe humor. Maar als je dertigduizend flauwe grappen achter elkaar zet, en er met een paar vrienden in een nostalgische bui en wat biertjes erbij naar gaat kijken, lach je je helemaal te blubber!

Tot slot nog een leuk fragment waaruit blijkt dat Brooks altijd luchtig omgaat met zijn Joodse achtergrond. Voor meer leuke fragmenten verwijs ik u graag door naar YouTube!