The ECB promised to do whatever it had to, to save the euro. But it might be a problem to act like the US Federal Reserve, when modelled after the Bundesbank. European Central Bank President Mario Draghi told a London conference of bankers On July 26th 2012 that 'the ECB is ready to do whatever it takes to save the euro.' He paused, somewhat theatrically. 'And believe me, it will be enough.' His comments were an exercise in expectations management. The ECB was trying to convince financial markets that betting on the euro's downfall would be a fool's errand. To all appearances, the plan seems to have worked. In the first half of 2012, investors had been withdrawing capital at an accelerating pace from Spain and Italy. Banks had been finding it increasingly difficult to get funding. Borrowing costs for the Spanish and Italian governments had risen to unsustainable levels. After Draghi's comments in July, the ECB announced it would buy government bonds in Spain and Italy in unlimited quantities, if necessary (a plan it dubbed Outright Monetary Transactions, or OMT). This plan has not yet been activated, but Spanish and Italian borrowing costs have fallen by a fifth. This has led some to claim that the worst of the euro crisis is behind us. José Manuel Barroso, the European Commission's president, said that 'the existential threat to the euro has essentially been overcome.' The Italian prime minister, Mario Monti, said the crisis is 'almost over.' Is this so?
TV-reclame voor een slaapmiddel beschrijft, waarschijnlijk gedwongen door lokale wetgeving, ook alle bijwerkingen. Stel je voor dat bij ieder product verplicht was om alle negatieve kanten eerlijk te belichten?
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
OPINIE - Asha ten Broeke schrijft in Trouw van 22 januari over een aanranding de ze meemaakte toen ze 18 jaar oud was. Een aanranding die uit had kunnen lopen op een verkrachting, als ze haar belager geen trap had verkocht.
Een naar verhaal is het, met tongen en vingers op plekken waar ze die niet wil voelen. Een foute man. Toch leggen we volgens Ten Broeke, als het aankomt op het voorkomen van verkrachting, de verantwoordelijkheid bij de vrouw: ‘We leren jongens niet dat ze niet moeten verkrachten. Dat ‘nee’ nooit ‘ja’ is. Dat alles behalve expliciete instemming betekent dat je hem er niet in hangt, wat je achtergrond of normen en waarden ook zijn.’
In mijn opvoeding heb ik nooit geleerd dat ik niet mag verkrachten en toch doe ik het niet. Net zoals ik trouwens ook nog nooit een moord heb gepleegd. Als ik had moeten wachten op ‘expliciete toestemming om hem erin te hangen’, was ik waarschijnlijk als maagd het graf ingegaan. Ik denk dat het beter is om het om te draaien: dat een expliciet ‘nee’ betekent dat je ‘hem’ er niet ‘inhangt’.
Toch is het leerzaam om, zoals Ten Broeke betoogt, vaker te praten over iets wat één op de tien vrouwen heeft meegemaakt, namelijk: verkrachting. Geen prettige verhalen, zoals het relaas van Ten Broeke: ‘Hij maakt toch zijn gulp open. Zijn gespierde arm drukt me tegen de grond. Nee, zeg ik. Nee, hou op. Mijn broek naar beneden, zijn broek naar beneden, hij boven op me. Pas dan kom ik genoeg bij mijn positieven om hem een schop te verkopen. Terwijl ik wegren, trek ik mijn kleren recht.’
flexitarisch hoofdgerecht, voor 3 liter
300 g krabbetjes van een verantwoorde slager
400 g rode linzen, gewassen
200 g groene le Puy linzen, gewassen
1 knolselderij, in blokjes
1 grote kruimige aardappel, in blokjes
2 stengels prei, in ringen
halve bos bleekselderij, in stukken
1 wortel, fijngesneden
1 tl komijn
1 slagersworst (van een verantwoorde slager), fijngesneden
sambal naar wens
Breng de krabbetjes in een pan met 2 liter water aan de kook en laat minstens een uur op laag vuur trekken. Neem de krabbetjes uit de pan, laat iets afkoelen en pluis het vlees eraf. Breng de rode linzen aan de kook in de varkensbouillon en laat, met de deksel op de pan, dertig minuten koken. Voeg het krabbetjesvlees, groene linzen, knolselderij, aardappel, prei, bleekselderij en wortel toe en breng aan de kook. Rooster het komijnzaad in een droge koekenpan tot het begint te geuren en doe het bij de soep. Laat het geheel, met de deksel op de pan, zachtjes koken tot de soep helemaal dik is geworden (dit duurt meer dan een uur), laat de laatste twintig a dertig minuten de stukjes worst in de soep meegaren. Breng naar wens de soep op smaak met pittige sambal.
Lekker met roggebrood en spek.
Copyright foto: Andrei Tchernikov, recept & foodstyling: Fiona Ivanov
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Mooie infographic laat in 3D zien wat landen uitstoten.
OPINIE - Nederland heeft grote handelsbelangen in Rusland, maar de mensenrechtensituatie aldaar is niet al te rooskleurig.
2013 is het jaar van de Nederlands-Russische bilaterale verhouding – of, beter: de Russisch-Nederlandse bilaterale verhouding. Laten we de onderlinge verhoudingen wel scherp op ons netvlies houden. Dat moet gevierd, maar niet door menig Russisch journalist, homoseksueel, NGO’er of activistisch internetter. Concludeert Timmermans, minister van Buitenlandse Zaken, in een kekke brief aan de Kamer. Na lezing vraag je af of we dit jaar niet beter de bilaterale verhouding met een ander land kunnen vieren. Luxemburg. Of desnoods België.
In het schrijven tekent de Nederlandse mensenrechtenambassadeur op dat de Russen, bij monde van onder meer voorzitter Fedotov van de Presidentiële Mensenrechten Raad, dik tevreden zijn met hun zaakjes. Prima op orde, lieten zij de Nederlandse diplomaten weten. Ze waren wel moe om altijd in de Europese en Amerikaanse beklaagdenbank te zitten. Veel bekritiseerde wetgeving (blasfemie, smaad, hoogverraad en de regulering van internet) was volgens de Russen niet wezenlijk anders dan in Europese landen.
En noodzakelijk om het multiculturele Rusland, met een grote moslimminderheid, bij elkaar te houden. Straffen in plaats van dialoog, concludeerden de Nederlanders in hun brief aan de Kamer na “open informatieve” gesprekken die echter ‘niet als een dialoog [kunnen] worden aangemerkt.’ Het was vooral eenrichtingsverkeer, denk ik dan. Russen die uitleggen waarom wij eigenlijk precies hetzelfde doen.
COLUMN - Waarin Klokwerk verlangt naar de inhoudelijke discussie over de EU waar Cameron toe oproept.
Cameron heeft wat losgemaakt. Ook in ons land. Uiteraard liep Wilders meteen hard te kwaken dat ook hij nu een referendum wil over deelname aan de EU. Helaas voor hem werd hij er meteen al uitgebluft door Diederik Samsom. Die is niet bang voor zo een referendum. Tsja, onze kernfysicus kan rekenen. Waarschijnlijk zou maar 35 procent van de bevolking kiezen voor een exit. Het is geen issue. Pech voor Geert en alle EU-haters dus.
Onderwerp gesloten? Zeker niet. Want blij met de EU zoals die nu is, is eigenlijk niemand. Terecht wijst Samsom erop dat ja/nee-vragen veel minder interessant zijn dan de discussie erom heen. Zo zijn er genoeg zaken waar ieder weldenkend mens Cameron succes mee zou wensen de komende tijd. Bijvoorbeeld met het aankaarten van het idiote systeem van landbouwsubsidies, of de waanzinnige halfjaarlijkse verhuizing van Brussel naar Straatsburg en terug. Een versimpeling van de regels in het algemeen zou de EU niet misstaan.
Het eeuwige adagium dat de EU bevoegdheden terug zou moeten geven naar de lidstaten heb ik echter al genoeg gehoord. En goede voorbeelden daarvan helaas te weinig.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Boude stelling van fysicus Lawrence Krauss om leraren die een beta-vak geven meer te betalen dan leraren die een alfa-vak doceren.
Milieuregels gelden nauwelijks voor waterbronnen die zeer diep liggen. Ontwikkelingen in Mexico maken echter duidelijk dat die bronnen nog wel eens hard nodig kunnen zijn.
Althans, met nanodeeltjes
De film jOBS gaat vanavond in première op het Sundance festival, en is vanaf april in bioscopen te zien.
Bas Eickhout noemt man en paard in een bevlogen betoog over het traineren van EU-emissiehandel.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.