Dat Pakistan tegenwoordig wellicht de grootste bedreiging voor de stabiliteit van het Midden-Oosten vormt, wisten we al. Maar het wordt nog erger: het land staat op de rand van de afgrond. Eerder waarschuwde Henry Kissinger al dat Pakistan gemakkelijk slachtoffer zou kunnen worden van jihadextremisme. Zou de coalitiemissie in Afghanistan falen, schreef hij, dan was Pakistan zeker aan de beurt. “Pakistans leiders moeten zich realiseren dat aanhoudende tolerantie,” van de terroristen die vanuit Pakistan in Afghanistan aanslagen plegen, “hun land nog dieper in een internationale maalstroom zal trekken,” aldus de Amerikaanse oud-minister van buitenlandse zaken. Die terroristen die in Pakistan hun heil zoeken versterken hun aanwezigheid. Over aanzienlijke delen van het land, bijna twee-derde volgens een expert, heeft het centrale gezag in Islamabad vrijwel geen enkele controle meer. Pakistan is niet als Afghanistan een achterlijk en geïsoleerd land van weinig internationale betekenis. In tegendeel: het heeft een bevolking van 165 miljoen, is economisch zeer met de regio verweven, en militair krachtig, met een aanzienlijk leger en 100 kernwapens. Valt dit land uit elkaar dan zouden de gevolgen rampzalig zijn. Het geeft de extremisten een machtsbasis die nog zekerder is dan Afghanistan ooit was; het biedt legitimiteit aan terroristen in de gehele regio die beweren te streven naar een pure sharia-staat; en het ondermijnt de militaire inspanningen van de coalitie in Afghanistan die nu mede via Pakistan wordt bevoorraad. Volgens een Pentagon medewerker is Pakistan eigenlijk al verloren.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Dit is een gastbijdrage van Nick Ottens.
Onder de nieuwe regering Obama staat Afghanistan weer centraal in de Amerikaanse Midden-Oosten strategie. Waar de afgelopen jaren de aandacht vooral door Irak werd opgeëist benadrukte Barack Obama gedurende de verkiezingscampagne keer op keer dat in Afghanistan de werkelijk oorlog tegen de terreur werd gevochten en daarom heeft hij toegezegd de troepenmacht in het land te verdubbelen. Maar zelfs 60.000 Amerikaanse soldaten zijn misschien niet genoeg.
Op het hoogtepunt van de oorlog in Irak bevonden zich maar liefst 140.000 coalitietroepen in een land dat eenderde kleiner is dan Afghanistan en vijf miljoen minder inwoners telt. Daarbovenop komt dat het verzet in Afghanistan wijdverbreider is dan in Irak: de Taliban kan nog steeds rekenen op steun onder aanzienlijke delen van de bevolking. Echter het grootste probleem is dat diezelfde Taliban zich overwegend teruggetrokken heeft in de bergachtige grensstreek met Pakistan. Geen buitenlandse veroveraar, noch de Britten, noch de Sovjets, is er in de recente geschiedenis in geslaagd dit gebied te overheersen. “De Obama regering voorziet dilemma’s gekend door sommigen van haar voorgangers,” weet Henry Kissinger. “Amerika kan zich nu niet terugtrekken, noch kan het de strategie volhouden die ons tot op dit punt gebracht heeft.”
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
“We are largely relying on assurances, the same assurances we have been hearing for years. The worse things get, the more strongly they hew to the line, ‘Don?t worry, we?ve got it under control.'”
Naar mate de Taliban verder oprukken in Pakistan, worden de Amerikanen nerveuzer over het nucleaire materiaal, dat over het hele land verspreid is.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
“Ik neem de verantwoordelijkheid op me. Dit waren mijn mannen. Ik gaf ze de opdracht als wraak voor Amerikaanse aanvallen.”
Het betere opeiswerk komt vandaag de dag van de Taliban.
“In hoeverre doet eerlijkheid ertoe. Het leven is niet eerlijk”…”Liever de vijand uitschakelen dan dat onschuldige burgers het slachtoffer worden” (Tobias Schutte).
“De situatie is er zó gespannen. Onze mannen zijn doodsbang voor die bermbommen” (Maurice Schonk).
Beiden zijn F-16-piloten die regelmatig op missie gaan naar Afghanistan. Daar verzorgen vier Nederlandse ‘Vipers’ permanent voor luchtsteun aan de NAVO-grondtroepen en daarbij wordt op vrijwel iedere vlucht wel met scherp geschoten op Taliban-strijders. Voor het eerst krijgen we in EénVandaag beelden te zien van Nederlandse luchtbombardementen met de inmiddels bekende serious gameplay-beelden van gebouwen die met lasergeleide wapens in de as worden gelegd.
Het wordt er niet bij gezegd door de EénVandaag-presentator, maar het is duidelijk dat dit item met grote zorgvuldigheid is ingestoken door Defensie. Dit alles onder strakke regie van het ministerie, vermoed ik. We zien hoe gebouwen en personen met grote precisie door de F16’s op de korrel worden genomen en dat van 3 kilometer hoogte.
Op aanwijzing van verkenners op de grond worden de lopen gericht op de verzetshaarden. Soms gaat het nét niet gierend fout. Zoals een man die op een weg met een brommer staat te klooien. Is ie bezig daar een bermbom te plaatsen? Nee!
Maar net op tijd blijkt dat de goede man vergeefs trachtte zijn bromfiets te starten. Één kleine misrekening en vanaf grote hoogte was het vuur op hem geopend….
“If you talk to General Petraeus, I think he would argue that part of the success in Iraq involved reaching out to people that we would consider to be Islamic fundamentalists, but who were willing to work with us because they had been completely alienated by the tactics of Al Qaeda in Iraq”
Obama denkt duidelijk na over praten met de Taliban om de oorlog in Afghanistan – welke de VS aan het verliezen zijn volgens de president – tot een goed einde te brengen.
“When I saw an Afghan fellow pull out his Apple iPhone in Kabul, while I was talking on my five-year-old NATO mobile, I saw another symbol of progress” (NAVO-topman Jaap de Hoop Scheffer in de Sydney Morning Herald).
De iPhone als symbool van vooruitgang in Afghanistan? Jaap de Hoop Scheffer denkt van wel. Oud-Talibanstrijder Mullah Abdul Salaam Zaeef mag dan in zijn nopjes zijn met zijn iPhone, het wil niet zeggen dat hij nooit meer via GPS contact zoekt met zijn oude vriendjes om te zeggen dat hij een verkeerde keus heeft gemaakt. En dat hij graag weer de wapens oppakt om te vechten in naam van Allah.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.