Harold Pinter en het onuitgesprokene

De roem van de op 24 december overleden Harold Pinter berust op een paradox. Zijn reputatie dankt hij aan uiterst complexe toneelstukken die alleen vor fijnproevers te doorgronden zijn. Zijn roem is echter eerder gebaseerd op zijn politieke standpunten. Hieraan heeft hij vermoedelijk ook zijn Nobelprijs te danken. Hoewel er op zich niet veel op zijn meningen valt af te dingen, blinkt hij op dit punt juist niet uit in nuance en complexiteit. In zijn artikelen over politiek, zoals deze aanval op het Amerikaanse beleid, nota bene in de Clinton-tijd, wijzen alle tekens dezelfde kant op. Moeilijk te interpreteren is dit in ieder geval niet. In zijn politieke uitlatingen was Pinter ongecompliceerd links en politiek-correct. De subtiliteit van de toneelstukken is daarom des te verrassender. Op het eerste gezicht draait in het theater van Pinter altijd alles om banale, alledaagse situaties. Een onvoorbereid toeschouwer zal bij stukken als The Birthday Party, The Homecoming of The Caretaker waarschijnlijk sterven van verveling. Het belangrijkste in de stukken van Pinter is steeds wat er niet gezegd wordt: om wat de personages impliceren, of om wat ze eigenlijk zouden moeten zeggen. Alle teksten van Pinter worden gekenmerkt door lange, veelbetekenende stiltes. Er is steeds sprake van een paar regels dialoog, en dan weer een paar seconden dat er niets gezegd wordt.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Geen fouten gemaakt bij beslissingen Irak?

, door
Raketje, van het onschuldige soort (foto:flickr/Erik Charlton)

Stephe Harper, de Canadese Minister President gaf het al toe: Irak was een vergissing. Kevin Rudd, Australisch premier noemde zijn lands missie in Irak “aantoonbaar verkeerd” en zelfs Bush en Blair zijn niet meer helemaal zeker van hun zaak.

Echter vanuit “kamp Holland” blijft het oorverdovend stil. Onze premier lijkt te vinden dat hij ons en de Kamer wel genoeg – en correct – heeft voorgelicht, want de toenmalige reden, dat Irak vele VN-resoluties niet naleefde, is nog steeds actueel (Israël, iemand?). Want aangezien Nederland alleen politieke steun gaf aan de beslissing het land binnen te vallen valt de situatie niet te vergelijken met die van andere landen, en is zelfreflectie niet nodig, zo redeneert ons kabinet.

Zo ontstaat toch de ietwat gekke situatie dat Nederland het enige land is dat nog steeds vasthoudt aan de toenmalige reden van invallen, en was ons land blijkbaar het enige die het gevaar van internationaal terrorisme, gebaseerd op het aanwezig zijn van massavernietigingswapens, NIET meenam in haar beslissing.

Waarom geloof ik dat niet?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Raden Maar | Ken uw volksvertegenwoordiger… (Afl. 4)

, door

Hehhh…, wat jammer nou, maar de laatste aflevering van ons raadspelletje Raden Maar leverde geen enkele winnaar op. Maak je het spelletje eens wat moeilijker, blijkt meteen dat niemand de stem in het audiofragment herkent en dat we net zo goed het geluid van een hoop wegwaaiende zandkorrels hadden kunnen laten horen. Reaguurder Rene dacht Laetitia Griffith te horen, maar helaas Rene: die is alweer een tijdje wethouder in Amsterdam. Het warmst deze keer was reaguurder Willem, die Naïma Azough raadde met als onderwerp `het haar van Femke Halsema na een flinke regenbui`. De naam die we echter wilden horen, is Chantal Gillard met als bijbehorend onderwerp de verdwenen Tsunamigelden uit Nederland.

Aan alles komt een eind, dus ook aan te moeilijke spelletjes op Sargasso. Bij deze dus nog één keer: in het audio-fragment hieronder hoort u de stem van een van de 150 volksvertegenwoodigers uit de Tweede Kamer. Ofwel: wie raadt de juiste naam en het bijbehorende onderwerp?

Klik hier voor het audiofragment…

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Rod Blagojevich, een probleem voor Obama

, door

We zijn terug in het tijdperk-Clinton. Niet alleen zijn veel functionarissen uit de Clinton-periode weer op hoge posities teruggekomen. Tevens hebben we wellicht al zicht op een Whitewater-affaire.

Herinneren we ons Whitewater? Helemaal aan het begin van de regeerperiode van Bill Clinton uitte een bankier uit Arkansas een loze beschuldiging in de richting van de president. De beschuldiging was ongegrond, maar de media, justitie, en de Republikeinse Partij stortten zich er met verve op. Van begin af aan nam de kwestie veel tijd van het Witte Huis in beslag. En tevens leidde het een tot het ander, todat er uiteindelijk een zeer minimale kwestie in beeld kwam waar, met fantasie, een impeachment uit geperst kon worden. De kwestie-Lewinsky.

Een vergelijkbare kwestie dient zich nu aan. Rod Blagojevich, de weinig populaire Democratische gouverneur van Illinois, heeft geprobeerd de voormalige Senaatszetel van Barack Obama voor politieke gunsten te verkopen, en is hiervoor gearresteerd. Normaal gesproken zou het geen al te belangwekkende kwestie zijn. Maar omdat er een hele kleine kans bestaat dat Obama misschien op de een of andere manier laakbaar gehandeld zou hebben springen de media er bovenop.

Als je Barack Obama interviewt, wat vraag je dan? Vraag je of hij Angela Merkel zo ver denkt te kunnen krijgen meer troepen naar Afghanistan te sturen? Of de staat de Amerikaanse auto-industrie gaat redden? Wanneer er een opvolger van het Kyoto-protocol komt? Welnee. De kwestie-Blagojevich is veel interessanter.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Mededeling

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Livni verklaart Hamas oorlog

, door

“Israël en mijn regering maken er een strategisch doel van het bewind van Hamas in Gaza ten val te brengen. [Daar gebruiken we] militaire, economische en diplomatieke middelen [voor].”

Israëlisch Minister van Buitenlandse Zaken Tzipi Livni begint de inleidende beschietingen voor de parlementsverkiezingen in februari.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Ongezonde investering

, door

“De zorgverzekeraar heeft op geen enkele manier zijn publieke verantwoordelijkheid genomen en legt alle risico?s bij de overheid.”

[…]
“Het is onaanvaardbaar dat de overheden bij zo?n investering geen stem krijgen in de raad van toezicht.”

Kamerlid Van der Veen (SP) uit kritiek op zorgverzekeraar Achmea en Minister Klink rond de overheidsinvestering van 30 miljoen in de de doorstart van de IJsselmeerziekenhuizen.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende