De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
“Zeehond wacht zelfde lot als kabeljauw”
Het maatschappelijke debat over de zeehondenjacht in Canada richt zich de laatste dagen niet alleen meer op de wreedheid van de jacht maar ook op duurzaamheid ervan. Tegenstanders van de jacht trekken een vergelijking met het instorten van de kabeljauwstand voor de kust van New Foundland toen in de jaren ’70 en ’80 stelselmatig te royale quota werden uitgegeven om de vissers te pleasen. De kabeljauwstand stortte vervolgens in zoals te zien is aan onderstaande tijdreeks 1900-1999 (SeaAroundUs) die de teruggang van grote roofvissen in de Atlantische Oceaan weergeeft. Nu de kabeljauw voor de Canadese kusten (voorgoed) verdwenen is moeten de werkeloze vissers noodgedwongen grote aantallen zeehonden doodknuppelen om nog wat geld te verdienen. Maar of dit een duurzame inkomstenbron is valt dus nog maar te bezien? Volgens tegenstanders van de jacht zijn de knuppelquota veels te hoog, er zijn simpelweg teveel jagers voor te weinig zeehonden.
Rebecca Aldworth van de Humane Society vindt dat de Canadese overheid enkel denkt aan economische belangen. “Er zijn teveel jagers voor te weinig zeehonden. De populatiecijfers van het Visserijdepartement zijn absurd en worden door andere wetenschappers in twijfel getrokken. Dit is gewoon een heruitgave van de manier waarop de overheid de kabeljauwbestanden gemanaged heeft: om politieke redenen werden te hoge quota ingesteld. Tien jaar na het complete visverbod op kabeljauw hebben de bestanden zich nog altijd niet hersteld. De vissers werken dat nu gewoon uit op de zeehonden.” (IPS)
Paar vraagjes over integratie
“Wat een witbil vindt van integratie enzo” was het antwoord van Xaviera op mijn vraag waarover mijn stukje moest gaan voor haar nieuwe site: www.martenostro.nl
Integratie, het maken tot een harmonisch geheel; ik zie er niet zoveel in. Hoezo harmonisch geheel? Waarom harmonisch geheel? Ik wil geen harmonisch geheel. Waar moet ik mee harmoniëren? Met mijn buren? Moet ik harmonieus opgaan in “de Nederlandse samenleving”? Moet ik op zaterdagochtend met een mesje het mos van mijn stoep gaan krabben? Moet ik geraniums neerzetten? Moet ik Frans Bauer en Marco Borsato leuk vinden? Moet ik gaan reageren op de Telegraaf site en dingen schrijven als “Rita, je moet BLIJVEN! je bent tenminste iemand die z’n bek open durft te trekken. dit hebben we al zo lang gewild! Nederland=vol, en we hebben niks aan mensen die hier niet horen, dus knuppel ze er maar uit. je bent een wijf met ballen!!! toppie! Rita is mijn president!!!!“? Moet ik een korte broek aan trekken en net als overste Karremans 6000 moslims op transport zetten naar het vuurpeloton, ondertussen kwijlend over een schemerlamp? Moet ik anders supporter van een voetbalclub worden? Moet ik klompen dragen? Moet ik op zondagochtend naar de kerk zoals 60% van mijn plaatsgenoten? Moet ik trots zijn op “mijn land”? Moet ik oliebollen en pannenkoeken lekker vinden? Moet ik tijdens het WK een oranje Nazi helm opzetten en olee olee olee lallen? Moet ik gaan praten als Balkenende en ieder betoog eindigen met “hier kan geen misverstand over bestaan”? Moet ik kievitseieren gaan rapen ? Moet ik doorgaan ?
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Paling sterft uit door dioxine
Waarschijnlijk is er eindelijk een wetenschappelijke verklaring voor de achteruitgang van de paling gevonden: dioxine. Allerlei andere theorieën zoals overbevissing van glasaaltjes door de Chinezen in de Golf van Biskaje en de aanleg van palingonvriendelijke waterwerken en andere infrastructuur konden de terruggang niet afdoende bewijzen. Maar dat dioxine de paling de das omdoet lijkt nu zeer waarschijnlijk.
Leidse onderzoekers ontdekten dat palingembryo’s kansloos zijn als hun moeder ook maar ééntiende deel dioxine van de consumptienorm voor mensen in haar lichaam heeft. Voor het onderzoek hadden ze geslachtsrijpe alen gevangen, die onderweg waren naar de Sargassozee, een gebied in de Atlantische Oceaan waar de vermoedelijke kraamkamer van alle palingen ligt. Met hormooninjecties zorgden de onderzoekers dat de eitjes rijpten, die ze vervolgens kunstmatig bevruchtten. Ze maten de dioxinegehaltes in het palingvet en zagen dat er een heel sterke correlatie was met de ontwikkeling van de embryo’s (Noorderlog). De teruggang van de palingstand in Nederland begon in de jaren vijftig van de vorige eeuw: het moment dat er ook voor het eerst grote hoeveelheden dioxine in de natuur terechtkwamen. Dioxine is slecht afbreekbraar en hoopt zich op in het slib waar de paling graag doorheen glibbert. Deze overgevoeligheid voor dioxine gecombineerd met de persistentie van dit gif betekent vrijwel zeker het doodvonnis voor de mascotte van deze website.
Opinieonderzoekje onder US troops
85% van de Amerikaanse soldaten in Irak denkt dat de hoofdreden voor de oorlog is het vergelden van Saddam Hoessein’s rol bij de 9/11 aanslagen. 77% denkt daarnaast dat het oorlog is omdat Saddam’s Al Qaeda afdeling in Irak gestopt moest worden. 93% van de Amerikaanse soldaten denkt dat “weapons of mass destruction” geen reden voor de oorlog in Irak zijn geweest. 58% van de soldaten vindt de missie volstrekt duidelijk, tegen 42% die er een classificatie “niet geheel duidelijk” tot “volkomen onduidelijk” aan geeft. Aldus de opinieonderzoekers van Zogby International in onlangs gepubliceerde resultaten van een onderzoek onder in Irak gelegerde Amerikaanse militairen.
Wat de Amerikanen dus in ieder geval wel snappen is waarom ze er niet zitten. Het wachten is op een reden waarom ze er wel zitten. Wordt ongetwijfeld hard aan gewerkt.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.