Het gaat goed met het klimaatsbewustzijn in de wereld, als zelfs middenstandsblogs op de achterkant van een bierviltje de secundaire CO2 uitstoot van de Live Earth Alert concerten gaan berekenen dan weet je: het klimaatsbewustzijn zit inmiddels ook daar tussen de oren! Veranderingen in de maatschappij hebben tijd nodig en stuiten vaak op weerstand en onbegrip. Wie had ooit gedacht dat de mensheid de slavernij zou afschaffen en vrouwen kiesrecht zou geven?! Zure regen en de aantasting van de ozonlaag is door adequaat optreden van de internationale gemeenschap een halt toegeroepen. Dit gebeurde op grote conferenties waar copieus gedineerd werd en waar de diplomaten in sterk vervuilende zwavelhoudende benzine slurpende auto's werden voorgereden. Kinnesinne om het energieverbruik van de Live Earth concerten getuigt van gebrek aan historisch besef van maatschappelijke transities. Het is richting van de beweging die telt. Vandaag wordt door artiesten, presentatoren en bobo's hard gewerkt aan het tussen de oren krijgen klimaatsbewustzijn bij nog meer mensen. Morgen dragen anderen weer technologische en bestuurlijke aanpassingen aan om te komen tot een maatschappij die veel minder afhankelijk zal zijn van fossiele brandstoffen. De energiemaatschappij die Live Earth Nederland steunt kreeg eergisteren nog van een milieuorganisatie een lading steenkool voor haar deur gedumpt. Diezelfde milieuorganisatie stak twee jaar terug de loftrompet over energiecentrales gestookt op FSC-hout, maar sinds dit toch niet zo haalbaar blijkt richt ze zich weer tot het bekritiseren van andermans verduurzamingsinitiatieven. Zijn dit soort zwalkende posities van bedrijfsleven, overheid en ngo's erg? Nee, we bevinden ons namelijk allemaal in uncharted territory, nieuwe technieken moeten zich nog bewijzen en beproefde oude methoden staan onder druk door veranderende randvoorwaarden. Enwel daarom gaat dit salonblog gewoon door met het aanzwengelen van de discussie en zal ze komende week een drietal deskundige gastbijdragen plaatsen over energiebesparing, wind- en kernenergie. En ja waarschijnlijk is het vandaag koud, guur en nat. Niet normaal voor een opgewarmd klimaat zou ook Gerrit Hiemstra zeggen? Maar eventjes wat huis-tuin-en-keuken excellen op een bierviltje (bron: KNMI) toont voor de gemiddelde temperatuur op 7 juli in de afgelopen honderd jaar wel degelijk een stijgende trend...
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Buiten giert de regen langs het raam, een bewolkte lucht. Het is de eerste dag van mijn zomervakantie. De iPod heeft al een week zonnige deuntjes geserveerd: onvervalste zomerhits afgewisseld met albumtracks die ergens in het verleden een rol hebben gespeeld in een zomer. Geen betere manier om al voor je vakantie in de juiste stemming te komen. En zomerhitjes zijn een fascinerend verschijnsel.
Het rare is namelijk is dat ze altijd meer indruk maken dan winterhits, ik weet niet meer wat er in de hitparade stond tijdens de laatste elfstedentocht, maar hoor ik Manu Chao’s Bongo Bong, dan rijd ik weer door een zinderend Noord Afrikaans landschap in een auto zonder airco, zet je Dub be Good to Me van Beats International op en ik woon net weer op kamers, ben met van alles en nog wat bezig behalve school. Vooral feesten, en wat een feestzomer was het. En nog verder terug doet The Edge of Heaven van Wham me denken aan de eerste keer zonder ouders op vakantie. Ga je nog verder terug, dan kom je in het domein van de eindeloze zomervakanties, van buiten spelen en opblaas zwembaden, vage herinneringen, opgeroepen door Mike Oldfield of Ryan Paris.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Kanye West – Can’t Tell Me Nothing (Zack Galifianakis version)