Gekke C – Tiramisu (Eigenrichting Producties, 2007)

Ik was in de veronderstelling dat het fenomeen van twee-mans bandjes met zang, drum en gitaar alweer een beetje over was. Van de horde die een jaar of vijf geleden als paddestoelen uit de grond schoot, lijkt alleen the White Stripes nog over te zijn gebleven en horen we niets meer van bijvoorbeeld the Raveonettes, de Jesus and Mary Chain kloon die hoge ogen gooide met bezwerende samenzang en albums die waren opgebouwd rondom één akkoord. Wellicht slijt het leven van twee-mans formaties sneller bij een gebrek aan groepsdynamiek, waarbij je, zeker bij uitgebreide tourschema’s, gedoemd bent om voortdurend op elkaars lip te zitten.

Toch blijkt het fenomeen nog steeds te bestaan en de laatste vertegenwoordiger van deze werkwijze is Appie Kim uit Den Haag, wat in het Bargoens zoiets als ‘in orde’ betekent. Het duo, bestaande uit Natasha van Waardenburg op zang/gitaar en Marcel Duin op drums en keyboard, mixen tijdens hun optredens liedjes, waarbij het gebrek aan overig instrumentarium niet eens opvalt, af met af en toe een gedicht. Van Waardenburg was eerder actief in De Nieuwe Vrolijkheid, een band die tragisch uiteenviel na de verdwijning van zanger/organist Vincent van Gerven-Oei in februari dit jaar. Het was een band die als een Haagse belofte werd beschouwd.

Het hing al een tijdje in de lucht, maar nu heeft Spider Rico de gitaren werkelijk aan de wilgen gehangen. De teloorgang van het roemruchte Haagse kwartet heeft een direct verband met de opmars in de carièrre van zanger/gitarist Dennis Weening die vanuit TV West het gezicht werd van MTV en ook alweer een tijdje presentator is van 3voor12 FM. Dit succes is Weening gegund, maar het heeft wel tot gevolg dat er een leemte wordt achtergelaten in Nederlands gitaarland.

Spider Rico werd opgericht in 1997 en bouwde een live-reputatie op waar de energie van af spatte. Tijdens hun optredens werd het rockgevoel in haar oervorm vertolkt en zelden heb ik een band gezien die meer uit zijn dak ging dan het publiek. Weening en zijn kompaan Lenny stuiterden over het podium alsof ze springveren onder hun gympen hadden en wisten daarbij ook nog maat te houden. Beurteling brulden ze hun teksten de ether in waarbij ze deze kortstondige erupties lardeerden met kwinkslagen tussen de nummers door. Lol was het devies en dat wisten ze te verpakken in korte pakkende nummers van hooguit drie minuten die allemaal in de garage leken te zijn ontstaan.

In 2004 werd het debuutalbum Garage Sale uitgebracht hetgeen lovende recensies in de Nederlandse muziekpers opleverde. Maar niet lang daarna werd het stil rondom de band en zien we Weening als razende reporter op festivals verslag doen voor MTV. Bij 3voor12 merk je dat hij moeite heeft met de strakke richtlijnen die de zendercoördinator hem voorschrijft, want regelmatig roept hij de luisteraar op om een request voor een harde plaat door te geven, iets waar weinig ruimte voor is overgebleven op de zender. Ook de Dennis Stennis plaat verraadt de muzikale voorkeur van de dj.