Vandaag zijn er verkiezingen in Turkmenistan. Dat wil zeggen, men zal er alles aan doen om een nieuwe Turkmenbashi aan te stellen. Het principe van een ‘fake democracy’ was reeds bekend bij de aandachtige Sargasso-lezer, in Turkmenistan zal men er vandaag de overtreffende trap van kunnen aanschouwen. Turkmenistan is volwaardig lid van de OVSE, de papieren tijger die als enige internationale organisatie een vuist kan maken als het om gefraudeerde verkiezingen gaat. Maar in Turkmenistan ligt haar mandaat net iets gevoeliger. De OVSE komt daar namelijk alleen kijken, niet observeren, laat staan een oordeel vellen… The team is not observing nor monitoring the election as deployment of an election observation mission was not possible because of time constraints. A public report is not foreseen.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Terwijl ‘schurkenstaat’ Noord-Korea in ruil voor energie lijkt te willen afzien van het verder ontwikkelen van kernwapens (France24) maakt Rusland duidelijk dat ze wel wat zien in assymmetrische oorlogsvoering. Net als Noord-Korea kan Rusland het defensiebudget van de Verenigde Staten namelijk niet bijbenen. Ook al gaat Rusland de komende acht jaar 145 miljard euro investeren in modernisering van haar leger is het Russische defensiebudget maar een twintigste van dat van de VS. Minister van Defensie Ivanov ziet daarom wel wat in assymetrische oorlogsvoering. Rusland kan de kloof met het Amerikaanse kernarsenaal ‘asymmetrisch’ dichten door relatief goedkope raketten voor korte en middellange afstand op Europa te richten. (NRC). De Russische media maken zich namelijk grote zorgen om de Amerikaanse radarstations in Tsjechië en Polen t.b.v. een raketschild. “Doe Maar de musical” komt zo te zien net op tijd…
AngloLibyan, een Libische blogger in het Verenigd Koninkrijk, wijst de Europese Unie op haar verantwoordelijkheid voor de honderden met HIV-besmette kinderen in Libië. Momenteel zitten vijf Bulgaarse verpleegsters en een Palestijnse arts in Libië vast op verdenking van het opzettelijk besmetten van de kinderen. In eerste instantie werd de doodstraf tegen ze geeist maar de EU protesteerde hevig en inmiddels heeft de zoon van de Libische leider Moammar Gadhafi gezegd dat de medici niet worden geëxecuteerd (Trouw).
Volgens de AngloLibyan blogger speelt de EU echter een raar spelletje door de levering van 120 miljoen euro aan medicijnen voor de Libische kinderen te verbinden aan de eis dat de Bulgaarse verpleegsters worden vrijgelaten. Geen vrijlating: geen medicijnen. So if the medics are still in Jail then Europe is saying let your children suffer and die, we are not helping them. (AngloLibyan blogspot). De situatie van de kinderen is schrijnend, inmiddels zijn er al vijftig overleden. Maar kan een land dat vol met olie en gas zit daar trouwens zelf niet wat aan doen?
Natuurlijk zijn het maar weer rumours on the internets. En een burgerjournalist tegen wil en dank met chronisch tijdgebrek kan niet alles uitzoeken dus wellicht komen wij er als community wel uit? Helpt de EU slechts op voorwaarde? En klopt het wat Al-Qaida zegt dat Moammar Gadhafi (hier op archiefbeeld) zelf betrokken is geweest bij de besmetting?
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Ik heb mijn best gedaan het uitgekauwde onderwerp van de EU grondwet te laten rusten. Maar de verslaggeving rondom de bijeenkomst van de “JA, WE ZIJN VOOR DE GRONDWET!” landen noopt mij toch weer iets over dit onderwerp te schrijven.
Om te beginnen struikelde ik over de opmerking van de Spaanse minister van Buitenlandse Zaken Moratinos: “270 miljoen Europeanen in twee derde van alle lidstaten hebben ’ja’ gezegd tegen de Grondwet, dat wordt voor het gemak wel eens vergeten“.
Wat een gelul zeg. Het grootste deel van die zogenaamde ja-stemmers weet niet eens dat in hun naam akkoord is gegeven, laat staan dat ze weten wat dat ja inhoudt. Het zijn de parlementen geweest die hun instemming hebben gegeven. En als die parlementen net zo blind zijn als het parlement in NL destijds, kan je hele grote vraagtekens zetten bij het “ja” namens die bevolkingen. In veel van die landen heeft niet eens een publiek debat plaatsgevonden over de grondwet.
Het wordt allemaal nog een graadje erger. Diezelfde minister geeft als mogelijk oplossing het uitbreiden van het document met stukken over immigratie, de opwarming van de aarde en veiligheid. Daar zakt je broek toch vanaf. Een document van 500 pagina’s dat door zijn omvang door werkelijk niemand gelezen wordt, nog eens verder uitbreiden? In een grondwet zaken opnemen over de opwarming van de aarde???
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.