https://www.youtube.com/watch?v=7XUyYm-PoTw
Op een enkele documentaire hier of daar en petitie na, zijn mensen met een Aziatische achtergrond amper in het nieuws als ze kenbaar maken wel eens volledig verlost te willen zijn van de eindeloze stereotyperingen van de denigrerende soort.
Maïa Barouh, geboren in Japan, dochter van een Japanse moeder en een Franse vader, doet dat op haar manier in de theatrale clip “chinXoise”.
Maïa speelt de actrice die Japanse clichés krijgt opgelegd door de medewerkers van de studio. Ze treedt op als samoerai, poseert in een Japanse viswinkel, komt gekleed als geisha in beeld en eindigt uiteindelijk in een dans van verzet.
Wat ze hier aan de kaak stelt is dat mensen met bepaalde uiterlijke kenmerken op één en dezelfde hoop worden gegooid. In dit geval: een Japanse die voor Chinees wordt uitgemaakt.
Hou je mond, vind je het erg als ik het gras maai dat bij jouw zielige opmerkingen hoort.
Nee! Ik ben geen Chinees.
Ik zal je goedkope clichés in stukjes hakken. Als ik Nihao hoor, hak ik je zonder aarzeling in stukken met een katana.
Nee! Ik ben geen Chinees.
Je zou zomaar Chinezen uit Taipei, Cambodjanen en Kazachen, Afghanen, Tibetanen, Mongolen, Taiwanezen, Maleisiërs, Bhutanezen en Kirgiezen in Peking kunnen tegenkomen. In Shanghai vind je misschien Oezbeken, Nepalezen, Russen met een Taiwanees tintje, Birmezen, Balinezen, Peruanen en Thais – trouwens, ik kom niet uit China, ik kom uit Shinjuku, Tokio!
Maïa Barouh is een multidisciplinaire artiest (zang, boventoon zingen, gitaar, fluit, acteren) , die we eerder in Closing Time hadden met een heel fraaie fluitsolo.
Tot slot moet ik nog even wat rechtzetten. Ik schreef hierboven iets als “stereotyperingen van de denigrerende soort”. Dat moet natuurlijk zijn: ‘alle stereotyperingen’.
