Het is tien jaar na Srebrenica en nóg blijven er regelmatig zaken opduiken waarvan je je afvraagt hoe het in godsnaam mogelijk is geweest. Nog niet zo lang geleden bleken er nog een paar cruciale fotorolletjes méér verdwenen te zijn, Defensie blijkt vrolijk te hebben gevraagd om ontslag van de journalist die te veel ontdekte en moslims die in dienst van Dutchbat werkten zijn op het laatste moment pardoes het kamp uitgezet en vermoedelijk vermoord.
En toch, als er ergens internationale inzet nodig is staan minister Kamp en een stel hijgerige Kamerleden paraat om de Nederlandse onmisbaarheid ten dienste van de internationale gemeenschap te verkondigen. Is Srebrenica niet hèt voorbeeld dat Nederland daarvoor niet geëquipeerd is?
Iedereen kent de beelden van overste Karremans die bijkans uit zijn schoenen trilt van de zenuwen wanneer Mladic hem een lampje voor zijn vrouw overhandigt. Op dat moment wist Mladic dat hij alles kon doen, zolang Karremans het bevel voerde.
Is dat de schuld van Karremans? Allesbehalve. Karremans was op die post gezet door mensen die hem capabel achtten. Of zouden ze als bureauridders besloten hebben dat zij zelf, als uitverkoren helden van het defensieapparaat, beter zouden functioneren achter een veilig bureau? Eén ding is zeker: ze moeten geweten hebben dat Karremans als puntje bij paaltje kwam niet op zijn taak berekend was en ze hebben hem toch op die plek neergezet.