VVD worstelt met vreemde smetten

, door

Staat vooral het CDA te boek als een partij die regelmatig last heeft van dissidenten, de VVD lijkt die status over te nemen.

Nog los van kritische VVD’ers (artikel NRC) die de vriendschap met de PVV met lede ogen aanzien, een ander bezuinigingsbeleid voor ogen hebben of het democratische gehalte van de partij zien verdampen, lijkt het dossier vreemdelingen een hoog ‘Koude Oorlog’-gehalte te hebben. Generaliserende hardliners tegenover genuanceerde humanitairen.

Na het echec van Verdonk en het vertrek van Wilders hebben de haviken binnen de VVD geenszins ruimte verloren. Sterker nog: ze voeren de boventoon en lijken aan winnende hand, als het gaat om Nederland van ‘vreemden smetten vrij’ te maken. Daar beginnen steeds meer VVD’ers genoeg van te krijgen. 

Twee VVD-burgemeesters verklaren zich tegen handhaving van een illegalenquotum.
In 23 gemeenten zijn 58 VVD raadsleden voor een kinderpardon. In 2 gemeenten was VVD-fractie mede-indiener van een ‘motie kinderpardon’ en 10 van die gemeenten horen tot de 45 gemeenten met een VVD- burgemeester, die minister Leers een brief (gaan ) schrijven met het dringende verzoek de initiatiefwet van PvdA en CU  aan te nemen.
In 2010 kwam een VVD wethouder in Tiel op voor een asielzoekersgezin en voerde actie bij het asielzoekerscentrum in Ter Apel en vergeleek het centrum met een concentratiekamp. Quote van deze wethouder in het Haarlems Dagblad: Ik heb gezegd: ’Als ze er over drie maanden nog zitten dan haal ik ze terug’.

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Zes oneigenlijke argumenten tegen motie kinderpardon

, door

In 110 gemeenten is de ‘motie kinderpardon’ aangenomen. Een motie waarin colleges van B&W wordt opgedragen bij minister Leers er op aan te dringen de initiatiefwet van PvdA en ChristenUnie, de zogenaamde wortelingswet (pdf)  aan te nemen. Ruim 32% van alle gemeenten stemden voor de motie, zo’n 5,3% was tegen en 0,48% trok de motie in wegens te weinig steun in de gemeenteraad. De laatste stand in dit exceldocument, met vermelding van bronnen en diverse details.

GroenLinks parlementariër Tofik Dibi kwam op het idee de steun van gemeenten te vragen. In de meeste plaatsen heeft deze partij dan ook de motie ingediend. Vaak met steun van PvdA en CU, maar ook van lokale partijen.
De  lokale CDA-fracties reageren verdeeld, maar in Maastricht was het juist deze partij die zelf een motie indiende. In sommige andere plaatsen waren CDA’ers medeondertekenaars van de motie. De meerderheid van de VVD-fracties zijn tegen. Toch kwam het in negen gemeenten voor dat in totaal 17 VVD’ers voor de motie stemden.

De tegenstemmers brengen een aantal argumenten in, die stuk voor stuk zijn te ontzenuwen. Laten we ze eens doornemen.

1. Veel gehoord argument is dat een eventueel ‘kinderpardon’ geen onderwerp is voor de gemeenteraad.
Het is waar dat het asielbeleid een taak van het Rijk is. Is daarmee de kous af? Nee. Al ruim 10 jaar liggen gemeenten in de clinch met het Rijk over diverse consequenties van dat beleid.  Niet alleen omdat gemeenten als eerste met de zogeheten schrijnende gevallen worden geconfronteerd of met dakloze asielzoekers kregen te maken. Ook omdat de gemeenten betrokken zijn bij een deel van de uitvoering van het asielbeleid. Dat kan om huisvesting gaan, of leerlingenvervoer, ook van minderjarige asielzoekers die in afwachting van uitzetting zijn.

Kunst op Zondag | Vluchtkunst.

, door

Asielminister Gerd Leers vangt voortaan liever vluchtelingen met een ‘integratieperspectief’ op.  Zou hij kunstenaars daartoe rekenen? Waarschijnlijk niet. Misschien moet Leers er aan worden herinnerd dat we het Wilhelmus aan een gevluchte schrijver/dichter hebben te danken. Oude Hollandse meesters als Frans Hals en Pieter Claesz kwamen als vluchteling naar Haarlem. De ouders van de in Keulen geboren dichter en toneelschrijver Joost van den Vondel waren vluchtelingen. Beeldhouwer Albert Termote, oorlogsvluchteling, maakte het Radiomonument, symbool van de eerste radioverbinding tussen Nederland en Indonesië.

Met die geschiedenis in gedachten, is Leers misschien wel te bewegen tot een kunstenaarspardon. Je weet maar nooit welke grote werken kunnen ontkiemen, die aan de grens worden tegen gehouden of nu nog gevangen zitten in asielzoekerscentra. Niet integreren, maar intrigeren zou leidend moeten zijn. Gelukkig zijn een aantal ooit gevluchte kunstenaars dat ellendige stadium voorbij en kun je hun werk bekijken in verschillende exposities.

“Het verleden is het land waaruit wij allen emigreren.” Een citaat Senad Alic, wiens werk tot  24 maart te zien is in Diversity & Art in Amsterdam. Omdat het verleden het verleden is, geen tekst en uitleg over de geboortelanden van de kunstenaars. En of de titels van de werken associëren met vluchten, laat ik aan de verbeelding van de lezer over.
Senad Alic – Zwemles.

Gemeenteraden moeten geen Tweede Kamer spelen?

, door

Op dit moment hebben 46 gemeenteraden een motie aangenomen en dragen hun burgemeester of wethouders op minister Leers te bewegen een initiatiefwet van PvdA en ChristenUnie aan te nemen. Die wet beoogt een ‘generaal pardon’ voor minderjarige asielzoekers, die door fouten van de overheid 8 jaar of langer in Nederland verblijven. In 16 gemeenteraden werd de motie afgewezen.
Vorige week namen 31 gemeenteraden zo’n motie aan, in 12 gemeenten werd de motie afgewezen. Het aantal voorstanders groeit harder dan het aantal tegenstanders, maar het betreft nog maar 14,9% van de 415 gemeenten. Pas eind maart valt er meer over te zeggen.

Een veel gehoord argument van tegenstanders van lokale moties is dat een gemeenteraad zich niet met landelijke kwesties moet bemoeien. Sommige tegenstanders voegen er aan toe dat het de landelijke besluitvorming niet zal helpen of zelfs kan frustreren. Dat laatste is misschien waar, de rest van het betoog niet. Gemeenten krijgen namelijk direct te maken met gevolgen van landelijk asielbeleid en liggen al 10 jaar met het Rijk overhoop over de consequenties van een stringenter asielbeleid.

In 2002 weigerden 60 gemeenten uitgeprocedeerde Somaliërs en Irakezen op straat te zetten. In 2003 verklaarde de VNG (Vereniging van Nederlandse Gemeenten) niet mee te zullen werken aan het uitzetten van zo’n vierduizend asielzoekers, die niet onder het generaal pardon vielen. De VNG ging bij de Tweede Kamer lobbyen om verruiming van de pardonregeling te bepleiten. Mede door het grote verzet van de gemeenten, kwam het in 2006 tot een motie van wantrouwen tegen toenmalig minister Verdonk, die haar portefeuille kwijtraakte.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Huidig regeringsbeleid nog weinig impact op asielzoekersstroom

, door

DATA - Vorige week constateerden we al dat er een afname was in de stroom asielzoekers. Maar hoe verhoudt dit zich tot de lange termijn ontwikkeling en vooral, hoeveel asielzoekers mogen uiteindelijk blijven?

Laten we eerst even de recente cijfers in wat langer termijn perspectief plaatsen.

Het moge duidelijk zijn dat de afname van 2011 zeer bescheiden is ten opzichte van eerdere ontwikkelingen. De impact van Paars was veel groter en langduriger. Balkenende (I-IV) zorgde voor de trendbreuk.

Maar asielverzoeken zijn slechts een deel van het verhaal. Uiteindelijk gaat het om hoeveel mensen ook daadwerkelijk asiel krijgen. En dat is wat lastiger te achterhalen.
Het aantal goedgekeurde asielverzoeken is slechts eenduidig beschikbaar voor de jaren 2009 t/m 2011. Dan ziet het er als volgt uit:

Jaar 2009 2010 2011 Ingewilligde aanvragen 8510 8700 8380 Asiel aanvragen 15040 14400 14340 percentage 57% 60% 58%

Hier zijn een paar opmerkingen bij te maken. De daling van 320 in het laatste jaar lijkt wat zwakjes ten opzichte van de daling van ongeveer 1100 in de eerste aanvragen. Een deel kan mogelijk verklaard worden door het verkleinen van de werkvoorraad (van 5.260 naar 4.490) beslissingen. Aangezien altijd ongeveer 60% positief uitpakt, kan je zo 400 verklaren.
Echter, halverwege 2010 werd, nog als gevolg van de maatregel van Albayrak, de procedure verkort. In dat laatste half jaar zijn 3000 extra afhandelingen gedaan. Dat leidde in 2010 echter niet tot een plots hoger aantal inwilligingen. Dat wekt de indruk dat het onder Albayrak toch strenger was dan nu onder Leers.

Quote du Jour

Quote du Jour | Noodzaak

, door

De noodzaak om terug te keren is in het belang van niet alleen ons maar vooral van het gezin zelf.

(Minister voor Immigratie en Asiel Gerd Leers voor de microfoon van Nieuwsuur)

Tegenvallertje voor Bruin I, de rechterlijke macht heeft geoordeeld dat gezinnen met kinderen niet op straat geknikkerd mogen worden. De uitweg van Leers om kinderen dan maar te scheiden van de ouders door ze op te vangen in een pleeggezin en ma en/of pa alsnog op straat en het liefst over de grens te mikken is eveneens verboden door de rechtbank.

Doneer!

Mededeling

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Gemiste kansen van het CDA

, door

Christendemocratische politiek draait niet om het doen van christelijke dingen. Zo zitten christenen namelijk niet in elkaar. Christendemocratische politiek betekent het uit alle macht bezet houden van regeringszetels, in de hoop ooit nog eens iets christelijks te kunnen doen.

Die christenen in het CDA praten zichzelf aan dat er een hoger belang gediend is bij het meestemmen met de coalitie- en gedoogpartner. Immers, als deze regering niet valt, dan maken in ieder geval ook nog christenen deels de dienst uit in ons land. Christenen die dan misschien wel goede dingen kunnen doen. En dat is juist nu natuurlijk zo ontzettend nodig.

Het doet denken aan de marathonloper die de ravitaillering voorbij loopt. Elke keer weer besluit hij de volgende mee te pakken om nu geen tijd te verliezen. Hij blijft mooi in de race, maar valt vijf kilometer voor de finish uit met hongerklop. De christendemocraat is hetzelfde. Hij kan nu mooie christelijke dingen doen voor de mensen, maar hij wil ook in de race blijven. Dat wordt dus een race van gemiste kansen.

Vergelijk het met het christelijke geloof, dat ook al niet om het leven zelf draait, maar om het Koninkrijk de Hemelen dat er hopelijk de finish van is. Het leven in dit aardse tranendal kan echt stukken leuker dan Dominee je voorschotelt, maar we moeten al dat lekkers aan ons voorbij laten gaan om vooral in de race te blijven. Een leven, kortom, van gemiste kansen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Straffen van kinderen: het verloren decennium

, door

Ik zou Khalil rond 10 uur ’s ochtends ontmoeten om zijn zaak te bespreken. Zijn gezin met vijf kinderen – alle in Nederland geboren – zou later die dag op straat worden gezet. Ze waren na tien jaar uitgeprocedeerd.

Toen ik rond het afgesproken tijdstip bij het AZC in Utrecht aankwam, was het terrein afgesloten. Politie. Brandweer. Beveiligers. Ik belde de vader op zijn mobiel. Hij was overstuur. Hij had zichzelf met benzine overgoten en dreigde zich in brand te steken. Hij zag geen uitweg meer. Doe je wel voorzichtig, vroeg ik ‘m nog, verlegen om het juiste advies.

De politie wist hem te overmeersteren, maar daarmee was de rust in het AZC niet hersteld. Andere asielzoekers, wier lot weinig verschilde van dat van Khalil en zijn gezin, waren over de rooie. Ze ventileerden hun woede op de politie. Die kwam in het nauw en schoot in de lucht om de menigte op afstand te houden. En ineens was daar de berusting. Ieder ging zijns weegs. Alsof er niets gebeurd was.

De volgende dag ontmoette ik vrouw en kinderen. Gewone lieve kinderen, die perfect Nederlans spraken, hier vriendjes hadden. Een leven hadden ze nooit kunnen opbouwen. Ze deelden twee kamers op het AZC. De familie had het zolang uitgehouden omdat ze van meet af aan een wortel was voorgehouden: blijf procederen, dan kom je er wel.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Mededeling

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Een vreemd verhaal

, door

De bakker staat 's ochtends vroeg op, om broodjes te bakken, voor de mensen.Op weg naar het centrum zie ik vanuit mijn ooghoeken genegeerde teleurstelling. Als ik alsnog rem, sjokt hij hoopvol naar het fietspad: een man van eind dertig met een aktentas onder zijn arm.
Hij komt uit Irak en moet naar Groningen. Daar heeft hij een adres waar hij geld kan ontvangen van zijn moeder in Denemarken. Of ik hem kan helpen. Het is overduidelijk dat ik dat maar op één manier kan.

“Just don’t buy a ticket and take a train, see what happens”, adviseer ik hem in de taal waarin hij mij had aangesproken. Maar zwartrijden, dat mag hij niet van zijn advocaat. 24,60, heeft hij nodig. Hij biedt me zijn telefoon aan. In zijn groezelige handen ligt een Nokia 6310. Een toestel waarmee je in 2002 bewees dat je erbij hoorde. Ik noteer zijn telefoonnummer en zeg dat ik hem bel als ik terugkom uit de stad.

Onderweg bel ik naar Vluchtelingenwerk. De telefoniste stelt een basisvraag: heeft meneer asiel aangevraagd?
– Dat weet ik eerlijk gezegd niet. Ik neem aan van wel?
– Laat hem hierheen komen, we zitten in Noord.


Ik bel de Irakees. Ja, hij heeft asiel aangevraagd maar hij is uitgeprocedeerd. Vluchtelingenwerk kan niks meer voor hem doen, zegt hij.

Vorige Volgende