Srebrenica: Ordelijk verlopen

Hasan Nuhanovic was die dag al tien keer geïnterviewd en hij was liever aan de bar van Calypso blijven hangen, met zijn Bacardi Breezer. Hij oogde vermoeid, om niet te zeggen afgepeigerd. Toch sleepte ik hem mee naar de rommelige kamer in de oude bioscoop, waar RTL Nieuws zich tijdelijk geïnstalleerd had. Nogmaals zou de tolk van Dutchbat in Srebrenica moeten vertellen hoe hij gepleit had voor een pasje ten behoeve van zijn jongere broer, hoe dat verzoek geweigerd was en hoe zijn broer door de Serviërs werd afgevoerd en vermoord, net als de rest van zijn familie. Hij had het verhaal nu zo vaak verteld dat de emotie zich niet meer toonde in zijn gezicht.

Zodra ik Hasan had afgeleverd, ging ik verder, informeren bij de stage manager en de technici of alles naar hun zin verliep. Toen trok een journaliste aan mijn mouw of ik zo snel mogelijk Ronald Giphart voor haar microfoon kon halen. Ik dook onder een camera door en legde het verzoek aan hem voor. Daarna was de beurt aan het meisje van het lokale huis-aan-huisblad, helemaal onderaan in de journalistieke pikorde.

Hoewel ik de Nacht van Srebrenica zelf georganiseerd had, was ik misschien wel degene die op dit moment het minste betrokkenheid voelde, bedacht ik ineens. Mijn gedachten waren niet bij de verschrikkingen. Ik werd in beslag genomen door andere zaken. Konden de journalisten hun werk doen, waren de gasten binnen, hoe gingen we het uitlopende programma weer binnen de afgesproken tijd brengen, enzovoort. Ik kon het me helemaal niet veroorloven met de inhoud bezig te zijn.

Het was een merkwaardige paradox, dat je iets organiseerde om mensen met hun neus op een onderwerp te drukken, maar dat je zelf meer met de procescontrole bezig was dan met dat onderwerp. Ik keek op mijn horloge. RTL moest zich aan de bemeten tijd houden, want Hasan was daarna weer elders nodig. Als hij een overheadprojector of een waterpomptang was geweest, dan had dat voor mijn zorg op dat moment helemaal niets uitgemaakt. Alles en iedereen maakte deel uit van het virtuele stroomschema dat ik voor deze avond in mijn hoofd had. Een ontbrekende katheder was erger dan een ontbrekende schrijver die zijn solidariteit wilde tonen met de slachtoffers van Srebrenica aan de vooravond van de verschijning van het Niod-rapport. Ik was een Nederlander, ik wilde vooral dat alles een beetje ordelijk verliep.

Even nam ik pauze. Een delegatie van de overlevenden, vrouwen met doorleefde blikken, betrad het podium. Ze wilden hun verhaal doen, hun woede uiten, om wat er gebeurd was, maar op deze avond ook om de stilte waarmee ze tegemoet werden getreden, terwijl degenen die beloofd hadden hen te beschermen onderling ruzieden over de vraag wie nou het meeste blaam trof voor het rampzalige falen. Verbitterd vertelde een oude vrouw met een hoofddoek hoe ze verjaagd waren uit Srebrenica, hoe ze hun heil gezocht hadden bij de compound van Dutchbat in Potocari, hoe de Nederlandse soldaten de Serviërs assisteerden om te zorgen dat het inladen van de passagiers in de bussen een beetje ordelijk verliep, hoe de mannen van hun papieren en bezittingen beroofd werden, separaat afgevoerd, gemarteld en ten slotte vermoord.

Toen onderbrak ik, gevoelloze, in stilte de gedachtengang van de vrouw met het verhaal, omdat ik wilde nagaan of Marcel Möring al gearriveerd was. Terwijl ik de trap af liep bedacht ik ineens iets. Stel dat een van die mannen uit de martelkamer ontsnapt was, stel dat hij de Nederlandse grens bereikt had. Dan liep hij de kans bij gebrek aan papieren teruggestuurd te worden. Meneer, u zou best wel eens economisch vluchteling kunnen zijn en u begrijpt dat we dat risico niet kunnen nemen, dus daar is het gat van de deur. Even wond ik me op. Toen zag ik gelukkig Marcel lopen.

  1. 1

    Stel dat een van die mannen uit de martelkamer ontsnapt was, stel dat hij de Nederlandse grens bereikt had. Dan liep hij de kans bij gebrek aan papieren teruggestuurd te worden. Meneer, u zou best wel eens economisch vluchteling kunnen zijn en u begrijpt dat we dat risico niet kunnen nemen, dus daar is het gat van de deur.

    Wat een onvoorstelbaar goedkope manier om op deze manier je vermeende gelijk te moeten halen. Echt, te triest voor woorden.

  2. 2

    Het was een merkwaardige paradox, dat je iets organiseerde om mensen met hun neus op een onderwerp te drukken, maar dat je zelf meer met de procescontrole bezig was dan met dat onderwerp.

    Het zal je hoog zitten Christian. Maar het die technocratische inslag – noem het schizofrenie, afstandelijkheid, concentratie, mentale vervreemding, onmenselijkheid – die Europa (de beschaving? de mensheid?) mogelijk en onmogelijk maakt.

    In Srebrenica zag men de donkere kant van wat dat kan doen.
    Het lijkt de rode draad bij de mensheid.

    En wat doen we er mee, behalve het als een mantra herhalend in het geheugen roepen?

    (Oh, en Karremans en Dutchbat modderen maar door en hebben er genoeg van!)

  3. 3

    @1: hoezo goedkoop? Dat is toch gewoon een realistische weergave van de wijze waarop Nederland omgaat met vluchtelingen?

  4. 4

    Toen het kabinet besloot militairen voor een vredesmissie naar Srebrenica te sturen, wilde de Tweede Kamer gen zware wapens. Dat zou alleen maar agressie opleveren. Si vis pacem, para bellum wisten zelfs de oude Grieken, maar hier wist men beter. Toen de bevoorradingstransporten werden tegengehouden, kon Dutchbat alleen afdruipen. De Britten daarentegen hadden zware wapens bij zich. Een tank vooraan het konvooi deed wonderen en maakte Serviërs, Bosniërs of Kroaten tot meewerkende voorwerpen. Geen transport werd (lang) tegen gehouden. Maar niet Dutchbat, die waren immers op vredesmissie. “To deter by presence” noemde de VN dit.

    Toen de Serviërs de enclave binnenvielen, met dramatische gevolgen, wist de volksvertegenwoordiging het al weer beter. Lafaards werd nog net niet in de mond genomen, maar commentaar te over. Maar wat hadden degene met kritiek op Karremans dan verwacht, jezelf doodvechten? Ze hadden luchtsteun verwacht en kregen de hoon van de natie over zich heen. Als mijn geheugen mij niet in de steek laat was het met name het pacifistische Groen Links die het meeste commentaar had. Een schande voor het Nederlandse Leger /Volk werd het genoemd.

    En nu komt de aap (weer) uit de mouw, luchtsteun is er niet gekomen vanwege afspraken tussen Frankrijk, Verenigde Staten en het VK. En dus niet die laffe Karremans, maar de verantwoordelijk minister Voorhoeve die zich moet rot schamen. Verontschuldigingen, niet alleen voor de inwoners van Srebrenica, maar ook voor Dutchbat, voor het ontbreken van een goed voorbereiding en uitrusting, het ontbreken van een duidelijk en goed mandaat, en voor de ontvangst in Nederland van een missie die al was gefaald voordat hij was begonnen.

  5. 5

    Mooi verhaal. Iedere oorlog wordt (op voorhand) gebruikt voor een tsunami van theater maken, stereotypen bevestigen, ‘nieuws fabriceren’ Hollywood.

    Met een Karremans hoef je geen medelijden te hebben. Zou de omgekeerde wereld zijn. De man is er best voor betaald. Mag je verwachten dat de man wel bekend is met de (werkelijke) missie van de NAVO. Vrede en veilighied brengen of bewaken?
    Echt niet. Integendeel, NAVO en oorlogsmisdaden (laten begaan)gaan hand in hand.

    President Truman, bevestigde NATO onderworpenheid aan de VN, in April 12, 1949, voor de Senaat:
    “De 12 landen … VN verdrag, en onderwerpen zich aan maatregelen die de Veiligheids Raad besluit te nemen ….” (9)
    In a 1960 speech and pamphlet
    “The Goal is Government of All the World,”

    Geheim Bevel Reagan NSDD 166 in maart ’85 – bewapening jihadisten, omverwerpen gematigde regeringen aka ‘War on terror’ http://www.veteranstoday.com/2011/05/05/the-american-awakening-can-it-happen-here/

    The Downing Street Memo – fabriceren van ‘bewijzen’ om oorlogen te rechtvaardigen; NATO doctrine R2P
    http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/discussion/2005/06/14/DI2005061401261.html

    Deze quote is terzake ook veelzeggend:
    “* []De Bosniers doodden 2000 burgers rondom Sebrenica. Het geld voor wapens kwam o.a. van WAMY (World Assembly Moslem Youth) van Osama’s neef Abdullah Bin Laden uit de V.S, Virginia-Washington DC.
    Deze werd gesteund door de CIA.
    Dat is ook opgemerkt door de “Dutch intelligence” die alleen een grote basis in Sebrenica had.[/b]
    * er zijn nog wat andere belangrijke stukjes informatie die ik in dit uittreksel vergeten ben mee te nemen.
    @ copyright tekst: http://argusoog.punt.nl/?id=362157& … bl_archief

    Ik heb hierover nog een zwik bronnen. Buitenlandse onderzoeksjournalisten;
    in Nederland is de censuur kennelijk te agressief, dat journalisten zich er niet aan branden, voor schietschijf dienen.

    Karremans is toch niet zo gemankeerd dat hij zelf niet kan Googlen?