De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Het is tegenwoordig mode om jaren-tachtigklassiekers in een electroswing- of bossanova-jasje te steken. Maar je kunt ze ook eigentijds uitvoeren op een manier die nauw aansluit bij hoe ze oorspronkelijk bedoeld zijn. Dat doet het Griekse duo Marsheaux. Bovenstaand nummer is overigens een eigen compositie, al zou het zo een remake van een Depeche Mode nummer kunnen zijn.
Mijn voorkeur voor de klassieke gitaar, liefst in een minder bekende uitvoering, is u allicht al eerder opgevallen. Deze keer speelt Anders Miolin op zijn dertiensnarige instrument een stuk van Gaspar Sanz, een Spaanse componist uit de zeventiende eeuw.
Vive la Fete komt uit Gent en houdt graag het tempo erin. Het olala-gehalte van de outfits van zangeres Els Pynoo is een belangrijke aanjager voor de populariteit van de groep, die ook alweer vijftien jaar bestaat.
Na de Marokkaanse diva van een tijdje terug nu een Turkse diva: de koningin van de Turkse pop samen met de koning van de Balkan.
Sezen Aksu debuteerde in 1975, en heeft sindsdien grote invloed gehad op de Turkse popmuziek. Sinds haar samenwerking met Goran Bregovic is ze ook buiten Turkije bekend geworden. Ze heeft een twintigtal platen op haar naam staan.
Goran Bregovic is Bosniër, debuteerde in ongeveer dezelfde periode, en kan beschouwd worden als een veteraan in de Balkanmuziek die met veel artiesten heeft samengewerkt, van rock tot klassiek. Zijn muziek bevat thema’s uit alle balkanlanden, inclusief Turkije. In het westen is hij vooral bekend als componist van de muziek bij de absurde films van Emir Kusturica.
Als je Thebe Neruda Kgositsile heet en een rapcarrière ambieert, kun je beter een artiestennaam kiezen. Earl Sweatshirt dus. Beetje standaard gangsterrap, maar een behoorlijk nonstandaard clipje erbij.
Uit 1983. Van Suicidal Tendencies.
De money quote:
I went to your schools, I went to your churches,
I went to your institutional learning facilities.
So how can you say I’m crazy?
Natacha Atlas is een zangeres/buikdanseres met Marokkaanse/Egyptische/Palestijnse achtergrond. Ze groeide op in de Marokkaanse wijk van Brussel, en begon daar haar carriere bij de band Transglobal Underground.
In 1995 is ze voor zichzelf begonnen; sindsdien staat er een klein tiental studio-albums op haar naam. Ze combineert traditioneel arabische, marokkaanse en joodse invloeden met moderne westerse electro, hiphop, tango, pop, en nog wat meer. Haar platen meanderen heen en weer tussen grotendeels traditioneel en westerse pop, en alles er tussenin met vele zijsporen. De meeste muziek schrijft ze zelf, met af en toe een cover er tussendoor.
Swing Republic heeft twee albums uit, maar een nogal beperkte biografie. Laten we het er dus maar op houden dat ze gewoon lekkere electroswing maken.
De gospelmannen van The Dixie Hummingbirds kenden hun glorietijd in de jaren zestig en zeventig. In bovenstaand optreden tijdens het Newport Folk Festival 1966, valt de schreeuwerige zang van leadzanger Ira Tucker op, een stijl die later door onder andere James Brown tot grote hoogte gebracht zou worden.
De kenners moeten me maar corrigeren, maar voor de muziek van het Finse Korpiklaani trek ik graag de termn ‘pretmetal’ uit de kast.
Nog meer eighties trash, maar met een uitermate vermakelijke clip. Hoewel ik de piano op het grasveld – vreemd genoeg – altijd een tikje ontroerend heb gevonden.
De groep Ph.D. haalde met dit nummer in 1982 een grote hit. Hoe was het mogelijk, vraag je je soms af.
Voordat Ronnie James Dio bij Black Sabbath verzeild raakte, maakte hij furore als zanger van Rainbow.
Stargazer uit 1976 wordt algemeen beschouwd als hun beste nummer, mede dankzij het gitaarwerk van bandleider Ritchie Blackmore (van Deep Purple-faam).