De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Weer even heel wat anders: (hardcore) hiphop uit eigen land! En dat je niet met De Kreek moet fokken – aldus sprak Lost Rebels. Ik denk dat het gaat over een straat met die naam in Spijkenisse, maar 100% zeker weet ik het niet.
Eh, tja, sorry P.J. Cokema, om de vrolijke hoop van deze ochtend weer de grond in te trappen. Maar Warbringer is er niet zo van overtuigd dat het allemaal goed komt, blijkens de tekst van hun nummer A Better World:
No hope for tomorrow
The future is dead
Maar het is fantastische thrash metal en dat is natuurlijk het voornaamste criterium voor een rubriek als de Closing Time. Qua thematiek past het prima in de serie ‘moeder aarde‘ (waar ik al veel te lang niets in heb gepost, dus bij deze en hopelijk de komende tijd een poging die omissie te herstellen).
Het was een mooie dag. Met 15.000 mensen. Dat geeft weer wat hoop. En natuurlijk…
“Is it human to adore life?”
Zeker wel, en na vandaag kunnen we, met de Savages, zingen: “I adore life”.
We zien en horen Jehnny Beth (zang), Gemma Thompson ( gitaar), Ayse Hassan (basgitaar) en Fay Milton (drums)
En ja, we doen vandaag gewoon wéér een nummertje Motörhead, want het is toch godgeklaagd dat we hier niet minder dan VIER keer iets van Hawkwind hebben neergeplempt met de mededeling ‘dat dit de oude band van Lemmy was’ en bla bla keibelangrijk want die startte toen Motörhead – maar van die band hadden we (tot gister dus) alleen een eenzame Bowie-cover, en niets van het eigen werk. Bij deze dus de absolute klassieker.
Lekker jaren 90 old school horror en Motörhead, gecombineerd in een fijn clipje uit het Mtv-tijdperk, toen op Headbangers Ball nog daadwerkelijk wel eens goede muziek te zien was aldaar.
Allemaal komen, er is een feestje! Het wordt gegeven door Bewitched. Eigenlijk is het nummer een cover van Black Widow, maar die ken ik niet – wellicht kan iemand in de reaguurderspanelen er meer over vertellen.
Borderline, van UFO, omdat een nummertje hardrock op zijn tijd goed is voor iedereen.
Isilielis het soloproject van de Japanse Tsukishiro Himari, die folky metalachtige J-pop maakt… denk ik? Ach, die neiging van ons ook om alles in een hokje te stoppen, fuck dat. Lang leve het eclectisme!
Zomaar, geen idee waarom dit nummer opeens bij me op kwam.
Eigenlijk vind ik hen akoestisch veel sterker, maar The Editors hebben heel gewiekst traditionele rockmuziek weten te combineren met elektronische beats.
Het festivalpubliek slobbert het al jaren op alsof er warme snacks worden geserveerd.
Ja, u ziet het goed: dit is een jonge Nick Cave in 1978 in een soort promotievideo voor zijn eerste band, The Boys Next Door, die zich later om zou dopen tot The Birthday Party.
Ze waren jong en rebels. Wie had kunnen denken dat daar nog eens een oude crooner uit zou kruipen?
Marlon Williams is een Nieuw-Zeelandse zanger van Maori-afkomst, die hier op jaren ’50 klanken bezingt hoe hij eenzaam op de oceaan dobbert, ver van zijn liefje.