Closing Time | Hot Chocolate
Hot Chocolate was een band die ik als tiener al niet serieus kon nemen. Maar goed, Errol Brown is overleden, dus de nostalgie krijgt even de overhand.
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Hot Chocolate was een band die ik als tiener al niet serieus kon nemen. Maar goed, Errol Brown is overleden, dus de nostalgie krijgt even de overhand.
Dissidenten is een duitse band die worldbeat maakt. Dat doen ze meestal door voor elke plaat een bepaald land te kiezen, naar het land in kwestie te reizen, en met locale muscici in de weer te gaan. De kracht van Dissidenten is dat ze geen last hebben van grote ego’s waardoor ze de locale artiesten met wie ze samenwerken steeds alle ruimte geven.
Zo ook op The Jungle Book uit 1993. Luister naar Lost Hindu Tapes.
Na de toepasselijke titel van gisteren weer een toepasselijke titel, dit keer van Deep Forest, een franse ethno-electronica band. Uit 1995.
Een toepasselijke Closing Time van Jocelyn Pook. Uit 1999, van haar album Flood.
Als u dacht dat de outfits van Lady Gaga extravagant waren, had u nog geen kennis gemaakt met de creaties van de peetvaders van de funk, George Clinton en Parliament & Funkadelic.
Het lijkt erop dat ze allerhande zolders met verkleedspullen hebben geplunderd, maar ze wisten wel een feestje te bouwen.
Concertregistratie in Houston, Texas, 1976
Test Dept. (spreek uit als Test Department) was een anarchistisch muziekgezelschap uit de jaren 80 en 90. Ze waren een van de eerste industriele acts, met altijd een zware nadruk op percussie, maar ook regelmatig een rol voor traditionele instrumenten zoals doedelzak.
In den beginne werd er vooral met sloophamers complex geramd op auto-onderdelen, lege olievaten en andere materiaal bijeengegaard op vuilnisbelten en autokerkhoven.
In latere periodes groeide dat uit tot grootse projecten compleet met orkest, zoals op Pax Britannica. Een plaat die begint met het alom bejubelen van de grootse Britse history (met een hoofdrol voor de stem van Margareth Thatcher), via dood-en-verderf en andere oorlogsellende, tot ze aan het einde in ultiem sarcasme de nieuwe wereldorde er in beuken met de woorden van George Bush sr. die uitroept “We are Americans”.
Hier een stuk uit het midden, met de opvallende combinatie van doedelzak, didgeridoo en orkest: from the land.
Across 110th Street is een Amerikaanse misdaadfilm uit 1972. Een drugsdeal loopt uit op een bloedbad, de mafia wil haar geld terug en de (zwarte) daders een lesje leren. De racistische en corrupte politiekapitein Frank Matinelli (Anthony Quinn) wordt gekoppeld aan de zwarte, onkreukbare rechercheur Pope (Yaphet Kotto) om de zaak op te lossen. Een confrontatie is onvermijdelijk.
Bobby Womack maakte de titelsong voor de film. Het nummer werd een instant hit. Terecht, want het nummer heeft de tand des tijds goed doorstaan.
Maggot Brain is het titelnummer van Funkadelic’s gelijknamige album uit 1971.
Naar verluid speelde gitarist Eddie Hazel het nummer destijds in één ruk in.
Vijfenveertig jaar na dato nog net zo actueel als ooit: ‘Ball of Confusion‘ van de Temptations.
Oorlogen, politiegeweld, racisme, rassenrellen, werkloosheid, drugsgebruik en een impotente democratie die vooral voor de rijken en bevoorrechten werkt.
Er is eigenlijk niet zoveel veranderd, behalve dat Motown niet langer dit soort kwaliteitsplaten uitspuwt als betrof het hete kogels uit een mitrailleur.
En dat is dan wel weer jammer.
Dick Dale & The Del Tones brachten Misirlou in 1960 de popmuziek binnen. De eerste opname van het lied over een Egyptisch meisje dateert uit 1927, toen het door een Griekse troubadour werd opgenomen (in het Grieks, met de nodige Turkse en Arabische leenwoorden), maar de oorsprong moet ergens in Anatolië gezocht worden. Surfrocker Dick Dale (echte naam: Richard Monsour) is half Libanees en kende het nummer uit zijn familie.
Guido Möbius vergast de wereld al een aantal jaren op experimentele platen. Vroeger vooral instrumentaal maar er duiken steeds meer vocalen op in z’n albums. Tegelijkertijd wordt het allemaal wat frivoler.
Hier op “Judgment” doet hij vooral lekker maf.
Dat zie je niet vaak: een singer/songwriter die zichzelf begeleidt op een cello. Gabriel Royal doet het, meestal ergens op een metrostation in New York.