De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Iyeoka Okoawo is een Amerikaans-Nigeriaanse dichteres/zangeres, die met gemak van het ene genre naar het andere meandert. Hierboven een staaltje uptempo jazz, dat vaaglijk aan Sade doet denken, maar dan met meer pit.
María Nieves Rebolledo Vila, beter bekend als Bebe, is een Spaanse singer-songwriter die in 2005 de Latin Emmy Award won als beste nieuwe act. Meteen daarna nam ze een pauze van vijf jaar. Sindsdien laat ze af en toe wat van zich horen, als zangeres of als actrice.
Tiësto heeft inmiddels waarschijnlijk een stuk of duizend remixes gemaakt, maar bovenstaande remix van het nummer Innocente van Delerium vind ik toch een van de meer geslaagde, niet in het minst omdat de clip opgenomen is in Toronto, om de hoek waar ik destijds verbleef. Dus bij voorbaat excuses voor mijn guilty pleasure.
Ondatrópica is een uitgebreid gezelschap uit Bogotá. Señoras y señores, dansamos la cumbia!
Amanda Palmer is sinds haar tijd bij de Dresden Dolls een van mijn favoriete artiesten. Cabaret op muziek, een beetje zoals Acda en de Munnik, waarbij die laatsten dan wel de iets minder getalenteerde achterlijke broertjes zijn. Voor verder luisterplezier verwijs ik u graag naar spotify en youtube. Hier alvast een beginnetje waarin ze een soort van ode brengt aan, eh, lichaamsbeharing.
Kate Tempest, volgens haar wikipedia woordkunsternaar, dichter en toneelschrijver maakte hier een nummer dat vertwijfeling in de liefde combineert met de problemen die jongeren in de huidige economie tegenkomen.
Zelfs op de site van hun label blijft duister wie er achter Urban Country zitten. Maar topmuzikanten zijn het, gezien de volkomen vanzelfsprekende manier waarop ze hier hiphop en country door elkaar heen vlechten.
Lusine maakte met “Two Dots” een aanstekelijk liedje, dat ondanks de beperkte tekst ook nog eens ergens over gaat.
]
Aan het einde van de negentiende eeuw schreven Gilbert & Sullivan, ofwel librettist W. S. Gilbert (1836–1911) en componist Arthur Sullivan (1842–1900) veertien komische opera’s, waarmee ze de grondslag legden voor wat nu een “musical” heet. Om de waarheid te zeggen: het is niet de muziek waar ik zelf heel enthousiast van word, maar dat wil niet zeggen dat ik niet soms verbluft luister naar hoe knap sommige zangers zijn.
The Lumineers, gewoon een sympathiek gitaarbandje uit Denver.
Als het Rapport van de Club van Rome op muziek was gezet, zou het hebben geklonken als “In the year 2525”, het zomerhitje waarmee Dennis Zager & Rick Evans de hitparades in 1969 bestormden. Een vrolijk deuntje met een buitengewoon zwartgallige tekst over de voortgaande dehumanisering van de mensheid in de toekomst. Ironisch genoeg stond het liedje, vol wantrouwen jegens de hedendaagse techniek, op één in de Billboard Top-100 toen Neil Armstrong die kleine stap voor een mens zette en suggereerde dat techniek toch ook leuke kanten had.