De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
]
De nieuwe Sargasso-columnist Marcel Hulspas verwees eerder vandaag naar ‘Space Oddity‘, het beroemde nummer van David Bowie. Hier is een versie door Chris Hadfield, de eerste Canadese astronaut. De locatie waar hij het liedje opnam is – hoe zeg ik het – even bijzonder als voor de hand liggend.
]
Er is een fraai verhaal – en het is nog waar ook – dat BBC-diskjockey John Peel, nadat hij “Teenage Kicks” van The Undertones had gedraaid, de single nog een tweede keer draaide, met de historische woorden “It doesn’t get much better than this”. Dat was 1978 en het is makkelijk te begrijpen waarom Peel er zo over dacht. “Teenage Kicks” heeft alles wat een liedje moet hebben.
Wat krijg je als je een arrangement van New Order kruist met de deprimerende methodistenrock van Sixteen Horsepower, dat tegenwoordig door het leven gaat als Woven Hand?
Een lied dat gekenmerkt wordt door z’n voortjagende percussie en drukkende sfeer, natuurlijk. Niet ieders kopje thee, maar ik houd er wel van.
]
Eerder vandaag werd het lichaam van president Islam Karimov van Oezbekistan begraven. De man die zijn land leidde in de jaren na de instorting van de Sovjet-Unie, die het communisme afzwoer, die een stalinistisch staatsapparaat handhaafde en die Amerika als bondgenoot kreeg, heeft geen duidelijke opvolger. Dat was ooit wel anders: zijn dochter Gulnara gold een tijd lang als kandidaat, tot deze zakenvrouw, mecenas en VN-diplomate in opspraak raakte wegens het aannemen van steekpenningen.
Oke mensen, ik kon alleen het volledige album vinden, dus u krijgt de mogelijkheid om veertig minuten te luisteren naar het debuutalbum van Osamu Kitajima. Psychedelische rock met Japanse roots uit de jaren zeventig. Het eerste nummer duurt krap vier minuten.
William Elliot Whitmore is een Amerikaanse blues- en countryzanger. Hoe dicht dat allemaal tegen elkaar aan kan hangen blijkt uit bovenstaand nummer. Neem een bluesschema en speel het op een banjo – het klinkt als bluegrass. Zet er een slepende stem bij op en je sleurt het naar country.
Als we het dan toch over Alphaville-covers hebben, mag deze verstilde versie van ‘Big in Japan’ niet onvernoemd blijven. Was het origineel getoonzet als oppervlakkige, up-tempo meebruller, de Noorse singer-songwriter Ane Brun weet de tekst terug te brengen tot al haar breekbare troosteloosheid.
Want je kunt wel cynisch zeggen dat je dermate megagroot bent in Japan dat ze je geld toegeven om met je te mogen slapen, als je hart op een nare manier gebroken wordt, blijf je natuurlijk achter in een daas van mistroostige leegte.
De eeuwige jeugd, wie droomt daar niet van? Maar zou het eeuwige leven echt wel zo’n zegen zijn? Meer dan één zanger vroeg zich dat af (ik denk natuurlijk aan Freddy Mercury en de soundtrack die hij met Queen schreef voor die B-film over een onsterfelijke buitenaardse ziel verstopt in het lichaam van een Schotse Highlander).
Hartwig Schierbaum, artiestennaam ‘Marian Gold’ – de zanger van Alphaville, dat hierboven wordt gecovered – is er in ieder geval niet jonger op geworden. Als pafferige zestiger, de grijze haren verscholen onder een dikke laag zwarte verf, hijst hij zich nog altijd op podia om zijn beste keelklanken ten gehore te brengen.
Youtube biedt allerlei artiesten de kans om buiten traditionele platenmaatschappijen en radiozenders om hun kunsten te vertonen en een publiek te verwerven.
Zoals singer-songwriter Lauren O’Connell, die weer regelmatig samenwerkt met Nataly Dawn van Pomplamoose; ook zo’n getalenteerd Youtubebandje.
Hier geeft ze een meeslepende en bij vlagen huiveringwekkende weergave van de traditional ‘O Death’, die bekend werd in de uitvoering van de onlangs overleden Ralph Stanley, door de film ‘O Brother where art thou?’ van de gebroeders Coen. Die Stanley is in ieder geval stokoud geworden.
Johannes Faes, beter bekend onder zijn pseudoniem Tourist LeMC, is een Belgische hiphop- en kleinkunstartiest. Hij zingt in Antwerps dialect, wat z’n muziek op de een of andere manier alleen maar beter maakt.
Röyksopp en Robin namen een tijdje geleden een aantal nummers gezamenlijk op, waarvan er twee op het afsluitende album van Röyksopp, “The inevitable end“, terecht kwamen. Dat waren bovenstaande nummer en “Do it again“.
Wye Oak is een indie-rockduo dat doorbrak naar een breder publiek toen de populaire televisieserie The Walking Dead een versie van bovenstaand nummer verwerkte in een van haar afleveringen.