Closing Time | Sahalé
Sahalé is een Franse dj/producer die elektronische muziek combineert met wereldmuziek. Soms evident, soms wat minder, zoals in bovenstaande track.
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Sahalé is een Franse dj/producer die elektronische muziek combineert met wereldmuziek. Soms evident, soms wat minder, zoals in bovenstaande track.
Francesca Gagnon is een Canadese zangeres en actrice, die jarenlang aan het Cirque du Soleil verbonden was. Ze beheerst talloze zangstijlen, zoals hierboven de tango.
Deze hadden we eigenlijk eerder moeten plaatsen, als afsluiting van Daan Nijssens serie over het Gilgamesh epos (1, 2, 3, 4, 5). Maar goed, beter laat dan nooit. Naast de verhalen wordt ook de muziek uit die tijd gereconstrueerd. De Canadese multi-instrumentalist Peter Pringle waagt zich hierboven aan een paar verzen van het Gilgamesh epos in het Sumerisch op een gereconstrueerde luit.
Linkrust is een in de anonimiteit opererende dj/producer (zelf zegt hij “beatmaker”), die in het Frans communiceert met zijn publiek. Standplaats: Grenoble. De muziek is jazzy, fragementen van ruizige oude platen ingebed in niet al te toegankelijke beats.
Ooit liep ik met een grote schoonheid een lange smalle straat omhoog naar het hart van Istanbul. Na een idyllische dag op een nabijgelegen eiland waren we op weg terug naar een conferentie waarvoor we in de stad waren. Halverwege de smalle straat rende een groep jongeren met gasmaskers op ons tegemoet en voorbij. Boven op de heuvel was het Gezipark protest gaande. Een van de rennende gasmaskers gebaarde ons dat het gevaarlijk was en we mee moesten komen.
“No Lives Matter” is een nummer van de nieuwe CD Bloodlust, van Body Count. Dat is de metalband van rapper en acteur Ice-T. Eerder schreef ik hier op Sargasso al over Body Count en hun protestliederen tegen excessief politiegeweld. In 2017 ageert de band hier nog steeds tegen, en daar hebben ze helaas alle reden toe. Ze kijken er dan ook danig ontstemd bij, in deze videoclip. Die oprechte boosheid is wellicht wel de reden dat zij na meer dan 25 jaar nog steeds uitstekende, keiharde muziek maken, met vlijmscherpe teksten. In tegenstelling tot veel van hun collega’s in de hardere muziek, waar met de jaren vaak de gezapigheid toeslaat.
Tessa Violet werd als tiener groot met haar eigen Youtube-kanaal. Ze deed modellenwerk, maar koos voor de muziek. Het meeste klinkt vrij commercieel, maar bovenstaand is een stemmig liedje met een ditto lowbudget clipje.
The Staves zijn drie zussen uit het Britse Watford. Zuivere samenzang is hun handelsmerk.
Het Britse duo Oh Wonder vestigde de aandacht op zich door zijn eerste album te publiceren als feuilleton: iedere maand een nieuw liedje en aan het eind de bundel. De vrolijke nietaandehandpop sloeg aan, een toernee volgde (onder andere Lowlands vorig jaar). Vorige maand kwam een nieuw album uit, in één keer ditmaal, waarvan bovenstaand clipje afkomstig is.
Als je het artwork rond Bohren & der Club of Gore aanschouwt, zou je snoeiharde death-metal, grunge, of iets in die hoek verwachten. Maar nee, we blijven ongeveer in de zelfde sfeer als gisteren, maar dan nog een tikje duistererder. De Duitsers van Bohren & der Club of Gore staan bekend als de meesters van de grimmige, ingetogen darkjazz.
De Nederlander Jason Köhnen maakte als Bong-Ra breakcore, maar ja, soms wil je ook wel eens wat anders. Dus richtte hij samen met Gideon Kiers in 2000 het Kilimanjaro Darkjazz Ensemble op. Een trombonist, cellist, violist en zangeres er bij, en het ensemble was compleet. Het resultaat is duistere, melancholieke jazzy soundscapes, met af en toe een vleugje triphop, electronica en breakcore.