Closing Time | Laïs
, door
Laïs is een folkgroep uit Vlaanderen, bestaande uit drie zangeressen. De Wijn is van hun eerste cd, uit 1998. Proost!
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Closing Time | Deborah Harry & Iggy Pop
, door
In 1990 was AIDS een betrekkelijk nieuwe ziekte. Onderzoek was bitter hard noodzakelijk. “Red Hot + Blue” was het eerste van een reeks benefiet-albums waarmee geld werd geworven. Een nog altijd erg leuke elpee, met allerlei nummers van Cole Porter, uitgevoerd door de sterren die in 1990 groot waren: na een intro door Neneh Cherry die uitlegt wat AIDS is, komen onder andere David Byrne, Erasure, the Fine Young Cannibals, the Jungle Brothers, kd lang, Annie Lennox, Sinead O’Connor, The Pogues, the Thompson Twins, U2 en Tom Waits aan bod. Artwork van Keith Haring.
Closing Time | Iggy Pop
, door
Klassieke TV-beelden hierboven: Iggy Pop (voorheen The Stooges) gooit in 1977 in TopPop een lamp omver en gaat een palmboom te lijf. Uit mijn hoofd citeer ik het commentaar Het Parool vele jaren later aan het incident wijdde.
Vergeet de jaren zestig, vergeet Woodstock. Iggy Pop! Een palmboom! Het TopPop-decor! Hier werd muziekgeschiedenis geschreven.
“Lust for life” is natuurlijk al even klassiek. Behoeft geen toelichting. Geweldig nummer, ook na veertig jaar. Ik herinner het als de dag van gisteren al zat ik destijds in de brugklas. Een palmboom! Het TopPop-decor! Dit was nog nooit vertoond.
Closing Time | The Stooges
, door
Op de Summer of Love volgde de deceptie en op de deceptie volgde de punk. Een van de eerste bands die opteerde voor zelfdestructie en snoeiharde muziek was The Stooges uit Detroit, met als voorman James N. Osterberg Jr., beter bekend als Iggy Pop. Het in 1969 uitgebrachte “I wanna be your dog” (inderdaad, drie akkoorden en drie minuten, dus klassieke punk) is hun bekendste nummer.
Iggy Pop vertelde later dat hij het nummer losjes had gebaseerd op het één jaar oudere “A thing called love” van Jerry Reed, waarmee Johnny Cash later furore zou maken. Het zal waar zijn dat Pop andermans muziek naar zijn hand zette, maar het consequente gebruik van een arresleebel was toch echt zijn eigen idee.
Closing Time | Jules Deelder
, door
Ik kwam laatst met de fiets door de Benelux-tunnel, waar op een 900 meter lange tegelwand het gedicht “Lieve Ari” van Jules Deelder is aangebracht. Het ontroerde me. Op het clipje hierboven hoort u hoe Deelder het rapt.
Lieve Ari
Lieve Ari
wees niet bang.
De wereld is rond
en dat istie al lang.De mensen zijn goed
de mensen zijn slecht,
maar ze gaan allen
dezelfde wegHoe langer je leeft
hoe korter het duurt.
Je komt uit het water
en gaat door het vuur.Daarom lieve Ari
wees niet bang.
De wereld draait rond
en dat doettie nog lang.
Closing Time | Thurston Moore
, door
De New York Noise band Sonic Youth die haar hoogtepunt had in de jaren 80/90 bestaat inmiddels niet meer, helaas, maar niet getreurd: gitaristen Thurston Moore en Lee Renaldo gaan ieder op zichzelf gewoon door. We hoeven mijn favoriete alternative rockband dus niet echt te missen.
Thurston Moore woont tegenwoordig in London en heeft daar een band gevormd waarmee hij keurig om de zoveel jaar een album uitbrengt. Dit jaar komt hij met zijn nieuwe plaat “Rock n Roll Consciousness“. In de sound herkennen we de late Sonic Youth, die naar mijn mening niet onderdoet voor het vroege werk. Nog steeds de flink opzwepende soundscapes met gierende crescendo’s, maar het klinkt vriendelijker. Het openingsnummer ‘”Exalted” duurt een kleine 12 minuten. Wat Moore doet is niet nieuw meer, we kenden hem inmiddels al een kleine veertig jaar, en zijn laatste plaat klinkt niet alsof hij na zijn eerste nog enige majeure stijlverandering heeft willen ondergaan… maar waarom zou hij ook? Het is schitterende muziek.
Closing Time | Amii Stewart
, door
“Knock on wood” was in de jaren zestig een hit geweest van Eddie Floyd, en Amii Stewart maakte er dertien jaar later, in 1979, een dijk van een disco-single van. Hierboven het officiële clipje, dat de jaren zeventig toont op hun allerergst.
Hieronder nog eens. Zelfs de pretentie tot playbacken is opgegeven maar je kunt ook zien dat Stewart beter kon dansen dan de begeleidende balletgroep.
Closing Time | Multatuli
, door
U mag de Havelaar gerust ongelezen laten,* als u van Multatuli de Woutertje Pieterse maar leest: het onvoltooid gebleven maar prachtige verhaal over een sensitieve jongen die opgroeit in het negentiende-eeuwse Amsterdam. Een van de voorvallen is dat de tienjarige Wouter, begeesterd door een roman over een roofridder, een roverslied schrijft dat zijn leermeester, Meester Pennewip, bijkans een hartverzakking bezorgt.
Fay Lovsky zette Multatuli’s tekst (hieronder) op muziek (hierboven). Als u de roman wil lezen: er zijn verschillende versies, waaronder een hertaling door Ivo de Wijs (die er een overtuigend einde aan toevoegde), een versie met mooie tekeningen van Jan Kruis, of de online-versie van de DBNL.
Closing Time | The Supremes
, door
The Supremes behoeven geen toelichting: Florence Ballard, Diana Ross en Mary Wilson vormden een van de meest succesvolle Amerikaanse popgroepen uit de jaren zestig en waren een van de bekendste Motown-bands. “The Happening” uit 1967, met een tekst die even schrijnend is als de muziek vrolijk klinkt, is het laatste nummer waarop Ballard is te horen: een paar weken later werd ze ontslagen.
Closing Time | Barking Aunts
, door
Het weinige dat singer-songwriter Rudy Brinkman loslaat over zichzelf, is dat Barking Aunts een studioproject is waarbij hij soms wordt bijgestaan door zijn vrienden en dochters. De stad die hij in “Down in the city” bezingt, is onmiskenbaar Groningen. Het ontspannen nummer heeft iets prettig repetitiefs, tegen het hypnotiserende aan.
Closing Time | Dadras
, door
Percussie en ritme staan centraal in de muziek van ex-drummer Alex Dadras. Er is geen video bij dit nummer – van het album Rubaiyat II – maar met de cover art kun je je ook best 7+ minuten vermaken (wie het in detail wil bekijken kan hier inzoomen).
Closing Time | Mount Kimbie
, door
Als je niet meer weet hoe je een bepaalde muziekstijl moet noemen kun je altijd nog het meest passende genre pakken en er het woord ‘post’ voor zetten. Het duo Mount Kimbie weet zelf ook niet wat het moet met het label ‘postdub-step’, maar hoe dan ook luistert hun tweede album Cold Spring Fault Less Youth lekker weg.