Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Ric Ocasek

, door

Ric Ocasek was de zanger van de Amerikaanse new wave-band The Cars. En zoals het gaat: na een paar jaar begon hij voor zichzelf, met een solo-LP waarop hij wat experimenteler kon zijn dan in het oude teamverband. Hij had een bescheiden hitje met “Something to Grab For”.

Het was 1983, video-clipjes werden geacht verhaaltjes te vertellen en als je het budget niet had van een Michael Jackson (die met “Thriller” een standaard zette), moest je het anders aanpakken. Bijvoorbeeld met een onverwacht einde.

Closing Time | Bounce

, door

Gisteren vroeg we ‘Herinnert u zich deze nog?’ En we zetten het laatst genoemde hier weg. Leuk om ook de rest van de hekkensluiters eens langs te gaan. Zoals onder het filmpje staat geschreven: 9 minuten funk, kunt u dat aan? Zapp & Roger – More Bounce To The Ounce

Closing Time | Creme 21

, door

Het is vaker gedaan, een bekend deuntje op topsnelheid er doorheen raggen. Het resultaat is soms beter dan het origineel. Dat geldt althans voor Het Is Weer Voorbij Die Mooie Zomer van Gerard Cox. De Duitse versie van Rudi Carell evenaart het origineel in oubolligheid maar de opgefokte versie van Creme 21, ofschoon nog steeds geen goed nummer, was in 1996 wel een verbetering.

Overigens was Cox’ versie ook niet origineel: de melodie is van Steve Goodman.

Closing Time | Townes van Zandt

, door

Een prachtige cover van Townes van Zandt door de Be Good Tanyas kwam eerder al voorbij in Closing Time. Tijd om ’s mans eigen stem eens te laten horen. De drugs, drank, gokpartijen, depressies en andere ellende waarover hij zingt deden hem op 53-jarige leeftijd de das om. Ellendig, maar ook bewonderd en bemiddeld, dankzij het geld dat binnenkwam door covers van bewonderaars als Emmylou Harris en Willie Nelson.

Closing Time | Suicidal Tendencies

, door

Suicidal Tendencies is een Amerikaanse cross-over band, die zijn tijd ver vooruit was. Ze begonnen in 1980 als punkband, maar al rap ontwikkelde hun stijl zich tot een kenmerkende mix van punk, hardcore en thrash. De schreeuwende zang van hyperactieve frontman Mike Muir werd, en wordt nog steeds, afgewisseld met heerlijk melodieus gitaarwerk. Dan is de band toch op zijn best, zoals het geval is met het prachtige How Will I Laugh Tomorrow When I Can’t Even Smile Today.

Vorige Volgende