De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
]
Meer variatie, dat is wel aan ondergetekende besteed. Dus daarom maar weer eens een bijdrage aan Closing Time.
Mombu speelt naar eigen zeggen “Afro Grind / voodoom”, wat een mix is tussen Free Jazz, Afrikaanse percussie en metal. Het is een Italiaans duo met achtergronden in de Jazz, versterkt met een Afrikaan om de ritmes in te kleuren.
Malayeen is een avant-garde trio uit Beiroet, Libanon. Veel traditionele instrumenten (o.a. djarbouka), maar ook draaitafels, electronica en effecten.
Beats Antique zijn Amerikanen, maar ze verweven zoveel elementen van over en nergens in hun muziek, dat het prima past in het streven naar meer diversiteit in deze rubriek. Hier doen ze samen met Fanfare Kalashnikov uit Berlijn.
Colin Stetson timmert flink aan de weg de laatste jaren. De man heeft met z’n unieke techniek de saxofoon verheven tot een heel nieuwe dimensie. Hij maakt gebruik van circulaire ademhaling, microtonen, kleppen-percussie en stemvervorming via de sax. Daardoor worden alle geluiden in z’n muziek gemaakt door en via de sax: de percussie is het geluid van de kleppen van de sax, de stem is z’n eigen geluid dat hij tijdens het “normale spelen” via de saxofoon laat klinken. En ondertussen weet hij met z’n ademhalingstechnieken een continu zeer dicht geluid uit de sax te krijgen waarbij het verbazingwekkend is dat er geen gebruik gemaakt wordt van overdubben.
Tijdens het prakkiseren over niet-westerse muziek voor Closing Time, herinnerde ik me opeens dat ik vorig jaar voor hoevrouwendenken.nl al eens iets geschreven had over een muziekstuk dat me raakte. Het is weliswaar deels in het Engels, maar gezien de organisatoren en de samenstelling van het koor, voldoet het aan het criterium. Het bijzondere hieraan is dat deze groep bestaat uit moslims, joden en christenen, die aan het einde van de ramadan samenkwamen in Jeruzalem.
Best lastig, dat verzoek om meer diversiteit. Ik wilde het eigenlijk aan me voorbij laten gaan, wegens dat ik vrijwel alleen Engels- en Nederlandstalig in mijn collectie heb. Maar dat nestelt zich dan toch in je achterhoofd en dus heb ik vandaag zomaar allemaal Arabische liedjes zitten luisteren. Er zat weinig tussen dat het langer dan een minuut volhield. Tot ik dit tegenkwam. Prachtig!
Wat zei u? MEER obscure Sloveense shizzl, want die van gister was zo mooi? Snap ik, en geen probleem! Krst is een nummer van Brezno, dat ik ooit zag als het lokale voorprogramma op het onvolprezen metalfestival Metaldays.
In de categorie ‘niet-Westers of niet-Engelstalig‘ deel 2: Siddharta, die fijne Sloveense rock maken. Hier ziet u de lyrics video, zodat u lekker mee kan zingen. Mits u een beetje van de taal snapt, natuurlijk.
Of er alsjeblieft wat meer niet-Westerse en niet-Engelstalige muziek in de Closing Time kan, was de vraag. Eh, tja, sjesus… ik ben vooral van de metal, en das toch een behoorlijk westers gecentreerde subcultuur. En meestal in het Engels gezongen…
Van de andere kant, een uitdaging is altijd leuk. Treffen sie Saratoga. Ja, een Duitse wiki-pagina, want Spaans kunnen de meeste van jullie niet lezen, vermoed ik (ik in ieder geval niet), en het enige alternatief was Duits. Wat wel iets zegt over de grootte van de Duitse metalscene. Maar nu dwaal ik verdorie alwéér af.
Ik heb in deze rubriek al eerder een optreden van Marc Broussard gepromoot. Hij maakt ook eigen muziek, maar hij blinkt toch echt wel uit in zijn covers.
Mijn vriend, zelf blanke muzikant, in een band met 2 Surinamers, zanikt altijd over blanken die zwarte muziek vertolken. Die zouden de juiste snaar nooit kunnen raken, wat ik altijd een nogal racistische opvatting heb gevonden.
Marc bewijst zijn ongelijk. Die man heeft zoveel soul! En een enorme baard ja, niemand weet waarom, ooit had ie best een lekker bekkie…je vraagt je echt af…maar dat doet er ook niet toe. Als iemand graag lelijk wil zijn, dan moet ie dat lekker zelluf weten. Het doet niets af aan zijn talent.
Het 50-jarige Pinkpop dendert over de Limburgse heuvels. Natuurlijk zijn er volop lijstjes met hoogtepunten uit de 50 jaren, maar nergens een opname van de eerste act op het eerste Pinkpop van 1970.
Het moet de Haagse band Livin’ Blues zijn geweest, die in 1970/1971 een hit had met Wang Dang Doodle. Helaas geen Pinkpop-opname, we doen het met dit:
Na een half uur Livin’ Blues traden de George Baker Selection, Opus, Live, de Golden Earring, Mr. Albert Show, Bismarck, Keef Hartley’s Big Band en De Dream op. Om 18.30 uur moest het afgelopen zijn.
Componist/acteur Adrian Oswalt zocht uit of jazz wel met en buikorgeltje uitgevoerd kan worden. Dat kan dus.
Hij heeft een aantal bekende jazz standards op deze CD gezet. Er is natuurlijk één probleem met analoge mechanische instrumenten: ze kunnen, in tegenstelling tot echte jazzmuzikanten, niet imrpoviseren. Niet dat veel mensen zich daar aan storen. Er zijn zich jazzliefhbber noemende lieden die een opname van één bepaalde uitvoering van een of ander jazzstuk eindeloos herhaald kunnen beluisteren met altijd weer diezelfde solo.