De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Gary Clark Jr. doet het coronaleed even vergeten met deze moddervette cover van Jimi Hendrix’ Voodoo Child. Even de eerste minuut met gebabbel doorspoelen.
Meer dan één zwarte jazzmuzikant bekeerde zich tot de islam. Yusef Lateef (1920-2013) bekeerde zich in de jaren vijftig terwijl hij aan het conservatorium studeerde. Tot een ketters geachte variant, dat dan weer wel.
Eigenlijk was het de bedoeling dat de Buena Vista Social Club een kruisbestuiving zou vormen tussen Cubaanse en Afrikaanse muzikanten. In 2010 kreeg Eliades Ochoa alsnog de kans deze droom te realiseren met het album AfroCubism, waar diverse muzikanten uit Mali op meespeelden.
Senora May trad 2 november 2019 op in de bovenzaal van de Oosterpoort in Groningen bij het Take Rootfestival. Voor mij was ze vóór dit festival volslagen onbekend, maar er stond toch al een tijdje voor aanvang van het optreden een rij voor de deur te wachten. Ze stond in haar eentje op het podium en kreeg het publiek muisstil tijdens dit uitstekende concert. Helaas staat dit prachtige nummer niet op haar vooralsnog enige cd, Lainhart.
Ooit zagen we deze energieke maritime-raw-folk-band, zoals ze zichzelf noemen, op Het Lindeboom. Een festival voor traditionele muziek in Loon-Plage, onder de rook van de havens van Duinkerken, de thuisbasis van de band. Een lekkere feestband op het verder wat brave festival.
Een jaar later kwamen we ze weer tegen in het iets zuidelijker gelegen Boulogne-sur-mer tijdens de verregende havenfeesten. Wat jammer dat zo’n cd die je ter plekke koopt bij thuiskomst toch niet meer dat vakantiegevoel kan oproepen. En wat jammer ook dat zo’n ultieme live-band niet meer mag spelen. Zelfs het concert in Hoymille van 18 april is afgelast. Droit devat à Hoymille dan maar.
VPRO’s Zomergast van vanavond zei hier: “Leven is uiteindelijk niets anders dan de verveling bestrijden, maar als je daar dan tóch mee bezig bent, waarom zou je dan niet proberen om een liefdevol mens te zijn”. Dat gaat een pareltje worden vanavond?
De zangeres hierboven trad al eens eerder op in Sargasso’s Closing Time. Dasha Pearl schitterde ooit in de Franse “Got Talent” en was in 2015 in Brussel op straat actief was met de Piccolo Dixieland Band.
Van de week had ik een stukje op Sargasso over mijn vakantie (en corona) in Belgie. Het ging over van alles wat er in een vakantie moet zitten in: mooi landschap, Belgisch bier en boeken. Ik was alleen 1 ding vergeten te noemen, en dat was juist datgene wat de avonden zo leuk maakte: de muziek van The Skatalites non stop via spotify.
Wat een heerlijk soepel orkest is dat, een geluid dat niet gauw verveelt, wat een prachtige blazers en wat past het heerlijk bij zomeravonden. Ik had deze Clossing Time eerst The Skatalies by Spotify als titel willen geven, maar om toch maar 1 song te noemen: Requiem for Rico. Ska!
Nu we het toch over vakantiebestemmingen hebben, wat hebben mensen toch met….
Tja, de Pasadena Dream Band, wie daar al niet in hebben meegespeeld en gezongen… En nu hebben ze het nummer opgepoetst want ja, Zandvoort zou een formuledabele partij herrie te verwerken krijgen, dus daar kan dit zomerhitje wel bij.
Wat Nederlandstalige zomerliedjes betreft is Zandvoort wellicht de meest bezongen vakantiestemming. Andere plaatsen mogen dan in veel meer liedjes onderwerp zijn, maar lang niet altijd specifiek als vakantietip.
Zijn er redenen om dit nummer niet meer te laten horen? (Wie een wat betere geluidskwaliteit wil kan deze beluisteren).
Waarom die vraag?
Toen het nummer in 1976 uitkwam werd het door sommige mensen ontvangen als een ode aan de kersvers gewonnen onafhankelijkheid van Mozambique. Anderen hoorden er niet meer dan en romantisch vakantieliedje in.
De vrijheid van de Mozambikanen wordt in slechts één regel bezongen. Verder is het een, hier en daar zelfs seksistisch, vakantiefoldertje. Wie brengt nou zoiets uit op het moment dat in het land de eerste schermutselingen waren losgebroken, gevolgd door een jaren durende burgeroorlog?
The Barrel van Aldous Harding was een van de mooiste songs van 2019, maar hoe komt nou zo’n clip tot stand?
‘Aldous, wat dacht je ervan om in die nieuwe clip van je een grote witte hoed te dragen en een antimakassar om je nek?’
‘Uh, nou ik…’
‘En dan draag je van die hoge laarzen met plateauzolen, die we vast lijmen aan de grond.’
‘Nou, ik weet niet of…’
‘En dan hangen we allemaal lappen op en dan blijf je daar de hele tijd staan.’
‘Nou, uh…’
‘En dan ga je maar een beetje raar wiebelen met je armen tijdens dat nummer en je kijkt maar een beetje onbeholpen.’
‘Uh, nou…’
‘En dan had ik nog een idee. Als je nou tijdens het eind ineens een eng blauw monsterkopje kreeg?’
‘Uh, tsja, ik…’
‘Nee, doen we. En dan helemaal aan het eind ga je gewoon nog wat dansen in je onderbroek. Helemaal te gek.’
‘Uh, nou, laten we het maar proberen.’
Helaas is Mark Lotterman gestopt met (professioneel) muziek maken, hij is de jeugdzorg in gegaan. Maar wat een geweldig eindschot is het project Holland uit 2017. Het project bestaat uit een album met prachtige, donkere nummers, en een kloek boek met teksten, gedichten, foto’s, kunstwerken en kindertekeningen. En niet te vergeten de bijbehorende site.
Kelly Jones was nogal gefrustreerd over de manier waarop roddelbladen en entertainmentrubrieken verhalen bij elkaar fantaseerden om hun krant te kunnen verkopen.
“Mr. Writer, why don’t you tell it like it really is?” Liegen dat het gedrukt staat: niks nieuws onder de zon.