serie

Closing Time

Foto: Ted (cc)

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Party Fears Two

Op 22 jan 1997 overleed Billy Mackenzie aan de gevolgen van een depressie, aan de gevolgen van een overdosis. En er ging een schokje door mij heen: hij was de zanger van The Associates, en de zanger van wat ik een van de beste singles van de jaren tachtig vind: Party fears Two. En dan zo’n tragisch einde. Ik geef toe dat ik niet neutraal naar deze song kan luisteren, maar wat blijft tie jaar na jaar, decennium na decennium geweldig. Die geëxalteerde zang, dat The Smiths-achtige gitaarritme, die heerlijk brutale, coole toetseniste met haar betoverend thema, die strakke drummer, en hoe het nummer en de zang weg-ijlen aan het eind. Heeft deze song een kitsch-randje? Dan hou ik van kitsch. En tot slot, er was nog iets met die tekst, ik had dus decennia verstaan (en meegezongen) ‘View it from here / come closer zu mir. Ja, ik dacht, zo’n band die hoort bij de stroming New Romantics, die zijn immers ook een beetje angehaucht aan die vrolijke twintiger jaren van Berlijn, vandaar die verwijzing in het Duits. Helemaal logisch toch? Pas onlangs heb ik ontdekt dat Billy Mackenzie schreef: from closer to near.

Closing Time | Love Crime

Toen Siouxie Sioux (van Banshees fame, ja) werd gevraagd om een track voor de finale van de thriller/horrorserie Hannibal te schrijven, hoefde ze niet lang na te denken. De zangeres was reeds een fan van de serie. Het gaf haar volgens eigen zeggen een hoop inspiratie om hier haar tanden in te zetten.

Closing Time | The Way

Am I going crazy? Possibly. Hier zien we CeeLo Green een stemmig countrynummer doen. Zou Quentin Tarantino een Django-achtig liedje voor de soundtrack van z’n laatste project hebben besteld?

Closing Time | The Right Side Won

Ik sta met mijn fiets voor het verkeerslicht te wachten. Iets verderop staat een auto waarin de chauffeur, een mid-vijftiger schat ik, helemaal los gaat op de muziek die uit zijn openstaande raampje stroomt. Hij danst met zijn bovenlichaam, rolt met zijn schouders, hij schudt met zijn hoofd en zijn handen klappen op het stuur het ritme mee. Het nummer dat uit de speakers knalt komt me bekend voor, maar van wie is het? Ik onthoud het refrein, dat is niet moeilijk, want dat ging gelijk in mijn oor zitten om daar te blijven: That we’re in the right, That we’re in the right. Thuis wist google het meteen: That we’re in the right, was van het Nederlandse (Haarlem) bandje What Fun! Het was een hit in 1983. De pakkende saxofoonsolo en het heerlijk houterig bewegende dameskoortje maken dit reggae-liedje extra leuk.

Closing Time | Moanin’

Vroeg ik me laatst af wie toch die geweldige drumbeats neerlegde in Sébastien Telliers La Ritournelle, bleek het gewoon de vader van de Afrobeat zelf te zijn.

De Nigeriaanse Tony Allen leerde zichzelf op 18-jarige leeftijd drums bespelen, liep in 1964 Fela Kuti tegen het lijf en de rest is geschiedenis. Afgelopen april kwam deze nestor van de ritmiek op 79-jarige leeftijd te overlijden.

Closing Time | Ek sal sterf en na my vadergaan

Onlangs herlas ik het boek Orion van de Zuid-Afrikaanse thrillerschrijver Deon Meyer. Daarin werd een paar keer verwezen naar Breyten Breytenbach en dat stimuleerde mij om zijn dichtbundel uit de kast te pakken. Maar het horen van de stem en de taal geeft veel meer plezier, gevoel en ook begrip, dan alleen het lezen van de tekst.

Closing Time | Azamane Tiliade

Hoeveel Afrikaans bands ken ik eigenlijk? De meeste bands die ik ken komen uit West Afrika: Fela Kuti, King Sunny Adé, Angelique Kidjo, Sade, Youssou N’Dour, Mory Kante, Amadou & Mariam, Orchestra Baobab, Tamikrest. En deze elektrische woestijnmuziek van Bombino uit Niger.

Closing Time | Op de pechstrook van het leven

De 26ste Belcanto-classic, die voor vandaag gepland stond, wordt dit jaar niet verreden. Guido Belcanto zou daar vast een mooi levenslied bij kunnen maken, maar zijn Op de pechstrook van het leven kan daarvoor ook prima dienst doen. Een beetje inzicht in zijn songsmederij geeft Guido in dit filmpje over het maken van de vertaling van Summer Wine van Lee Hazelwood en Nancy Sinatra.

Jammer dat de plezier-wielerklassieker vanuit het West-Vlaamse Westouter niet doorgaat, maar de poëtische wijze waarop de organisatie dat op hun site laat weten is Guido-waardig:

Closing Time | Why should I love you?

De Waterboys hebben een nieuw album uit. Hoogtepunt daarop is een 23-jaar oude cover van Kate Bush, in 2010 al eens uitgebracht door zanger Mike Scott. Op The Red Shoes (1993) had Bush samen met Prince al eens hetzelfde lied vertolkt.

Eigenlijk had ze alleen om achtergrondkoortjes gevraagd, maar toen ze de opnames terugkreeg, zaten daar tot haar verrassing ook tal van instrumentaties bij. Bush en haar geluidsontwerper braken zich vervolgens het hoofd hoe ze daar weer een Bush-lied van moesten maken.

Closing Time | Sangria Wine

Het nummer Sangria Wine van Pharrell Williams en Camila Cabello was oorspronkelijk bedoeld voor het debuutalbum van Camila Cabello, maar haalde het uiteindelijk niet tot de definitieve versie. Desalnietemin werd het toch een bescheiden hitje.

Closing Time | Gary Clark Jr, Joe Walsh & Dave Grohl

Een verzoekje, dus ik kan er zelf weinig over vertellen. Meneer Grohl die ken ik nog wel, maar de andere heren liggen buiten mijn muzikale algemene ontwikkeling. “While my guitar gently weeps” doet dat eigenlijk ook, al heb ik de naam van het bandje dat het origineel speelde (The Beatles) wel eens horen vallen. Best mooi, en spelen en zingen kunnen deze mensen wel.

Vorige Volgende