serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Anathema

Covid-19 heeft weer een slachtoffer gemaakt in de culturele sector. Er is niemand dood (voor zover ik weet), maar doom/death pioniers Anathema hebben hun loodzware bijl er bij neer gegooid, als gevolg van dit klotejaar. Wellicht kent u ze nog van vroeger, uit de tijd dat hier op deze site hele epistels werden geschreven over dit soort bands. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik ze eigenlijk alleen maar ken van nóg langer geleden, uit hun doom/death tijd; later gingen ze meer de progressieve kant op, en ben ik ze een beetje uit het oog verloren (niet per se daarom hoor).

Closing Time | Floppotron

Paweł Zadrożniak is een Poolse computergeek die een huispierement gebouwd heeft van 64 floppy drives, 8 hard disks en 2 scanners. Die programmeert hij zodat er bekende deuntjes uitkomen. Hé, ’t is een hobby.

Closing Time | Dance Macabre

De Zweedse rockformatie Ghost wil choqueren met antireligieus theater, maar is ondertussen net zo lachwekkend als Kiss. Deze remix brengt het helemáál terug in de jaren ’80.

Closing Time | Absolutely Barking Stars

In 1990 werd Maria McKee een wereldster met de soundtrack voor het Tom Cruise-vehikel Days of Thunder. ‘Show me heaven’ moet duizenden keren door ontelbare speakerboxen hebben geblèrd.

Zes jaar later zou de countryfolkzangeres een drastische andere koers in slaan met het briljante gitaarrockalbum Life is Sweet. Dat verdient het nu en dan onder het stof uit gehaald te worden.

Closing Time | Senri Kawaguchi

Kan drum op zichzelf onderhoudend zijn om te beluisteren? Oordeelt u zelf. Senri Kawaguchi is een jazz en fusion drummer uit Japan die veel optreedt op Jazz en Drumfestivals. Haar bijnaam in Japan is ‘de prinses van de vele slagen’.

Closing Time | Dead of Night

Onlangs zag ik een paard in de wei met een soort vliegengordijn over zijn hoofd. Dat deed me denken aan de Canadese novelty act Orville Peck met zijn merkwaardige gezichtsbedekkingen: een combinatie van een Zorro-masker met een franjerand. Hij blijkt een breed scala aan franjemaskers te hebben. Soms draagt hij de franjes in vlechtjes, maar nooit is zijn hele gezicht te zien. Een bewuste mystificatie van een voormalige punkman. Hij heeft zo’n gimmick eigenlijk helemaal niet nodig, luister maar naar zijn gloedvolle, Roy Orbison-achtige stem in Dead of Night.

Vorige Volgende