De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
De alternatieve rock en grunge van de jaren 90 heb ik grotendeels overgeslagen. Naar mijn onbescheiden mening: te veel bands met enkele goede nummers als vlag op een modderschuit van heel veel saaiheid. Wat dus niet wil zeggen dat er leuke dingen zijn uitgebracht. Drain STH’s “I Don’t Mind” was een bescheiden hitje bij alternatieve muziekprogramma’s, en is nog steeds goed te pruimen.
Mark Everett, de zanger en componist van Eels, zat op een zomeravond met een sigaar in zijn tuin, hij keek naar de sterren. Zijn gedachten gingen over zijn band, de concerten, de toekomst – en ineens had hij het: hij wilde nu niet weer op tournee met Eels in de bekende popgroep samenstelling, bandje op tournee, maar wat als het Eels repertoire op het podium nou ‘ns vertolkt werd door een snarenkwartet? Wat als er nou een violiste, een celliste, een staande bas en mandolinespeelster op het podium stonden? Uiteraard gestoken in mooie kleding. En hij daartussen in driedelig pak, wandelstok sigaar een frivool staande asbak? En dat is wat er gebeurd is. Eels with strings, live at Town Hall is een cd met 29 Eels-songs, en een dvd van die concertregistratie. En het was, bedankt nog Mark, heerlijk om een concert van die tour mee te maken.
Marc Rebillet nam het motto ‘Play that funky music, white boy‘ iets te serieus, geloof ik.
Dinsdag 29 september overleed de Amerikaanse songwriter Mac Davis. In 1969 had Elvis Presley een grote hit met het door Davis geschreven In the Ghetto. Maar hier bij Closing Time hebben we gekozen voor het ook door Davis geschreven A Little Less Conversation, dat een hit was voor Elvis in 1968. Het Nederlandse Junkie XL had hier weer een hit mee in 2002.
Een paar jaar geleden wees ik al eens op de bizarre muziekfilm ‘True Stories’ van David Byrne (Talking Heads). Hier een fragment met de legendarische Roebuck ‘Pops’ Staples van de Staple Singers in de rol van voodoopriester.
U kent Gil Scott-Heron mogelijk van het gedicht: ‘The Revolution will not be Televised‘. Maar Scott-Heron heeft nog veel meer maatschappelijk geëngageerd materiaal.
‘We Almost Lost Detroit’ verwijst naar de bijna-atoomramp, toen de nucleaire reactor van Fermi 1 in de buurt van Detroit een gedeeltelijke meltdown kende in 1966.
Ze worden vergeleken met Joy Division, Ultravox, The Killers en The Editors. Natuurlijk komen ze uit Londen. Ik mis een goede ‘hook’ zoals dat heet in het muziekjargon, maar dat heldere gitaargeluid spreekt me altijd wel aan.
Op zijn tweede leerde Cory Henry het Hammond orgel bespelen. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ‘ie zijn kunsten vooral in de kerk heeft geleerd, maar daarover kan ik zo gauw niets terugvinden.
De als Leon Morris geboren jazzdrummer Idris Muhammad (1939 – 2014) bekeerde zich in de jaren ’60 tot de islam, zoals wel meer zwarte Amerikaanse jazzmusici.
Dat was de tijd dat de islam nog ‘cool’ was en door behoorlijk wat zwarte Amerikanen als emancipatievehikel werd gezien, omdat het een alternatief vormde voor het witte christendom dat hen was opgedrongen.
Junge Römer is de titeltrack van het tweede album van de Oostenrijkse poplegende Falco (‘Jeanny’, ‘Rock Me Amadeus’). Het werd een jaar uitgebracht na ‘Let’s Dance’ van David Bowie, dus dat de funky gitaarrif aan die van Nile Rodgers doet denken, zal geen toeval zijn.
‘Junge Römer’ was tevens de Oostenrijkse term voor yuppen, zoals die zich in de jaren ’80 lieten gelden.
Floyd Lloyd Seivright was een Jamaicaanse reggae-artiest, die een oeuvre heeft nagelaten waar de meeste mensen slechts van kunnen dromen. Als je niet beroemd wordt, moet je gewoon veel en hard werken.
Wat kon ze toch heerlijk in de microfoon hijgen. Pianogodin Tori Amos schudde midden jaren ’90 melodiën uit haar Bösendorfer alsof het reclamedeuntjes waren. Terwijl ze naar eigen zeggen geen noot kan lezen.