Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Soldier Girl

, door

Dat kun je soms zo hebben, dat je het even gehad heb met dat bekende, dat vertrouwde. Niet weer zo’n singersongwriter of een r&b zangeresjes, of zo’n bandje dat niet meer dan drie akkoorden kent. Je wilt iets anders, je wilt meer, wat je wilt is een… koor. En koren hadden het moeilijk tijdens de lockdowns en sowieso gedurende de hele coronaperiode. Want bijeenkomsten van groepen waren niet mogelijk, en zingen bracht weer een verhoogd risico op besmetting met corona mee.

Closing Time | New Slang

, door

Zeg, wat ik me afvroeg, gewoon een liedje plaatsen als Closing Time. Mag dat ook?
-Wat bedoel je met gewoon?
Dat ik een liedje plaats, gewoon omdat ik het mooi vind.
-Verder niet?
Ja, geen inleiding, geen motivatie, geen linkjes, geen blabla, alleen die song.
-Omdat je dat mooi vindt? Welke band gaat het dan over?
The Shins, met New Slang.
-En waarom vind je die zo mooi dan?
Moet ik hier dan toch de boel gaan lopen te motiveren? Om de tragiek, de weemoed, de nostalgie in deze song, de tevergeefsheid, die pijn doet maar tegelijk toch een beetje fijn aanvoelt. En dat er hoop is.  Daarom, ach, weetikhet.  Luister maar.

Closing Time | Talk To Me

, door

Op het moment ben ik op bladzijde 177 van de roman ‘De man die alles zag’ van René Huigen, voormalig Maximaal. Het boek is net van de pers en biedt een inkijkje in de literaire- en kunstenaarsscene van de jaren tachtig. En, ik moet zeggen, het is een erg onderhoudend boek. En het is ook geschiedschrijving, de beschrijving van een tijdperk dat voorbij is. Al die bekende namen in het boek, het duizelt ervan. Rob Scholte, Joost Zwagerman, Peter Klashorst, Gerrit Komrij, Gimmick! (oftewel discotheek ROXY!), Dalstra/Dalstar, Paul Blanca, Menno Wigman, Rob Schouten, Ilja Leonard Pfeijffer – wie al niet. En er waren feesten, vergaderingen, haat & nijd. En drank & drugs. Ik weet niet of René Huigen vrienden maakt met dit boek. Misschien voelen bepaalde personages in dit boek zich gepikeerd. Maar ik heb nog geen bericht over een literaire rel gelezen in de krant.

Closing Time | 1013

, door

En dan krijgt ergens iemand op Sargasso lucht van de nieuwste (min of meer dan) buzz op muziekgebied. En daar moet dan natuurlijk over geblogd worden. De artieste heet Miso Extra en Wikipedia zegt het volgende over haar. O nee, dat was het punt juist. Miso Extra is nogal obscuur. En nieuw. En google dus weet niet zo goed raad met haar. En dus heeft ze ook nog geen wiki. Dus zet Sargasso, genuanceerd en objectief, maar toch kritisch, als ze zijn, er niet de jongste, hipste, vrouwelijkste hiphopmuziekredacteur (m/v/x) op, maar een oudere, witte, liefhebber van Americana

Closing Time | Linafornia

, door

Je komt weinig vrouwelijke artiesten tegen in de Los Angeles beat scene, zeker in de beginjaren midden-00’s. TOKiMONSTA wordt vaak genoemd en enkel jaren later duikt onder meer Linafornia op. Omdat ze binnen de scene nooit vrouwen zag optreden, begon Linafornia zelf maar met het maken van beats, wat resulteerde in het album YUNG. Ze wordt gezien als een van de vertolkers van de onmiskenbare L.A. beats sound, met glitches en samples.

Closing Time | Ras G

, door

Ik struin nog wat verder door de beginjaren van de Los Angeles beat scene, een divers collectief van artiesten die met hun muziek ergens laveren tussen hiphop en leftfield elektronische muziek, met invloeden van jazz, funk en wat nog meer. Ras G behoorde tot de eerste lichting van de scene en mengde er nog wat Afrofuturisme doorheen – het resultaat noemde hij zelf ‘ghetto sci-fi’.

Closing Time | Teebs

, door

Halverwege de jaren ’00 vormde zich de Los Angeles beat scene, een allegaartje van artiesten die op wekelijkse avonden in de club The Airliner experimenteerden met een mix van leftfield electronische muziek en ondergrondse hiphop. Deze Low End Theory-avonden (een verwijzing naar het album van A Tribe Called Quest) werden mede legendarisch omdat het kon gebeuren dat er onaangekondigd een bekende artiest op het podium stond – Thom Yorke liet zich bijvoorbeeld wel eens zien. Teebs behoorde tot de scene, en ook Flying Lotus en The Gaslamp Killer, die hier al eerder voorbijkwamen.

Closing Time | Andy Stott

, door

De muziek van Andy Stott is weer zo’n geval van niet kunnen kiezen welk nummer of album ik moet kiezen voor de Closing Time, omdat ieder nummer afzonderlijk niet per se enorm de moeite waard is. Het is vooral de stijl van Stott die hem interessant maakt en die een heel album lang blijft boeien – als je van vervormde klanken, zang en beats houdt, tenminste.

Closing Time | Anohni

, door

I wanna hear the dogs crying for water
I wanna see the fish go belly-up in the sea
And all those lemurs and all those tiny creatures
I wanna see them burn, it’s only 4 degrees

Anohni schreef het nummer ‘4 Degrees’ in 2015, het jaar van de klimaatconferentie in Parijs. Je kunt goede intenties hebben, maar het is uiteindelijk je gedrag dat medeplichtigheid aan de opwarming van de aarde verraadt, zo verklaarde ze over de tekst. Het nummer staat op het album Hopelessness.

Closing Time | Achinkad

, door

Muziek uit Algerije, woestijn-blues, Toeareg-blues. Repeterend gitaarspel, lichte percussie, trancesfeertje. Maar de mannen kunnen hun gitaar ook op ‘ruig’ zetten. Volgens het tourschema (ze hebben een nieuwe plaat: Aboogi) op hun website, staan ze op 19 maart in Het Patronaat Haarlem en 21 maart in het Paard, Den Haag.

Closing Time | Strange Fruit

, door

De film The United States vs Billie Holiday is in première gegaan in Nederland. Een film over een deel van het leven van deze jazz zangeres  met actrice Andra Ray als Billy Holliday. De song Strange Fruit is hierin te horen. Maar omdat ik de film (nog) niet gezien heb, kan ik er ook niet over oordelen. Niet over de film en ook niet helemaal over de zangkwaliteit van Andra Ray. Wel zijn er al verschillende recensies verschenen. En die zijn niet eensluidend in hun oordeel.

Closing Time | Suite Lettre N. 1

, door

Op de dubbelelpee Choc Choc Coc 1983 van Le Grand Maitre Franco en Le Seigneur Rochereau, staan lekker veel nummers. Of nee, toch niet, er staan er maar vier op. En van die vier was Suite Lettre N.1 altijd mijn favoriet. Omdat het zo’n fijne slijper is waar je zo lang slow op kunt wiegen? Dat subtiele lichte gitaarspel, die steeds herhaalde motiefjes, die meerstemmige zang, die zachte saxofoon, die geheimzinnige klanken die ik niet kan verstaan?

Vorige Volgende