How the U.S. Navy Is Helping Get Oil Through the Strait of Hormuz
With Iran making ship traffic perilous, a U.S. operation offers a way out for some energy exports, stealthily shepherding tankers on dangerous journeys.
Aldus de New York Times. Zelden zat er zoveel framing in zo weinig tekst. Iran “makes ship traffic perilous”. Iran maakt het gevaarlijk. De Verenigde Staten daarentegen “help”, “offer a way out” en “shepherd” tankers. De ene partij bedreigt, de andere helpt en beschermt.
Dat is nogal een omkering. De huidige situatie in de Straat van Hormuz ontstond niet uit het niets. De VS zijn deze oorlog zelf begonnen, hebben een enorme militaire macht naar de regio gebracht en blokkeren ondertussen schepen die Iraanse havens aandoen. Voor de oorlog voeren tankers zonder deze Amerikaanse bescherming gewoon door de zeestraat.
Toch presenteert de Times Iran consequent als de actor die het vrije scheepvaartverkeer verstoort, terwijl de Amerikaanse militaire aanwezigheid vooral wordt beschreven in termen van bescherming, begeleiding en hulp. Zelfs een Amerikaanse blokkade past kennelijk binnen een verhaal waarin Washington bezig is “Iran’s grip” op de zeestraat losser te maken.
Dat een Amerikaanse regering haar eigen militaire optreden zo verkoopt is weinig verrassend. Dat de New York Times, een krant die zichzelf graag in het progressieve en kritische kamp positioneert, die terminologie zo gemakkelijk overneemt, is opmerkelijker.
Je hoeft Iran niet sympathiek te vinden om te zien wat hier gebeurt: de partij die verantwoordelijk is voor de escalatie krijgt de rol van hulpverlener, terwijl de reactie van de tegenstander als oorspronkelijke oorzaak wordt gepresenteerd.
De brandstichter wordt opnieuw opgevoerd als verkeersregelaar.