Het grote Paul Krugmanartikel over de Eurocrisis
Het grote Paul Krugmanartikel over de Eurocrisis
‘Can Europe Be Saved?’
Eind december 1831 monsterde de toen 22-jarige Charles Darwin aan op de HMS Beagle. Daarmee begon deze veelbelovende Engelse natuuronderzoeker aan een lange en veelbewogen wereldreis. De inzichten die Darwin tijdens deze reis opdeed, zouden ruim 20 jaar later resulteren in het (r)evolutionaire standaardwerk On the Origin of Species. Voor Darwin waren de vier jaar, tien maanden en vijf dagen aan boord van de HMS Beagle zijn eerste en enige grote reis. Het was echter al de tweede lange expeditie voor de in 1820 gebouwde Beagle. Van 1826 tot 1830 was het zeilschip ook al richting Patagonië en Vuurland gevaren, vooral om daar de zee(bodem) in kaart te brengen. Het was een reis onder een weinig gelukkig gesternte. De depressieve kapitein Pringle Stokes pleegde in 1828 tijdens een delirium zelfmoord, waarna de jonge aristocraat Robert FitzRoy het bevel overnam. Nadat één van zijn sloepen was gestolen door de lokale bevolking, nam kapitein FitzRoy de discutabele beslissing om enkele jonge Vuurlanders mee terug te nemen naar Engeland. Een van deze Yaghan indianen was de toen 14-jarige Jemmy Button. Zijn naam dankt Jemmy aan de parelmoeren knoop waarmee kapitein FitzRoy trachtte Jemmy's moeder schadeloos stelde voor wat feitelijk de ontvoering van haar zoon was. Jemmy's echte naam was Orundelico.
Het grote Paul Krugmanartikel over de Eurocrisis
‘Can Europe Be Saved?’
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Een gastbijdrage van Charles Grant, directeur van het Centre for European Reform.
At the end of last year, Europe lost Tommaso Padoa-Schioppa, an eminent central banker and economist, and one of the founding fathers of the euro. As EU leaders struggle to cope with the continuing euro crisis, they would do well do ponder some of Padoa-Schioppa’s insights on the economics of monetary union.
Following Greece and Ireland, Portugal may soon require a rescue from its fellow eurozone members. With the benefit of hindsight it is only too evident that the euro has suffered from design flaws, and that European leaders have mismanaged the currency. Too many countries joined the euro before they were ready. Fiscal discipline has been too lax, though new rules will make it harder for governments to over-borrow. Some eurozone governments did far too little to promote structural reform, and have therefore suffered from inflexible economies and poor productivity; in 2010, Greece, Portugal and Spain belatedly implemented some structural reforms. The penal rates of interest at which Greece, Ireland and Portugal have had to borrow have revealed the need for a bail-out mechanism and a procedure for ensuring the relatively orderly restructuring of sovereign debt (both are on their way). The behaviour of many banks – and not only in Ireland and Spain – has shown that the tighter system of pan-European financial regulation now being put together is sorely needed.
The statesmen who designed the euro have been criticized for putting politics ahead of economics: motivated by the desire to promote European unification, they ignored the economics – or assumed that once the project got underway, the necessary rules for economic governance would somehow fall into place. There is truth in that criticism, but many people have forgotten that economics did play a role in the birth of the euro.

Minister van Defensie Hans Hillen vindt de kritiek op de nieuwe missie naar Afghanistan zwaar overdreven. Volgens hem is het nieuwe plan totaal anders dan de vorige vechtmissie, omdat Nederland politie-agenten gaan trainen volgens de veilige ‘Dutch approach’. “We gaan niet de hele dag buiten boeven vangen, maar zorgen dat de administratie op orde is. Juist dat hebben ze nodig in achtergestelde landen. Vechten kunnen ze wel, maar hoe vul je een wettelijk geldige aangifte in?”
Volgens de minister is het geen prioriteit om ‘meer blauw op straat’ te krijgen. Hillen: “We kunnen nuchter stellen dat noodhulp en handhaving niet tot onze specialiteiten behoren. Bovendien is er in Afghanistan nog weinig te handhaven, dus dat zou sowieso geen zin hebben. Wij zijn vooral goed achter het bureau, dus laten we eerst maar eens zien wat we daar precies doen. Bovendien levert dat heel veel extra banen op voor de Afghanen. Als mensen een goede en gerespecteerde functie hebben, sluiten ze zich minder snel aan bij de Taliban.”
Omdat het merendeel van de nieuwe Afghaanse agenten analfabeet is worden speciale formulieren ontwikkeld. “De focus ligt meer op het visuele aspect en minder op tekst,” zegt Dirk de Ridder van adviesbureau ‘Polder in Kunduz’. Zijn bureau is door het ministerie in de arm genomen om de Nederlandse formulieren geschikt te maken voor het Midden-Oosten. “Iets waar we bijvoorbeeld echt aan willen werken zijn de parkeerproblemen in Kabul. Hartstikke druk daar, en er zit totaal geen structuur in. Op zo’n formulier zetten we dan gewoon een plaatje van een Toyota, een taxi, een kameel en een geit. Dan hoeft de agent alleen nog maar aan te kruisen wat van toepassing is. Die informatie moet dan ingevoerd worden, gecontroleerd worden door ‘vier ogen’, bekrachtigd en overgezet op een andere server. Op dat soort processen gaan we dus zes weken oefenen.”
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Luchtruim gesloten, ‘belangrijke aankondiging’ op komst op de staatstv