Ard van der Steur: de klassieke liberaal

Onze nieuwe minister van Justitie Ard van der Steur (45) is naar eigen zeggen een klassieke liberaal. Hij ziet er niet alleen uit als een overjarige corpsbal, inclusief oranje stropdas, kasteel, sigaar, opgezette hermelijnen en snedige opmerkingen over de linksmensch. Maar ook zijn politieke opvattingen schijnen op de klassiek liberale leest gestoeld te zijn. Of dit nu ook betekent dat we binnenkort overal 130 kilometer per uur mogen rijden, de provincie eindelijk eens gaan afschaffen en de gehele wiethandel aan de markt overlaten is nog even afwachten. De man is per slot van rekening net begonnen. Wel is duidelijk dat Ard geen man is van daden, maar van woorden. Heel veel woorden. Een gave waarmee hij Nederlands kampioen debatteren werd in 1991 en die hij menigmaal gebruikte om zich onder een bekeuring uit te lullen. “Zoals blinden extra goed kunnen horen, zo kan ik extra goed spreken” stelt hij dan ook met enige zelfkennis vast. Van alle VVD-Kamerleden sprak alleen fractievoorzitter Halbe Zijlstra meer dan Ard. De man is een ware spraakwaterval, die ook nog eens geen tegenspraak duldt. Ard is vooral aangesteld om orde op zaken te stellen op het departement. Zijn voorganger Opstelten leek niet opgewassen tegen de vierde macht, die hem niet wist te behoeden voor het incident met een bankafschrift. De VVD ziet in Ard een harde leermeester die geen stinkende wonden maakt.

Door: Foto: Scott* (cc)
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

7.500 elektrische auto’s op de weg in Nederland

DATA - Volgens de data van het RDW zijn er op dit moment 7.500 auto’s op de weg die zuiver en alleen op elektriciteit rijden.
In dit overzicht de top 10 van meest voorkomende modellen van dit moment (aantal = st. in de grafiek) geordend naar bereik en catalogusprijs. De omvang van de bollen staat ook voor het aantal.
De Tesla Model S valt natuurlijk op. Vooral gedreven door de zakelijke lease-markt.
elektrisch_v1_475

Via @Datagraver

Foto: Francisco Martins (cc)

Erfgoedwanbeheer

Ik begon ooit te bloggen om de reden waarom ik ook aan de Livius Nieuwsbrief begon: om dingen te delen die ik mooi of leuk of interessant vond. Het intellectueel gewicht van mijn reeks museumstukken mag dan gering zijn, ik beleef er meer plezier aan dan aan de stukjes waarin ik uitleg wat er nu weer niet deugt. Die stukjes horen er echter wel bij. Ik doe immers niet aan public relations van de humaniora maar probeer mensen uit te leggen wat het van vakken zijn.

Het irritante van stukjes waarin je uitlegt wat er verkeerd zit, is dat je vaak in herhaling moet vervallen, bijvoorbeeld omdat kwakarcheologen net als andere archeologen hetzelfde nieuws enkele keren publiceren. “Waarom zou je iets één keer naar buiten brengen,” zoals de zandwroeters plegen te zeggen, “als je ook twee keer naar publiciteit kunt hengelen?” Of drie keer, zoals in het geval van het onlangs gevonden gebeente van Cervantes.

Cervantes

De auteur van de Quichot was in juli 2011 al in het nieuws, en in januari 2015, en ook afgelopen 17 maart. Dus laat ook ik dan maar in herhaling vervallen en opnieuw schrijven wat ik al heb herhaald: waarom zou je de grafrust van een geliefde schrijver verstoren?

Foto: carnagenyc (cc)

Greed is good

COLUMN - Een jaarinkomen van meer dan een miljard dollar. In het land van de onbegrensde mogelijkheden is echt alles mogelijk. Stephen Schwarzman, medeoprichter van de Amerikaanse private-equity-beheerder Blackstone, gaat in 2015 naar alle waarschijnlijkheid als eerste mens op aarde de magische inkomensgrens van een miljard dollar doorbreken.

En dat allemaal met het opkopen, saneren en weer verkopen van in nood verkerende bedrijven. Een zeer lucratieve business, waarbij de topinkomens van zakenbankiers en hedgefondsbeheerders ietwat magertjes afsteken. Stelletje armoedzaaiers. De topman van Blackstone was al recordhouder met een jaarinkomen van 690 miljoen dollar in 2014. Ook al niet echt weinig.

Schwarzman vindt de hoogte van zijn inkomen overigens meer dan terecht. Hij is in tegenstelling tot Tim Cook van Apple geen zetbaas maar eigenaar en bezit een aandeel van ruim vijf procent in alle transacties van Blackstone. Schwarzman heeft zijn zaakjes goed voor elkaar. Hij wist het afgelopen jaar optimaal te profiteren van de forse koersstijgingen op de beurs, die in totaal een winst van bijna 21 miljard voor zijn klanten opleverden. Wellicht kan de directie van de V&D eens haar licht opsteken bij deze geldmagiër.

1.000.000.000 dollar per jaar. Wat een mens daar allemaal wel niet mee kan doen. En ik maar denken dat Gordon Gekko een filmpersonage was. Helaas is een dergelijk inkomen en een eigen vermogen van 10,8 miljard dollar (!!!) geen garantie voor een goede smaak. Schwarzman betaalde ter gelegenheid van zijn zestigste verjaardag het belachelijke bedrag van één miljoen dollar voor een optreden van een half uur van Rod Stewart. Rod Stewart nota bene. Ben je zo rijk en dan zoiets. Volkomen smakeloos.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Post-Atheïst

Post-atheïst | Dood aan de afvalligen!

OPINIE - De Telegraaf zet haar kruistocht tegen haatimams dapper voort, en struint nog steeds het internet af op zoek naar schokkende uitspraken van enge baardmannen. Afgelopen vrijdag wist de krant te melden dat een ‘haatimam’ genaamd Fouad al-B. (hij heet gewoon al-Bayly) door de Amerikaanse regering is betaald voor bewezen religieuze diensten aan gevangenen – en dat terwijl Fouad vindt dat Ayaan Hirsi Ali de doodstraf verdient omdat ze een afvallige moslima is.

Al-Bayly zei dat zeven jaar geleden; de betalingen, een paar duizend dollar, zijn recenter. Maar het ligt voor de hand dat hij er nog steeds zo over denkt. Alles bij elkaar is het nogal oud, uit Amerikaanse overheidsarchieven opgevist nieuws, met dank aan de alarmistische club The Clarion Project, maar zoiets is uiteraard leuk voor de kruisvaarders van De Telegraaf.

Afvalligen mogen gedood worden. Het is een van de meest hardnekkige en kwalijke onderdelen van de islam. Vooral omdat het geen extreem standpunt is. Elke moslim is het er mee eens – sommigen vol overgave, anderen zuchtend en toevoegend dat dat alleen maar de theorie is. Maar theorie of praktijk, er valt niet aan te tornen. Met als gevolg dat menige moderne moslim, bang voor reacties zoals van bovenstaande imam, zegt dat hij ‘cultureel moslim’ is. Wat zoveel betekent als: ik geloof niks maar doe wel mee aan het Suikerfeest.

Foto: [x] (cc)

Kunst op Zondag | Super surrealisme

Schatplichtig aan, onder andere, Max Ernst, Joan Miró, René Magritte en Salvador Dalí kunnen we het werk van hedendaagse surrealisten ‘super surrealisme’ noemen. Al dan niet geholpen door fotografisch gereedschap, neemt men de werkelijkheid niet zo nauw, of misschien wel tot in het absurde, uiterst nauw.

Emil Alzamora – Afterlife Afterthought.cc Flickr Pierre Nel photostream the sculptures of emil alzamora

Vladimir Kush – Metamorphosis.
cc Flickr  sagitaire1721photostream Vladimir Kush – Metamorphosis

Ben Goossens – “over-built coast”.
cc Flickr sagitaire1721photostream  over-built coast - Ben Goossens

Erik Johansson  – Arms break, vases don’t.
cc Flickr ceslava.com photostream Fotomontajes de Erik Johansson

Jeremy Geddes – titel onbekend.
cc Flickr elizabethfitzpatrick82 photostream jeremy-geddes-3

Adam Martinakis – the city men.
cc Flickr mundospropios photostream Adam Martinakis - the city men

Matt Roussel – Juicy Head.
cc Flickr plpalencia photostream Juicy Head de Matt Roussel

Kris Kuksi – Church tank.
cc Flickr Gerard Van der Leun photostream church-tank-kris-kuksi

Andre Muniz Gonzaga – street art in Cuba.
cc Flickr mundospropios photostream Street Art by Andre Muniz Gonzaga

Jean-François Rauzier – Versailles.
cc Flickr marsupilami92 photostream Versailles Jean-François Rauzier

Prettige zondag.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Ted Cruz (R.) kondigt gooi naar presidentschap aan

NIEUWS - Ted Cruz, de 44-jarige Republikeinse senator uit Texas, geassocieerd met de Tea Party, heeft aangekondigd in 2016 voor het presidentschap te gaan.

Update 13:31: Hierdoor kondigt zich natuurlijk ook iets anders aan, namelijk de vraag hoe om te gaan met presidentskandidaten die klimaatverandering ontkennen. Mediacriticus en professor journalistiek Jay Rosen ziet vier strategieën voor journalisten:

  • normaliseren (doe alsof het ook maar een mening is);
  • analyseren (ga alleen na of het campagnetechnisch een slimme zet is of niet);
  • SG-café zondag 22-03-2015

    Dit is het Sargasso-café van zondag 22-03-2015. Hier kan onder het genot van een virtueel drankje, nootje en/of kaasplankje alles besproken worden wat elders off topic is.

    Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

    Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

    Vorige Volgende