Op de valreep toch nog een stuk over de Olympische spelen op Sargasso. Nou ja, oké, over een randverschijnsel dat me de afgelopen dagen opviel. Want volgens een deel van feministisch Nederland zou ik mijn mond moeten houden over de relatie van Jutta Leerdam met Jake Paul. Liefde is privé. Vrouwen worden al eeuwen afgerekend op hun partners. Laat haar met rust. Dat is de lijn. En wie daar vraagtekens bij zet, zou vervallen in morele zuiverheidspolitie, of erger nog, vrouwenhaat.
Ik begrijp waar dat vandaan komt, maar het schuurt toch. Want het gaat hier om een publiek figuur dat zich verbindt aan een man die openlijk campagne voert voor Donald Trump, die meer dan flirt met autoritaire retoriek en een partij steunt die systematisch rechten van minderheden en vrouwen onder druk zet, hoewel hijzelf over dat laatste (maar niet dat eerste) genuanceerder lijkt te zijn. Dat is voor mij geen detail in de marge.
Leerdam is voor mij geen anonieme buurvrouw. Ze is topsporter, influencer, merk, met vijf miljoen volgers. Haar relatie is onderdeel van haar publieke imago. Sponsordeals, interviews, gezamenlijke optredens, sociale media. De romantiek is verstrengeld met zichtbaarheid en commercie. Wie dat ontkent, sluit de ogen voor hoe celebritycultuur werkt.
Waarom zou ik die keuze dan buiten politieke beoordeling moeten houden? Ik vind er al wat van wanneer iemand op de PVV stemt binnen mijn eigen sociale kring. Politieke voorkeuren hebben gevolgen. Ze vormen een moreel kompas, of in dit geval het gebrek daaraan. Als je jezelf publiekelijk verbindt aan iemand die actief een beweging ondersteunt die vrouwenrechten terugdraait en migranten ontmenselijkt, dan straalt dat in mijn ogen af. Ook op jou en nog meer dan een stem op een extreemrechtse partij. Daarbij, je kan mij niet wijsmaken dat je op zijn minst zelf ook niet afwijzend staat ten opzichte van die denkbeelden.
Het argument dat vrouwen altijd worden beoordeeld op hun partner, neem ik serieus. tegelijk, feminisme draait voor mij om gelijkwaardigheid en autonomie. En dat betekent keuzevrijheid. Keuzevrijheid impliceert verantwoordelijkheid. Volwassen vrouwen zijn handelingsbekwaam, geen passieve bijfiguren in het verhaal van een man, zeker niet als het gaat om Jutta Leerdam. Als ik zeg dat ik haar politieke vragen stel over haar relatie, dan doe ik dat juist omdat ik dat erken.
Ik zie daarom een vreemde draai in het debat. Enerzijds wordt benadrukt dat zij zelfstandig, sterk en onafhankelijk is. Anderzijds zou ze volledig los moeten staan van de politieke implicaties van haar partnerkeuze. Die combinatie overtuigt mij niet. Je kunt moeilijk tegelijk volledige autonomie claimen en elke maatschappelijke reflectie afwijzen.
Dit gaat voor mij ook over de grenzen van het privé. Relaties zijn persoonlijk. Publieke relaties van publieke personen functioneren tegelijk als statement. Zeker wanneer de partner zijn politieke voorkeuren luid en duidelijk etaleert. Jake Paul is geen apolitieke sporter die per ongeluk in een campagnefoto belandt. Hij profileert zich actief als fanatiek Trump-aanhanger. Dat plaatst de relatie in een bredere context die we niet kunnen negeren.
Wanneer kritiek direct wordt geframed als vrouwenhaat of jaloezie, haak ik af. Mijn bezwaar gaat niet over haar sportprestaties of haar uiterlijk. Het gaat over politieke implicaties en over consistentie. Als ik verwacht dat burgers nadenken over de partijen die ze steunen, dan mag ik ook verwachten dat publieke figuren nadenken over de symbolische lading van hun keuzes.
Ik vraag geen loyaliteitstest of ideologisch examen. Mijn punt is eenvoudiger. Keuzes hebben betekenis. Zeker wanneer ze plaatsvinden onder het felle licht van miljoenen volgers. Verantwoordelijkheid hoort voor mij bij zichtbaarheid. Dat geldt voor mannen, vrouwen en iedereen daartussen en daarbuiten.
Feminisme dat vrouwen vrijwaart van politieke kritiek uit angst voor ongelijkheid, is contraproductief. Gelijke behandeling betekent voor mij ook gelijke aanspreekbaarheid. Wie volwassen genoeg is om een relatie te kiezen, is volwassen genoeg om vragen te krijgen over de wereld die daarmee wordt gelegitimeerd.
Reacties (52)
We kunnen moeilijk van iemand (beroemd of niet) vragen dat zij geen foute persoon als partner mag kiezen.
Als Jutta haar relatie met Jake Paul privé zou houden, zou dat volgens mij prima zijn.
Maar zowel Jutta als Jake Paul verdienen geld door het uitventen van hun imago, en ze steunen elkaar daarin:
Jutta zit op de tribune als Jake een showgevecht voert tegen Mike Tyson, en Jake zit op de tribune als Jutta over de finish komt (zodat hij zijn tranen met zijn volgers kan delen – dus misschien helpt Jutta hem meer dan andersom :-) ).
Hoe ver haar steun gaat, weet ik niet (ik volg hun niet).
Ik vind het vrij irrelevant hoe ver haar steun gaat. In ieder geval spreekt ze zich niet tegen die denkbeelden uit. Het lijkt me sowieso vrij gek als je als persoon samen bent met iemand met ideeën die op dit vlak zeer anders zijn dan die van jou, dus daarop gebaseerd trek ik wat conclusies over Leerdam.
5 miljoen volgers die zien, “meemaken” dat je verliefd bent op een Trumpfan.
Liefde maakt blind.
Of geld maakt blind
Blind in ieder geval.
Ik ben een groot fan van de vrijheid van meningsuiting. Ik respecteer de mening van het stel. Ook als ik die mening zelf abject acht. Jutta Leerdam respecteer ik als buitengewoon goed schaatser.
Ik denk dat de tolerantieparadox hier flink opspeelt, en dat die tolerantie juist voor veel meer ellende zorgt dan mensen denken.
Dit stuk van One World is ook wel goed https://www.oneworld.nl/identiteit/bad-bunny-jutta-leerdam-jake-paul-fascisme/
Michelle Klein (bestuurskundige, Dolle Mina) schreef op Joop eveneens een repliek op die lipstickfeministische verdediging van Jutta Leerdam, die de kern volgens mij eveneens goed samenvat:
Precies dat dus. Leerdam kiest er consequent voor om zichzelf als twee-eenheid met Jake Paul te presenteren, om zo haar eigen social-mediapresentie te vergroten. Dat krijg je al snel door als je op je smartphone een paar keer een berichtje over Jutta Leerdam leest: vervolgens wordt je overstelpt met berichtjes over Jutta Leerdam… en Jake Paul.
Dat is vast niet enkel vanwege haar sportprestaties, denk ik dan. Nee, het is onder meer omdat ze zich als lekker mokkel presenteert (als lustobject dus). Logisch, want sex sells. Maar laat dat nou net de feminiene pendant van macho-man Jake Paul zijn. En laat hem nou net een politiek voorstaan waarin blanke macho-mannen (met Trump als symbolische alfa-gorilla) het voor het zeggen hebben. Dus als je er dan voor kiest steeds met publiekelijk met zo’n figuur te zien te zijn, is dat een bewuste, opportunistische mediastrategie.
Kijk, van mij mag het allemaal. We spelen allemaal de kaarten die ons zijn toebedeeld tenslotte. Dus als Jutta haar celebrity-status of haar relatie met Jake Paul wil uitbuiten, kan ik ‘r dat niet kwalijk nemen. Maar zo gek dat er terechte kritiek komt op de keerzijde van dat opportunisme is het natuurlijk ook niet.
Maar goed, er bestaat kennelijk ook een slag feministen dat vindt dat feminisme betekent dat vrouwen niet bekritiseerd mogen worden op hun keuzes.
Ik vind niet dat je mensen als persoon moet veroordelen vanwege hun opvattingen of overtuigingen, zelfs als je die verwerpelijk vindt. En al helemaal niet vanwege die van hun partner (of familieleden, vrienden, enzovoort).
Bekritiseer hun opvattingen en wat ze daarover zeggen. Dat mag snoeihard, als daar reden voor is. Maar hou hun privé-leven erbuiten. Dat is namelijk helemaal niet relevant. En de meeste mensen die zich laten inpakken door extreemrechtse propaganda zijn geen monsters. Hou het nou maar bij de inhoud, daar is meer dan genoeg over te zeggen.
Je reactie schuift twee dingen in elkaar die ik juist probeer te onderscheiden: het veroordelen van iemand als mens en het publiekelijk aanspreken van iemand op de politieke betekenis van diens keuzes.
Ik pleit nergens voor morele uitsluiting of het wegzetten van mensen als “monsters”. Integendeel. Juist omdat ik extreemrechtse kiezers en sympathisanten niet als karikaturen zie, vind ik dat we het serieus moeten nemen wanneer iemand zich actief verbindt aan zo’n persoon. Dan gaat het niet om demoniseren, maar om duiden.
Je zegt: bekritiseer de opvattingen, hou het privéleven erbuiten. Dat klinkt helder, maar bij publieke figuren loopt die scheidslijn minder strak dan je suggereert. Wanneer een relatie onderdeel is van iemands publieke merk, inclusief gezamenlijke optredens, interviews en miljoenen volgers, dan is dat geen louter afgeschermde privésfeer meer. Het is een zichtbaar, commercieel en symbolisch verbonden geheel. Dan krijgt die keuze maatschappelijke betekenis. Als je je daaraan verbindt in het volle publieke licht, dan mag daar politieke reflectie op volgen. Leerdam confronteert haar miljoenen volgers zonder kritiek met iemand die het ok vindt om mensen te deporteren. Daarmee wast ze zijn denkbeelden mede wit.
Ik ben het met je eens dat we bij de inhoud moeten blijven. Precies daarom vind ik het legitiem om te vragen wat het betekent wanneer een bekende sporter zich zichtbaar verbindt aan iemand die een autoritaire agenda steunt. Dat is geen nieuwsgierigheid naar haar slaapkamer. Dat is een vraag naar de politieke lading van een publieke keuze.
En ja, de meeste mensen die zich laten meeslepen door extreemrechtse propaganda zijn geen monsters. Dat maakt het des te urgenter om hun keuzes en allianties bespreekbaar te maken. Normalisering gebeurt stap voor stap, via zichtbaarheid en acceptatie. Publieke relaties spelen daarin een rol, of we dat prettig vinden of niet.
Het verschil zit voor mij hier: iemand als mens veroordelen is iets anders dan iemand aanspreken op de maatschappelijke implicaties van zijn of haar keuzes. Dat laatste hoort bij een volwassen publieke sfeer.
Voor mij is die scheidslijn toch best helder. Leerdam heeft een relatie met Paul. Maar daarom hoeft ze zich nog niet te verantwoorden voor de opvattingen van Paul, of voor de relatie op zich. Niemand hoeft zich voor zulke dingen te verantwoorden. Ook niet als ze zich naar buiten als koppel presenteren.
Voor mij maak je dat onderscheid niet heel duidelijk. En dat stuk op One World waar je hierboven naar verwijst doet dat al helemaal niet. Alleen die kop al: ’Je kunt niet juichen voor Bad Bunny én voor Jutta Leerdam'. Waarom zou iemand die fan is van het Nederlandse schaatsen niet mogen juichen voor Leerdam, als die een medaille wint? Als je niet meer mag juichen voor iemands sportprestaties vanwege de opvattingen van haar partner, dan gaat het toch echt alleen nog maar over de persoon. En niet over de inhoud.
Je mag iemand best bewonderen vanwege het een bepaald talent, terwijl je het met anderen dingen helemaal niet eens bent. Ik vind The Ramones nog steeds een heerlijk punkbandje, ondanks de rabiaat rechtse ideeën die ze bleken te hebben. (Andersom kan ook. Inhoudelijk ben ik het helemaal eens met de boodschap van “Streets of Minneapolis“, maar muzikaal vind ik het helemaal niks…).
Het stuk in One World doelt duidelijk niet op haar schaatsprestaties, maar op haar rol als feministisch rolmodel. En daar ben ik het mee eens.
Ik had hier overigens allemaal ook best niks over willen zeggen, maar het interne fittie over dat je überhaupt geen kritiek op haar partnerkeuze mag hebben als die gast een politieke boodschap van onverdraagzaamheid uitdraagt triggerde me.
Zoals ik eerder al aangaf, als je fundamenteel verschillend denkt over zulke dingen zal je niet zo snel een relatie hebben met elkaar. Het gaat niet over wat zijn favoriete kleur is, maar hoe je mensen ziet en hoe waardevol je ze vindt. En Jake Paul heeft al laten weten dat hij bepaalde bevolkingsgroepen niet zo hoog heeft zitten. Dus denk ik dat je best wat van Leerdam mag vinden op basis van de wetenschap dat ze een relatie met deze man heeft. En als het haar niet zoveel interesseert, dan ook.
In tegenstelling tot jou voegt voor mijn wie een artiest is of wat die zegt wel wat toe aan de waarde van het oeuvre (of doet daar afbreuk aan). En een kloteboodschap kan daadwerkelijk verder verspreid worden doordat de melodie wel lekker voelt. Net zoals de boodschap van Paul verder verspreid wordt door de verbintenis met Leerdam. Ze is daarmee op zijn minst een katalysator.
En het is niet echt vergelijkbaar als je een abjecte boodschap prima vindt en de melodie niets of andersom. Een melodie bevat over het algemeen geen boodschap (tenzij die expliciet eerder verbonden is aan die melodie).
Geen idee. Ik blijf erbij: zij hoeft zich niet te verantwoorden voor wat haar partner zegt. Laat hij dat zelf maar doen.
Zeker, als er echt een kloteboodschap in een tekst zit wordt het anders. Bij The Ramones was dat niet zo, voor zover ik weet. En dan maakt hun politieke mening met niet zoveel uit.
Overigens (vergeten in mijn vorige reactie) ben ik het wel helemaal met je eens dat het allemaal niks met feminisme te maken heeft.
Waarom moet zij een rol hebben als feministisch rolmodel? Omdat ze vrouw is?
Niemand zegt dat ze een feministisch rolmodel zijn moet
Ze wil geld verdienen door publiciteit te maken voor haar en Jake Paul.
Dat betekent dat ze de onderdrukking van minderheden steunt (ook als dat niet haar bedoeling is).
En nu zijn er twee discussies:
– is het anti-feministisch als daarop kritiek komt
en
– valt dit onder haar privé-leven.
Ik ben niet over een feministisch rolmodel begonnen. Ik refereer aan het bericht van Joost van gisteren 17.12u. De suggestie dat JL dat zou (moeten) zijn wordt daar gewekt.
Als Jutta en Jake hun verloving (of wat dan ook) hun privé-leven commercieel uitventen, dan mogen ze op hun privé-leven aangesproken worden.
Het doet denken aan het argument dat sport en politiek gescheiden moeten blijven, als kritiek komt op een sportevenement in Qatar, of een Oekraïner afbeeldingen van oorlogsslachtoffers op zijn helm heeft.
(Terwijl op dat moment de sport al lang een politiek middel geworden is.)
Sport en politiek zijn zeker niet gescheiden. Maar ik vind niet dat je verantwoordelijkheid voor keuzes voor bijvoorbeeld een boycot bij individuele sporters neer zou moeten leggen. Daar hebben we sportbonden voor, en de nationale en internationale politiek.
De vergelijking met een sportboycot gaat niet op.
Niemand wil Jutta verbieden om te schaatsen.
En ze krijgt ook geen kritiek omdat ze zich laat sponsoren als schaatser.
De kritiek is omdat ze de commerciële activiteiten van Jake Paul steunt.
Vermenging van sport en politiek heeft meestal betrekking op politici die sport gebruiken voor hun doeleinden. Door prestigieuze evenementen te organiseren bijvoorbeeld, of door zich sportieve successen toe te eigenen (zoals het Trump-regime dat bijvoorbeeld deed met de gouden medaille van de Amerikaanse ijshockeyers. De mannelijke hockeyers dan, want het vrouwenteam sloeg de uitnodiging af.) En soms gaat het inderdaad over sporters die de media-aandacht tijdens de wedstrijd gebruiken voor een politieke boodschap.
Geen van beide is van toepassing voor Leerdam. Want natuurlijk mogen sporters (en hun parters) zich buiten wedstrijden om uitspreken over politiek. Want zij hebben ook vrijheid van meningsuiting. Dus het heeft allemaal niet veel met scheiden van sport en politiek te maken.
Als sporters zich publiekelijk uitspreken over politiek, mogen anderen ook kritiek op hun opvattingen uiten.
Het argument “dit was privé” gaat dan niet meer op.
Bij Jutta Leerdam is het een tikje anders want ze doet zelf geen uitspraken (voor zover ik weet) maar ontplooit commerciële activiteiten waarvan uiteindelijk de MAGA-beweging een graantje meepikt.
In dat geval lijkt mij kritiek op haar commerciële activiteiten geoorloofd, net als bij elke andere ondernemers als de onderneming schadelijk is voor anderen.
Als er twee mensen in een bed liggen waarvan één een fascist is, liggen er twee fascisten in een bed.
“Guilty by association” heet dat, en laat nou net die praktijk zijn groot gemaakt door de fascisten die de families bestraften van daders.
Dus effectief ben jij ook een fascist want je bedient je van dezelfde tactieken als de fascisten.
Ik zou het simpelweg een vooroordeel noemen.
Ik moest ook denken aan een vrouw op Twitter, jaren geleden, die daar vaak behoorlijk links activistisch uit de hoek kwam. Haar naam komt niet in me op. Op zeker moment kreeg ze een relatie met iemand die vrij ver op het andere uiterste zat, en daar was ze open over. Waarna ze een enorme partij bagger over zich heen kreeg van haar voormalige vrienden. Niet vanwege haar eigen mening, maar enkel en alleen vanwege die van haar nieuwe partner.
Ik ken de situatie niet, dus ik weet niet hoe ver hij op het spectrum stond.
Maar als iemand een relatie aangaat met een man die mensen in zee wil laten verdrinken bijvoorbeeld, dan stelt ze haar eigen belang boven dat van mensen die minder mazzel in het leven hebben.
Dan vind ik niet raar als daarop kritiek komt.
Nee hoor, ik ben een antifascist. Dat zou jij ook moeten zijn.
Het gaat trouwens niet over familie.
Dat vinden alle fascisten van zichzelf.
Totale onzin. Fascisten haten antifascisten. Ik begrijp dat jij niet antifascistisch bent?
Nee, ik ben niet zo zwart-wit als jij.
Ahh, vandaar je begrip voor fascisten en je voorkeur voor drogredenaties.
Bolke,
je wordt niet fascist als je in Duitsland over de snelweg rijdt, ook heeft Hitler er veel aan laten leggen.
En mensen worden ook niet fascist als ze pamfletten maken of een politieke partij oprichten.
“guilt by association” is verkeerd, maar dat maakt iemand nog niet fascist.
Weet ik ook wel, maar was meer een zelfde soort van “Van dik hout zaagt men planken” opmerking als #6
Je partner is fout, dus jij bent ook fout is ook erg kort door de bocht en laat ik nou ook erg goed zijn in kort door de bocht gaan ;-)
Als jij een fascistische partner kiest ben je zo fout als het maar zijn kan. Die kies je namelijk. Dat jij over familie begint is een stropop.
Het feit dat jij denkt dat jij een partner kiest geeft wel aan dat je het niet helemaal snapt he, hormonen doen het kiezen.
We zijn geen dieren, we hebben verstand.
Het is geen guilt bij association. Het gaat ook niet om familie. Bolke redeneert onzuiver.
Nee, jij bent gewoon zwart-wit terwijl de echte grote mensen wereld uit 8,3 miljard tinten grijs bestaat.
Het is gewoon dom om niet antifascistisch te zijn. Op een dag komen ze ook voor jou.
Omdat als op een dag de fascisten op zijn dan komen de antifascisten op een dag ook voor jou omdat je toevallig net iets rechtser bent als hun.
extreem = extreem en beide zijn domweg slecht, ongeacht aan welke kant van het spectrum je staat.
The road to hell is paved with good intentions.
Eerst beschuldig je mij er van een fascist te zijn en beschuldig je antifascisten van extremisme, vervolgens sla je anti-antifa retoriek uit. Ik weet genoeg.
Als drie politieke partijen met de racistische PVV in de regering stappen, dan zitten er vier racistische partijen in de regering.
De vraag is: zijn die partijen nog steeds fascistisch als die PVV eruit stapt?
Of: als de relatie tussen Jutta en Jake verbroken wordt, is Jutta dan nog steeds fascist. Of is hij dan feministisch geworden? En misschien zelfs wel socialist?
Ik vind dat onzin vragen.
Leuk voor je, maar jou mening is geen gospel he.
De jouwe ook niet, dus waar slaat dat op? Die vragen zijn puur getrol.
Als je jezelf in stront wentelt, blijf je nog lang stinken…
Uh, dat was eigenlijk een reactie op #6.20 i.p.v. #6.21
Met Yeşilgöz en het PVV-corfee dat VVDers regelmatig moeten doen en de BBB lijkt me die vraag een open deur. Verder wat Frank zegt.
Ik wist wel dat fascisme in online discussies een inhoudsloos verwijt is geworden, ontdaan van vrijwel alle historische betekenis en context. Maar ik heb het zelden zo overtuigend bewezen zien worden als in deze draad door het duo Brood en Bolke.
Hij beschuldigd mij van fascisme en verklaart antifascisten extremistisch. Dat is typisch centristisch gewauwel die het fascisme legitimeert. Zoals gezegt weet ik genoeg als het over Bolke gaat.
Smerig van je dat je ons een “duo” noemt. Heel vies.