Dit jaar kwam alles op zijn kop te staan

COLUMN - Het jaar waarin klimaatwaarschuwingen in de wind werden geslagen, klimaatdemonstraties uiteen werden gemept, al waren ze vreedzaam en kalm, maar boze boeren die snelwegen blokkeerden en vonnissen negeerden geen strobreed in de weg werd gelegd.

Het jaar ook waarin onblusbare branden woedden in het Amazonegebied, Siberië, Californië en Australië, en temperaturen van meer dan 40 graden in voorheen gematigde streken normaal lijken te worden.

Het jaar waarin een divisie van de Belastingdienst een grote groep burgers uitmaakte voor oplichters, fraudeurs en aanstellers, daarover ‘openheid van zaken’ geven, neerkwam op zwartgelakte pagina’s overleggen en de fiscus doodnormale burgers failleerde.

Het jaar ook waarin bank na bank opnieuw betrapt werd op grove nalatigheid bij witwascontroles, of zelfs op lankmoedig dichtgeknepen ogen, maar de overheid strenger wil toezien op de cashuitgaven van haar onderdanen.

Het jaar waarin het leraren- en verpleegkundigentekort bleef stijgen, en veel medicijnen niet leverbaar waren. Het jaar ook waarin bleek dat veel implantaten amper zijn getest maar toch met verve worden gebruikt, en dat sommige artsen betaald worden om dat brakke spul te promoten.

Het jaar waarin burgers werden aangesproken op hoeveel plastic rietjes ze gebruiken, terwijl de verkoop van SUV’s vrijwel zonder commentaar opnieuw toenam. Het jaar ook waarin de overheid de burgers strenger op hun plichten aansprak maar zelf bokte en pruilde wanneer de rechter haar aan haar eigen afspraken bond.

Het jaar waarin sekswerkers zich van de overheid moesten registreren ‘voor hun eigen veiligheid’, maar ze haast nergens nog een bankrekening konden krijgen zodra de bank wist dat ze sekswerker waren.

Maar ook: het jaar van journalisten als Pieter Klein en Jan Kleinnijenhuis, die met z’n tweeën de onthutsende toeslagenaffaire bij de Belastingdienst stukje bij beetje boven tafel wisten te krijgen, en met halve antwoorden geen genoegen namen. Het jaar van Urgenda en Marjan Minnesma, die bij de rechter de staat tot naleving van zijn eigen klimaatbeloftes dwongen. Het jaar ook van Johan Vollenbroek, die met rustig rekenen tot aan de Raad van State het armoedige stikstofbeleid van het kabinet aanvocht.

Dit is wel het meest opmerkelijke van dit jaar: dat burgers de overheid ter verantwoording wisten te roepen, maar daarvoor hun toevlucht tot de rechter moesten nemen. Ook een toezichthouder kreeg langs die weg het lid op de neus: terwijl de Autoriteit Financiële Markten volhield dat alles netjes was afgehandeld in het derivatenschandaal, waarbij tal van publieke instellingen voor miljoenen door de banken in de maling werden genomen, oordeelde de rechter onlangs anders.

In een wereld waarin alles langzaam op z’n kop komt te staan, worden het recht en de journalistiek met de dag belangrijker.


Deze column van Karin Spaink verscheen eerder in Het Parool
.

  1. 1

    Handen omhoog en in de lucht wapperen !!!!!
    ( gebaartaal = applaus applaus applaus applaus !!!!! )
    Heel goed geschreven, Karin!
    Goede lessen voor ons en lezers zeker ook!

    Afgelopen Juni was ik 1 weekje op vakantie naar Berlijn met mijn vriendin en haar moeder ( 78 ) uit Melbourne, Australië naar Berlijn geweest, ze zei: “Getver, hier nét Australië is ook net 35 graden,ik had liever 15 graden minder, tja.” Ze zit momenteel ook onder vuur in Melbourne, goddank aan de rand van de vuur ( 30 KM afstand ) gered, maar ze zag heel veel vuur rondom Australië. Haar moeder was van Nederlands geboorte Eindhoven en zei tegen mij: ” Ik ken mijn hele leven lang in Nederland, maar Berlijn is niet zo ver van Nederland, dat heb ik nog nooit meegemaakt die hitte over Nederland en Duitsland en nog wel Berlijn verdomme! ”
    Ze mopperde ook veel over de hitte, zo onverdragelijk dan ze toch gewend was in Australië.

    Bizar toch he?!